ไข้หวัดนกยังไม่น่ากลัวเท่าไข้ใจ

"ถอยไปเลยนะทัพฟ้า! นายจะนอนแผ่เป็นปลาดุกย่างบนเตียงฉันไม่ได้! นี่มันห้องนั่งเล่น ไม่ใช่หอผู้ป่วยติดเตียง!" เสียงแหลมสูงของพายออแผดลั่นไปทั่วคอนโด เธอเท้าสะเอวมอง 'คุณรูมเมตตัวดี' ที่ตอนนี้หน้าตาแดงก่ำ นอนขดตัวอยู่บนโซฟาเบดเหมือนก้อนเมฆที่กำลังจะมอดไหม้ ทัพฟ้าที่เคยปากดี กวนประสาทเก่งเป็นที่หนึ่ง บัดนี้ทำได้เพียงปรือตาขึ้นมองคนตัวเล็กที่ยืนค้ำหัวอยู่พลางส่งเสียงครางอืออาในลำคอ "ปวดหัว... พาย... ใจร้ายว่ะ" ทัพฟ้ากระซิบเสียงแหบพร่า พลางพยายามขยับตัวแต่ดูเหมือนจะไม่มีแรงจนไหล่กว้างตกลงไปกองกับเบาะ "ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อน! เมื่อวานยังเห็นไปเตะบอลตากฝนอยู่เลย นี่แหละหนาเขาถึงว่า... ไข้หวัดนกน่ะน่ากลัวแล้ว แต่ไข้ใจที่นายสร้างขึ้นมาแกล้งคนอื่นน่ะ น่ากลัวกว่าร้อยเท่า!" พายออบ่นกระปอดกระแปด มือไม้ขยับจัดข้าวของบนโต๊ะอย่างลนลาน ทั้งที่ปากบอกว่าไม่สน แต่เท้ากลับเดินวนไปวนมาหาเจลลดไข้แผ่นใหม่ **Line Group: แก๊งค์ป่วนเมือง (มีน, กรณ์, พายออ)** **มีน:** เป็นไงบ้างยัยพาย คุณรูมเมตอาการสาหัสปะ? **พายออ:** สาหัสมากมั้ง! นอนอืดเป็นพะยูนเกยตื้นอยู่เนี่ย แกล้งป่วยชัวร์ **กรณ์:** อย่าไปดูถูกพลังรักเอ๊ยพลังไข้ของมันนะเว้ย พายออ... เมื่อกี้ตอนฉันโทรหาทัพฟ้า เสียงมันยังกะคนจะขาดใจตาย ให้มันนอนพักเหอะ **พายออ:** เหอะ! ขาดใจตายก็ดี จะได้ไม่ต้องมาคอยปั่นประสาทฉัน พายออปิดหน้าจอแชตแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโซฟาข้างๆ ร่างสูง เธอมองดูใบหน้าคมสันที่ตอนนี้เหงื่อซึมตามไรผม ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ มือบางเอื้อมไปแตะหน้าผากคนป่วยเบาๆ "ตัวร้อนจี๋เลย... ไปกินยาซะ ไม่งั้นฉันจะจับกรอกปากด้วยยาขมหม้อใหญ่!" พายออขู่ฟ่อพลางประคองร่างสูงให้ลุกขึ้นนั่ง ทัพฟ้าอาศัยจังหวะที่เธอกำลังก้มๆ เงยๆ หยิบน้ำ คว้าข้อมือพายออไว้แน่นแรงบีบไม่ได้มากนัก แต่น้ำหนักของมันกลับส่งผ่านความรู้สึกบางอย่างออกมาจนคนตัวเล็กชะงัก "ไม่ต้องทำเป็นเก่งหรอก... แค่ดูแลกันหน่อยไม่ได้เหรอ" ทัพฟ้าเงยหน้าขึ้นมอง สบตาคู่สวยนิ่ง ความกวนประสาทหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาที่อ้อนวอนอย่างประหลาด "ไม่ได้อยากป่วยให้ลำบากหรอกนะ แต่ถ้าป่วยแล้วได้เห็นพายออขี้บ่นแบบนี้... ฉันว่าฉันก็ยอม" "อีตาทัพ! ป่วยแล้วยังจะมาหยอดอีกนะ!" พายออหน้าแดงฉ่า รีบดึงมือออกแล้วยัดแก้วน้ำใส่มือเขา "กินเข้าไปเลย!" เธอนั่งเฝ้าเขาจนกระทั่งยาออกฤทธิ์ ทัพฟ้าเริ่มเคลิ้มหลับไป มือหนายังคงจับชายเสื้อเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย พายออนั่งมองใบหน้าที่ดูนิ่งสงบกว่าทุกวัน แล้วหัวใจดวงน้อยก็เกิดเต้นผิดจังหวะ เธอค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยไรผมที่ปรกหน้าผากเขาอย่างแผ่วเบา "ที่บ่นน่ะ... ไม่ได้รำคาญหรอกนะ แต่กลัว... กลัวว่าถ้าวันหนึ่งไม่มีคนคอยมาคอยกวนประสาทกันแบบนี้ แล้วใครจะคอยทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองสำคัญล่ะ" พายออพึมพำกับตัวเองเบาๆ ความเงียบในห้องเริ่มก่อตัวเป็นความอบอุ่นที่ห่อหุ้มคนทั้งสองไว้ ทว่าจังหวะที่เธอกำลังจะลุกไปล้างแก้ว เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของทัพฟ้าที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นรัวๆ *Message: [คุณแม่ทัพฟ้า] - "ลูกทัพ พรุ่งนี้แม่จะให้คนขับรถไปรับหนูพายออมาทานข้าวที่บ้านนะ บอกน้องด้วยว่าแม่เตรียมห้องไว้ให้แล้ว... เรื่องหมั้นเราคุยกันเรียบร้อยแล้วนะจ๊ะ"* พายออตาค้าง มือที่ถือแก้วน้ำสั่นจนแทบทำตก เธอหันไปมองทัพฟ้าที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนโซฟา... สรุปนี่เขากำลังป่วยจริงๆ หรือกำลังวางแผนอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นกันแน่ "ทัพฟ้า... นี่มันหมายความว่ายังไง!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านความวุ่นวายของยัยพายกับนายทัพฟ้ามาถึงตอนนี้ด้วยนะคะ ฝากเป็นกำลังใจให้พีชชี่เบอร์รี่ในตอนถัดไปด้วยนะคะ!