ผู้หญิงคนนั้นโผล่มาทำไม

ติ๊ง! หน้าจอมือถือในมือฉันสั่นสะเทือนเบาๆ พร้อมกับข้อความแชตเจ้ากรรมที่เพิ่งเผลอนิ้วกดยกเลิกไม่ทัน... ระบบทรยศของแอปพลิเคชันสีเขียวดันโชว์หราขึ้นมาว่า *'ทัพฟ้า อ่านแล้ว'* ตัวโตเป็น 16 พิกเซล แถมยังไม่มีท่าทีว่าจะลบหายไปไหนได้ทันเลยสักนิด ให้ตายเถอะ รวิปรียา! อยากจะเอาหัวโขกกำแพงตึกคณะนิเทศฯ ให้รู้แล้วรู้รอด ข้อความที่พิมพ์ไปเมื่อกี้... *[พายออ]: ไหนบอกว่าเลิกเรียนแล้วจะรีบกลับห้องไงคะ คนรอจนรากงอกหมดแล้วนะเนี่ย!* โอ๊ย! น้ำเสียงมันฟ้องความงอนและความใส่ใจแบบโนทิสได้ชัดเจนยิ่งกว่าใช้ฟิลเตอร์ไอจีอีกค่ะ พีชชี่เบอร์รี่คนนี้อยากจะกรี๊ดเป็นภาษาอาร์เจนตินาให้มันรู้แล้วรู้รอด ทำไมฉันต้องไปพิมพ์ประโยคออดอ้อนแบบนั้นใส่ผู้ชายกวนประสาทอย่างนายทฤฆภณด้วยเล่า! ยิ่งคิดก็ยิ่งหมั่นไส้ตัวเอง สมน้ำหน้า ยัยพายออเอ๊ย ปากบอกว่าเกลียดความขี้หยอดของเขา แต่การกระทำนี่มันทาสรักชัดๆ! "ยืนทำหน้าเหมือนคนท้องผูกอยู่ตรงนี้นานเกินสามนาทีแล้วนะพายออ แกแอบนินทาฉันในใจอยู่ใช่ป่ะ" เสียงใสๆ ของมีนดังขึ้นพร้อมกับแรงสะกิดที่หัวไหล่ ทำให้ฉันสะดุ้งสุดตัว หลุดออกจากภวังค์ความอับอายขายขี้หน้า ยัยมีนยืนกอดอกหรี่ตามองฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามสไตล์ตัวชงเบอร์หนึ่งของคณะ "นินทาอะไร ไม่มี๊! ใครจะไปว่างนินทาแก" ฉันรีบปฏิเสธเสียงสูง กลบรอยพิรุธบนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ พลางยัดมือถือเก็บใส่กระเป๋าเสื้อฮู้ดตัวเก่งแบบลวกๆ "เหรอออ หน้าแดงซะขนาดนั้น นึกว่าเลือดลมไม่เดินซะอีก... ว่าแต่นายทัพฟ้าของแกเขายังไม่ตอบแชตเหรอ หรือว่าเขากำลังจัดการยัยดาวคณะบริหารคนนั้นอยู่ฟะ ถึงได้เงียบหายไปเลยแบบนี้" มีนลากเสียงยาวแถมยังขยับเข้ามาใกล้ พร้อมกระซิบกระซาบด้วยความเสือก เอ๊ย! ความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุด พอได้ยินคำว่า 'ดาวคณะบริหาร' ความรู้สึกแปลกๆ ที่พยายามกดเอาไว้ก็ตีตื้นขึ้นมาจุกที่อกทันที... ยัยมิน트 หรือ มินตรา ดาวคณะบริหารคนสวยคนเดิม เพิ่มเติมคือความพยายามเกาะแกะทัพฟ้าที่ไม่เคยแผ่วลงเลยสักนิด! ก่อนหน้านี้ฉันก็แคร์ซะที่ไหนล่ะ คิดว่าทัพฟ้าคงรำคาญแล้วก็เดินหนีเหมือนทุกที แต่พอมานึกดูดีๆ ตอนนี้เขาเป็น 'รูมเมต' ของฉัน แถมสถานะของเรามันก็ชักจะคลุมเครือจนน่าหงุดหงิดเข้าไปทุกทีแล้วนะ! "เขาจะทำอะไรก็เรื่องของเขาเถอะ ฉันจะไปสนใจทำไมล่ะ ยัยนั่นจะสวยสู้หุ่นยนต์รีไซเคิลหลังตึกคณะเราได้หรือเปล่าก็ไม่รู้" ฉันเชิดหน้าขึ้นทำเป็นไม่ยี่ห้อ แต่ในใจนี่ร้อนรุ่มยิ่งกว่าหม้อสุกี้ชาบูน้ำซุปหมาล่า "ปากแข็งอีกแล้วนะยะ ระวังเถอะ... สวยเลือกได้อย่างยัยมินต์น่ะ ถ้าบุกถึงถิ่นวิศวะขนาดนั้น มีหวังนายทัพฟ้าอาจจะเผลอใจไปกินขนมจีบฟรีๆ สักคำสองคำก็ได้ใครจะไปรู้" มีนลอยหน้าลอยตาพูดด้วยความหมั่นไส้แทนฉัน "เชิญเลยค่ะ! กินให้ท้องแตกตายไปข้างหนึ่งเลย ฉันไม่สนหรอก!" ฉันสะบัดหน้าหนีเพื่อนสนิทแล้วสาวเท้าเดินดุ่มๆ ออกมาจากตึกคณะด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง ปลายทางคือหอพักประจำที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนัก ลมเย็นๆ ยามบ่ายพัดผ่านกลุ่มผมยาวที่รวบไว้ลวกๆ แต่ไม่ได้ช่วยให้ความหัวร้อนในใจฉันลดลงไปได้เลยสักนิด ให้ตายสิ ทำไมฉันต้องมานั่งหงุดหงิดกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้ด้วยนะ! ทัพฟ้าจะเป็นของใคร หรือใครจะมาหาเขา มันก็เรื่องของเขาสì! เราเป็นแค่รูมเมต... เป็นแค่เพื่อนร่วมห้องที่บังเอิญต้องมาแชร์ค่าไฟกันเท่านั้นเอง! แต่สมองกับหัวใจเจ้ากรรมดันไม่สามัคคีกันเอาซะเลย ยิ่งเดินใกล้ถึงหน้าหอพักเท่าไหร่ ภาพที่ทัพฟ้าชอบทำหน้ามึนๆ แล้วหยอดคำหวานใส่ฉันตอนอยู่ด้วยกันในห้องมันก็ยิ่งลอยเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งเขิน ยิ่งเขินก็ยิ่งโมโหตัวเองที่ดันเผลอไปส่งข้อความทวงเขาก่อนหน้านี้! กริ๊ดดด! อยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด! และในจังหวะที่ฉันกำลังก้มหน้าก้มตาเดินเตะก้อนหินระบายอารมณ์เลี้ยวเข้าสู่โซนหน้าประตูทางเข้าหอพัก สายตาก็ดันไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปสีกรมท่าคุ้นเคยที่ยืนพิงเสาปูนอยู่ตรงมุมตึกพอดี หัวใจดวงน้อยๆ ของฉันกระตุกวูบ... ไม่ใช่แค่ทัพฟ้าคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงนั้น... แต่ข้างกายเขากลับมีร่างระหงของหญิงสาวในชุดนักศึกษารัดรูปพอดีตัว ผมยาวสลวยดัดลอนปลายหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพรา กำลังยืนส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มส่งให้เขาอยู่ ยัยมินต์! ดาวคณะบริหารคนสวยตัวจริงเสียงจริงโผล่มาทำไมถึงหน้าห้องฉันเนี่ย! ภาพตรงหน้าทำให้ฝีเท้าของฉันหยุดชะงักลงทันที ราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบหัวซ้ำๆ ความรู้สึกหน่วงๆ และร้อนผ่าวตีรวนขึ้นมาในอกอย่างไร้สาเหตุ ฉันยืนแข็งทื่ออยู่หลังเสาต้นใหญ่ ลอบมองสถานการณ์ตรงนั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ทั้งหมั่นไส้ ทั้งประชด และลึกๆ แล้ว... มีความเจ็บจี๊ดแปลกๆ แล่นริ้วขึ้นมาในความรู้สึก "ฟ้าคะ... เรื่องงานกิจกรรมมหา'ลัยสัปดาห์หน้า มินต์อยากปรึกษาฟ้าอีกรอบจัง พอดีมินต์มีเรื่องติดขัดตรงสคริปต์พิธีกรนิดหน่อยน่ะค่ะ ไปคุยกันต่อข้างนอกหรือว่าในห้องฟ้าดีคะ?" เสียงหวานหยดเยิ้มของยัยมินต์ดังแว่วมาเข้าหูฉัน ชัดเจนทุกถ้อยคำจนอยากจะเดินเข้าไปคว้าวิกผมหล่อนมาสะบัดเล่นให้หายหมั่นไส้ ให้ตายเถอะ! นี่หล่อนกล้าชวนผู้ชายเข้าห้องเลยเหรอคะคุณพี่! หน้าด้านหน้าทนเกินเบอร์ไปมากแล้วนะ! ฉันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความรู้สึกหึงหวงที่พยายามปฏิเสธมาตลอดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นโกโก้คั้น! ทว่า... ปฏิกิริยาของทัพฟ้ากลับไม่ได้เป็นอย่างที่ยัยมินต์ (และตัวฉันเอง) คาดคิดเอาไว้เลยสักนิด ร่างสูงของพ่อหนุ่มวิศวะเดือนคณะตัวดีไม่ได้ขยับตัวตามคำชวนของอีกฝ่าย เขายังคงยืนกอดอกพิงเสาด้วยท่าทีนิ่งสนิท ใบหน้าหล่อเหลาติดจะเรียบตึงจนแทบจะกลายเป็นความเย็นชา สายตาคมกริบมองตรงไปข้างหน้าโดยไม่ได้โฟกัสที่ใบหน้าสวยหวานของคนที่ยืนอยู่ข้างกายเลยแม้แต่น้อย "เรื่องสคริปต์ ฉันส่งลิงก์สรุปรายละเอียดทั้งหมดให้ในกลุ่มไลน์คณะบริหารไปตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะมินต์ อ่านหรือยัง?" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะรำคาญหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักของทัพฟ้า ชัดถ้อยชัดคำจนคนฟังอย่างฉันถึงกับแอบมุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมานิดๆ โดยไม่รู้ตัว เออ! เอาสิ สมน้ำหน้า! โดนคุณชายน้ำแข็งตอกหน้าหงายกลับไปสิคะคุณดาวคณะ! "เอ่อ... มินต์เห็นแล้วค่ะ แต่ว่ามินต์ไม่เข้าใจบางจุดจริงๆ นะคะ อยากให้ฟ้าช่วยอธิบายให้ฟังแบบตัวต่อตัวมากกว่า เผื่อว่า..." ยัยมินต์ยังคงตื๊อไม่เลิก หล่อนขยับเข้าไปใกล้ทัพฟ้าอีกนิด มือเรียวทำท่าจะเอื้อมไปแตะแขนเสื้อช็อปของเขา แต่ทัพฟ้าไวกว่า เขาขยับถอยหลังหลบหนึ่งก้าวอย่างเนียนๆ แบบไม่ไว้หน้า พร้อมกับยกมือขึ้นปัดป้องราวกับรังเกียจเชื้อโรคเสียเต็มประการ ภาพนั้นมันช่างสะใจสายตาคนแอบมองอย่างฉันเสียเหลือเกินค่ะคุณขา! สมน้ำหน้า อยากจะเดินไปปรบมือดังๆ ให้สักสามรอบรวด! "ผมคิดว่าผมไม่มีหน้าที่ต้องมาสอนงานใครตัวต่อตัวนอกเวลางานนะครับ ยิ่งเป็นเรื่องงานเอกสารทั่วไปด้วยแล้ว ผมว่าคุณน่าจะไปถามเพื่อนร่วมทีมคนอื่นดีกว่า ผมไม่ว่าง... แล้วก็..." ทัพฟ้าเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นจะกวาดสายตาเบนออกจากยัยมินต์ แล้วพุ่งตรงมาทางซบเสาที่ฉันยืนแอบอยู่พอดีเป๊ะ! เดี๋ยวนะ... เขามองเห็นฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย! ดวงตาคมกริบของทัพฟ้าฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก รอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์และคุ้นเคยปรากฏขึ้นช้าๆ ราวกับเขารู้ทันทุกฝีก้าวที่ฉันแอบยืนมองอยู่ตลอดเวลา "แล้วก็... แฟนผมเขาขี้หึงมากด้วย ถ้าเขากลับมาเห็นผมยืนคุยกับคนอื่นนานเกินสองนาที มีหวังห้องผมคงโดนระเบิดกลายเป็นจุลแน่ๆ" ทัพฟ้าจงใจพูดเสียงดังฟังชัด น้ำเสียงทุ้มกวนประสาทนั้นจงใจส่งตรงมาที่ซอกเสาที่ฉันยืนอยู่เต็มๆ ยัยมินต์หน้าเสียทันที หล่อนหันซ้ายหันขวาด้วยความงุนงง "แฟน? ฟ้ามีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ทำไมมินต์ไม่เห็นรู้เรื่องเลย" "ก็คนที่ยืนทำหน้าบึ้งเป็นตูดแมวอยู่หลังเสานั่นไงล่ะครับ..." ทัพฟ้าพูดหน้าตาย พร้อมกับสาวเท้ายาวๆ ก้าวตรงดิ่งเข้ามาทางฉันด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เห็นแล้วหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก! กรี๊ดดด! นายทัพฟ้า! ใครเป็นแฟนแกฟะ! หน้าไม่อายที่สุด! ฉันสะดุ้งสุดตัว เตรียมจะหันหลังกลับวิ่งหนีความอายระดับสิบเข้าป่าหญ้าข้างหอ แต่ทว่า... ท่อนแขนแกร่งของพ่อหนุ่มตัวแสบก็ไวเกินมนุษย์ เขายื่นมือมาคว้าข้อมือฉันเอาไว้ได้ทันก่อนที่ฉันจะทันได้ขยับตัวหนีไปไหน สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของเขาทำเอาหัวใจฉันเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก แรงดึงเบาๆ ทำให้ร่างของฉันเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นแดดอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนสมองขาวโพลนไปหมด "จะรีบเดินหนีไปไหนล่ะครับ คุณหนูรวิปรียา..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังอยู่ข้างใบหูของฉัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง ทัพฟ้าโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกันในระยะประชิด ท่ามกลางสายตาอึ้งกิมกี่ของยัยมินต์ที่ยืนแข็งค้างอยู่ตรงนั้น "ปล่อยฉันนะไอ้บ้าฟ้า! ใครแฟนแก ใครหน้าเป็นตูดแมวฮะ!" ฉันโวยวายเสียงดังลั่น พยายามดึงข้อมือตัวเองกลับมา แต่มีหรือที่แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉันจะสู้แรงหมีควายของหนุ่มวิศวะปี 4 ได้ ร่างทั้งร่างถูกเขาโอบกอดรั้งเอวไว้แน่นจนขยับไปไหนไม่ได้ "อ้าว... ก็คนที่ส่งแชตมาทวงผมเมื่อกี้ไง บอกว่า *'คนรอจนรากงอกหมดแล้วนะเนี่ย'* ไม่ใช่แฟนแล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะครับ หื้ม?" ทัพฟ้าเลิกคิ้วกวนประสาท ยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมพร้อมกับรอยยิ้มพราวระยับในดวงตาคู่นั้น ให้ตายเถอะ... เขาเอาข้อความนั้นมาแกล้งฉันกลางสาธารณะแบบนี้เลยเหรอเนี่ย! หน้าฉันคงร้อนผ่าวจนไหม้เกรียมกลายเป็นปิ้งย่างเกาหลีไปแล้วแน่ๆ! "ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส! ใครใช้ให้อ่านแล้วไม่ตอบเล่า!" ฉันหน้าดำหน้าแดงด้วยความเขินผสมความโกรธ กำมือทุบเข้าที่อกเขาเบาๆ เป็นการแก้เก้อ ทัพฟ้าหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าที่แดงก่ำของฉันด้วยความเอ็นดูระคนคลั่งรัก ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคสุดท้ายข้างใบหูของฉันด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของรวิปรียาแทบจะหยุดเต้น... "ก็มัวแต่รีบเคลียร์ทาง เพื่อมารับยัยตัวแสบแถวนี้เข้าห้องไงครับ... หายงอนผมรึยัง หื้ม... แฟนเด็ก?" *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโบ๊ะบ๊ะและเขินตัวบิดไปด้วยกันนะคะ เลิฟยูว์ค่ะ! ❤️ - พีชชี่เบอร์รี่