สงครามประสาทฉบับคนหึง

"บอกแล้วไงคะว่าไม่ได้ว่างขนาดนั้น... เอาไว้ค่อยกินข้าวด้วยกันวันหลังนะคะ 'พี่กรณ์' พายออขอตัวก่อนค่ะ" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่จงใจดัดให้สูงกว่าปกติสามเดซิเบลดังขึ้นกลางโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ ท่ามกลางสายตานับสิบชีวิตที่หันมามองเป็นตาเดียว พายออ (รวิปรียา) ยืนกอดอกเชิดหน้าชูตาอยู่หน้าโต๊ะของกลุ่มตัวตึงวิศวะ โดยมีเป้าหมายสำคัญคือการจงใจส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้กับชายหนุ่มข้างกายทัพฟ้า—ซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... กรณ์ (เพื่อนสนิทตัวดีของทัพฟ้านั่นเอง) กรณ์ที่กำลังตักข้าวเข้าปากถึงกับสำลักแค่กๆ หน้าดำหน้าแดง รีบวางช้อนแล้วโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน "เฮ้ยๆ เดี๋ยวนะยัยพายออ! มองกูทำไมวะเนี่ย สายตาแบบนี้กูเสียวสันหลังวาบนะเว้ย เมียกูไม่ได้อยู่แถวนี้ก็จริง แต่ไอ้ทัพมันนั่งหัวโด่หัวดออยู่ตรงนี้นะโว้ย!" พายออเหล่สายตาไปมองร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างนิ่งสนิทอยู่ฝั่งตรงข้าม ทัพฟ้า (ทฤฆภณ) ไม่ได้พูดอะไรสักคำ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายติดจะเรียบตึง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วเข้มจ้องมองเธอนิ่งสนิท รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจนโต๊ะข้างๆ แทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง แต่มีหรือที่คนปากเก่งอย่างพายออจะยอมลดราวาศอก ยิ่งเห็นอีกฝ่ายนิ่ง เธอกยิ่งได้ใจ เชิดใส่แล้วหันไปคุยกับกรณ์ต่อด้วยเสียงสองเสียงสาม "อ้าว ก็เห็นพี่กรณ์บอกว่าว่างไม่ใช่เหรอคะ เมื่อกี้ยังชวนพายไปกินบิงซูอยู่เลยนี่นา ไปกันสองคนก็ได้นะคะ พายออยินดีเลี้ยงค่ะ" ครืน! เสียงเก้าอี้ถูกดันถอยหลังด้วยแรงกระชากอย่างแรงจนขาเก้าอี้ครูดกับพื้นปูนเกิดเสียงดังแสบแก้วหู ทัพฟ้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวร่างบางในพริบตาเดียว แรงกดดันรอบตัวพุ่งทะยานจนกรณ์ต้องรีบถอยกรูด ยกมือยอมแพ้แล้วชิ่งหนีออกจากรัศมีสงครามประสาททันทีอย่างรู้รักษ์ตัวรอด "เล่นอะไรของเธอ" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน เอ่ยถามด้วยความหงุดหงิดที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างเต็มที่ "เปล่าสักหน่อยค่ะ พายออจะไปกินบิงซูกับพี่กรณ์... อุ๊ย!" ยังไม่ทันที่ประโยคประชดประชันจะหลุดออกจากปากจนจบ ข้อมือเล็กก็ถูกคว้าหมับด้วยแรงพอเหมาะ ลากจูงให้เดินตามแรงดึงโดยไม่เปิดโอกาสให้ได้โวยวาย ทัพฟ้าเดินจ้ำอ้าวพาเธอเดินตัดสนามหญ้าตรงดิ่งกลับไปยังหอพักนักศึกษาทันที ท่ามกลางเสียงซุบซิบของชาวคณะที่มองตามด้วยความระทึกใจ ปัง! ประตูห้องพักถูกปิดและล็อกกลอนอย่างแน่นหนาด้วยฝีมือของคนตัวโต พายออสะดุ้งเฮือกเมื่อแผ่นหลังบางชนเข้ากับบานประตูไม้เย็นเฉียบ ขณะที่ทัพฟ้าก้าวเข้ามาประชิด ใช้แขนแกร่งยันกรอบประตูทั้งสองข้างกักขังเธอไว้ตรงกลาง ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีเหลือ ลมหายใจอุ่นๆ ของคนตัวสูงที่โน้มใบหน้าลงมาใกล้ ทำให้หัวใจเจ้ากรรมในอกเต้นรำกระหน่ำจนแทบกระเด็นออกมานอกซี่โครง "สนุกมากไหม" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยชิดริมใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอจนพายออขนลุกซู่ "อะ... อะไรของพี่เนี่ย อยู่ๆ ก็ลากมา ปล่อยนะ! พายออจะไปกินบิงซูกับพี่กรณ์ จะไปกินปังเย็น จะไปไหนก็เรื่องของพายออสิคะ เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย!" คนตัวเล็กเถียงเสียงแข็ง พยายามดันอกแกร่งออกห่างแต่ก็เหมือนเอาไม้มะขามไปงัดกับเสาเข็ม "ไม่ได้เป็นอะไรกันเหรอ?" ทัพฟ้าทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ แต่ไร้ซึ่งความขบขัน "งั้นที่นอนเตียงเดียวกันทุกคืน ที่ฉันต้องคอยตามเช็ดตามล้าง ตามโอ๋เวลาเธอร้องไห้งอแง... เรียกว่าอะไรวะ รูเมตแก้เหงาเหรอ?" "ก็... ก็พี่ชอบกวนประสาทพายออนี่นา! แล้วเมื่อคืนล่ะ... ทำไมถึงไม่ยอมตอบแชท ตั้งแต่ทุ่มนึงยันเที่ยงคืน หายหัวไปไหนมาคะ!" ในที่สุด ปมในใจที่ทำให้เธอต้องระเบิดอารมณ์ประชดประชันด้วยวิธีเด็กๆ ก็หลุดปากออกมาจนได้ พายออเม้มปากแน่น ดวงตากลมโตเริ่มคลอไปด้วยหยาดน้ำใสด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจที่พยายามเก็บกดไว้ ทัพฟ้าชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนแสงลงทันทีเมื่อเห็นแววตาไหวระริกของคนตรงหน้า "หึงเหรอ?" เขาถามตรงๆ แบบไม่มีอ้อมค้อม "ใครหึง! บ้าหรือเปล่า! ใครจะไปหึงคนปากเสียอย่างพี่กันคะ!" พายออโวยวายหน้าแดงแจ๋ พยายามเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนความร้อนผ่าวที่ลามเลียตั้งแต่พวงแก้มลามไปถึงใบหู "ปากแข็งชะมัด" ทัพฟ้าถอนหายใจยาวเหยียด มือหนายื่นออกไปเกลี่ยปอยผมที่เคลียแก้มใสออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับลุคแบด보이ทำให้พายออใจยวบยาบลงไปครึ่งหนึ่ง "รู้ไหมว่าเมื่อคืนฉันหายไปไหน... ฉันไปช่วยไอ้กรณ์มันเคลียร์เรื่องโปรเจกต์จบที่ตึกคณะวิศวะ มือถือแบตหมดตั้งแต่หัวค่ำ พกลับมาถึงห้อง เห็นเธอนอนหลับน้ำตาซึมคาหมอน... รู้ไหมว่าใจฉันมันร่วงไปตาตุ่มเลยยัยตัวแสบ" "โกหก... ใครร้องไห้กันคะ ไม่มีซะหน่อย" เสียงเถียงเริ่มเบาราวกับเสียงกระซิบ แพ้ทางความอบอุ่นที่อีกฝ่ายจงใจส่งผ่านมาทางสายตา "ไม่ได้โกหกสักนิด" ทัพฟ้าขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกโด่งเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนประสานเป็นจังหวะเดียวกัน "แล้วที่บอกว่าอยากกินบิงซูกับไอ้กรณ์... เปลี่ยนเป็นกินอย่างอื่นกับฉันแทนได้ไหม" "กินอะไรล่ะคะ..." พายออถามเสียงสั่น หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ "กินน้ำตาตัวเอง เพราะฉันจะไม่ยอมให้เธอไปอ่อยใครหน้าไหนอีกแล้ว... จำไว้" พูดจบ นิ้วเรียวก็เชยคางมนขึ้นมารับสัมผัสละมุนที่ริมฝีปาก ท่ามกลางความเงียบงันในห้องพักที่อบอวลไปด้วยเคมีอันตราย พายออหลับตาปี๋เตรียมรับความหวานที่กำลังจะถาโถม แต่ทว่า... ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานข้างเตียงดังขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติกในเสี้ยววินาที ทัพฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ แต่พายอออาศัยจังหวะนี้มุดตัวหลุดจากวงแขนแกร่งแล้ววิ่งไปคว้ามือถือขึ้นมาดูหน้าจอทันที ข้อความจากแอปพลิเคชันแชตปรากฏขึ้น พร้อมกับชื่อผู้ส่งที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างบางยืนแข็งทื่อ ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นเมื่ออ่านประโยคบนหน้าจอ *[ข้อความจาก: คนในอดีตที่หายสาบสูญ]* "พายออ... พี่ยังรออยู่ที่เดิมนะ เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม" ทัพฟ้ายืนนิ่งมองท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของคนตัวเล็ก รังสีความเย็นยะเยือกที่เพิ่งจางหายไป กลับพุ่งทะยานกลับมาครุกรุ่นยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคมกริบหรี่ลงจ้องมองหน้าจอในมือเธอ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความโบ๊ะบ๊ะและคลั่งรักของคู่พายออปะทะทัพฟ้านะคะ)