ระเบิดเวลาลูกใหญ่กลางห้องนอน

หน้าจอโทรศัพท์ในมือพายออสั่นครืดคราดติดต่อกันสามครั้งซ้อน ข้อความจากกลุ่มแชต 'แก๊งชะนีน้อยร้อยเล่มเกวียน' เด้งรัวเป็นเจ้าเข้าจนเธอแทบอยากจะปาเครื่องทิ้งลงไปกองกับพื้นห้องให้รู้แล้วรู้รอด แต่ติดตรงที่ว่า... เจ้าของห้องตัวจริงที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องนอนด้วยสายตานิ่งสนิทคนนั้น คงไม่ยอมปล่อยให้เธอทำลายข้าวของในอาณาจักรส่วนตัวของเขาเป็นแน่ "จะยืนทำหน้าเป็นหุ่นยนต์ไร้อารมณ์ไปถึงไหนคะคุณทัพฟ้า" พายออปัดหน้าจอทิ้งอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันขวับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งช่วงหัว ไหล่กว้างที่มักจะสวมเสื้อช็อปวิศวะยับๆ วันนี้กลับอยู่ในเสื้อยืดสีดำสนิทขับให้ผิวขาวๆ นั่นดูโดดเด่นจนน่าหมั่นไส้ "ก็ไม่ได้ทำหน้าเป็นหุ่นยนต์สักหน่อย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเนือยๆ แบบฉบับของนายทฤฆภณคนกวนประสาท "แต่กำลังคิดอยู่ว่า... ที่เธอปรีแตกใส่ฉันเมื่อกี้ เพราะหึง หรือเพราะกลัวความจริงมันจี้ใจดำกันแน่ล่ะยัยตัวแสบ" "ใครหึงคุณ! ทัพฟ้า! อย่ามาหลงตัวเองให้มันมากนักนะคะ!" พายอวก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปประชิดตัวเขา นิ้วเรียวชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ดวงตากลมโตฉายแวววุ่นวายใจจนปิดไม่มิด "แล้วก็เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันสักที เราเป็นแค่รูมเมตกันนะเว้ย! รูมเมต! เข้าใจคำนี้ไหมคะไอ้พี่ปีสี่!" "รูมเมตเหรอ..." ททัพฟ้าทวนคำเสียงแผ่ว ดวงตาคมกริบไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับแบบที่เธอเกลียดนักเกลียดหนา ร่างสูงก้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ที่ปะทะเข้ากับพวงแก้มร้อนผ่าวทำให้สติที่กระเจิดกระเจิงอยู่แล้วยิ่งเตลิดไปกันใหญ่ "มีรูมเมตที่ไหนเขาจดจำรายละเอียดทุกอย่างของผู้หญิงคนนี้ได้หมดบ้างวะพายออ" "..." "มีรูมเมตที่ไหนเขาคอยตามเช็ดตามล้าง ตามเก็บกวาดปัญหาให้ทุกเรื่อง แถมยังนอนไม่หลับถ้าไม่ได้ยินเสียงบ่นง้องแง้งของเธอทุกคืน... หื้ม?" ประโยคคำถามที่ยิงตรงเข้ากลางใจทำเอาพายออถึงกับพูดไม่ออก สมองอื้ออึงราวกับมีผึ้งนับร้อยตัวบินวนอยู่ในหัว ความอึดอัดที่สะสมมาตลอดหลายสัปดาห์ ความสับสนระคนน้อยใจที่เขาทำตัวสนิทสนมแต่ก็เว้นระยะห่างจนเธอเดาใจไม่ถูก ระเบิดตูมออกมาเป็นหยาดน้ำใสๆ ที่คลอหน่วยอยู่ริมขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่ "ฮึ้า! นิสัยไม่ดี..." เสียงหวานสั่นเครือเล็กน้อย เธอพยายามกะพริบตาไล่ความอ่อนแอออกไปแล้วผลอกอกแกร่งเต็มแรง "ถ้าจะมาหยอด มาพูดจาชวนคิดแบบนี้... ก็ไม่ต้องมาทำดีด้วยตั้งแต่แรกสิคะ! รู้ไหมว่าคนอื่นเขาคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ววะ!" คำสารภาพที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากบางทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันตาเห็น ทัพฟ้าชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยก่อนที่มุมปากหยักจะค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นทีละน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกที แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงจังจนพายออต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย "อ้าว... ยอมรับแล้วเหรอว่าคิดไปไกล" น้ำเสียงทุ้มเจือแววเอ็นดูกระซิบอยู่ข้างใบหู พร้อมกับปลายนิ้วอุ่นจัดที่ยื่นมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มให้อย่างเบามือ "ฉันไม่ได้บังคับให้เธอคิดไปเองนะพายออ... เพราะทุกอย่างที่ทำ ฉันตั้งใจทำ 'ให้เธอ' คนเดียวมานานแล้ว" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในมือททัพฟ้าดังขึ้นทำลายความเงียบ พายออสะดุ้งสุดตัวรีบถอยหลังกรูดเว้นระยะห่าง ทว่ายังไม่ทันได้ตั้งตัว ทัพฟ้าก็กดโทรศัพท์ยื่นหน้าจอมาตรงหน้าเธอ พร้อมกับข้อความแชตจากหน้าจอไลน์ที่โชว์หรี่หร่า *(ข้อความในแชต)* **ทัพฟ้า:** พรุ่งนี้ว่างไหม พาไปกินชาบูหน่อยดิ เลี้ยงในฐานะ... แฟนเก่า (พิมพ์ผิด) **ทัพฟ้า:** แฟน... คนพิเศษ (ลบข้อความ) **ทัพฟ้า:** รูมเมต... (ลบข้อความ) **ทัพฟ้า:** เป็นแฟนกันนะพายออ เลิกเล่นตัวได้แล้ว รอนานละ พายอออ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน เมื่ออ่านข้อความที่เขายังไม่ทันได้กดส่ง แต่ดันโชว์หราประจานความคลั่งรักคาตาซะก่อน "ไอ้... ไอ้คนขี้โกง!" เธอแหวลั่นหน้าแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู "ก็คนมันใจร้อนนี่หว่า..." ททัพฟ้าหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้งอย่างรวดเร็วจนแผ่นหลังบางแนบชิดติดผนังห้อง "ตกลงว่าจะให้ฉันส่งข้อความนี้จริงๆ หรือจะเปลี่ยนเป็นคำตอบจากปากเธอตอนนี้แทน... เลือกเอา พายออ" ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบกับสายตาคมปลาบที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและจริงจัง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ขณะที่เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบ ทันใดนั้นเอง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหว ตามมาด้วยเสียงโวยวายคุ้นเคยของมีนเพื่อนสนิทที่ตะโกนทะลุกรอบประตูเข้ามา "อีพาย! มึงเปิดประตูให้กูเดี๋ยวนี้เลยนะ! แ로그รุ๊ปแตกขนาดนี้แล้ว มึงยังจะหลบอยู่ในห้องผู้ชายอีกเหรอวะ!" ทัพฟ้าถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความขัดใจ ขณะที่พายออสะดุ้งเฮือก หน้าซีดเผือดเพราะรู้ว่าชะตากรรมความลับแตกแน่แล้ว ทว่าในจังหวะที่มือบางเอื้อมจะไปบิดลูกบิดประตู ทัพฟ้ากลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น ดวงตาคมก้มมองกระซิบชิดริมฝีปากด้วยน้ำเสียงพร่า "เรื่องของเรายังไม่จบ... คืนนี้ เคลียร์กันยาวแน่ ยัยตัวแสบ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความโบ๊ะบ๊ะและคลั่งรักของยัยตัวแสบกับตาพี่วิศวะมาจนถึงตอนนี้ เจอกันตอนหน้า รับรองว่ามีกรี๊ดสبบแน่ค่ะ!