คำสารภาพที่เกือบไม่ทันเวลา

นิ้วเรียวของพายออตวัดรัวแป้นพิมพ์โทรศัพท์มือถือจนเกิดเสียง *แกรกๆ* ติดกันรัวๆ ในความเงียบสงบของห้องนั่งเล่นยามเที่ยงคืน หน้าจอเรืองแสงสีฟ้าสว่างวาบสะท้อนกับดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างด้วยความโกรธปนความฉุนเฉียวขั้นสุด หลังจากข้อความท้าทายจากคนตัวสูงส่งเข้ามาป่วนหัวใจเมื่อชั่วโมงก่อน *“เรื่องของเรายังไม่จบ... คืนนี้ เคลียร์กันยาวแน่ ยัยตัวแสบ”* ให้ตายเถอะ! นี่เขาคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าชีวิตเธอหรือไง ถึงได้มาออกคำสั่งแล้วหายหัวไปอาบน้ำนานสองนาน ปล่อยให้เธอนั่งกระวนกระวายใจอยู่คนเดียวบนโซฟาตัวโปรด พายออเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับความสั่นไหวแปลกๆ ในอกที่เต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ มือบางกดเข้าแอปพลิเคชันแชตสีเขียวทันที ตั้งใจจะพิมพ์ข้อความยาวเหยียดเพื่อด่ากราดคนเอาแต่ใจให้สาสม *พายออ:* นี่คุณ! อย่ามาทำเป็นพูดจาเจ้าชู้แล้วก็หายหัวไปเฉยๆ นะคะ คิดว่าเท่มากหรือไง เลิกแกล้งฉันสักทีได้ไหม รำคาญจะตายอยู่แล้ว! แล้วก็... ที่พูดเมื่อเย็นน่ะ หมายความว่ายังไง พูดให้มันเคลียร์เดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะย้ายออกจริงด้วย! พายออจ้องมองข้อความขนาดยาวที่พิมพ์ระบายอารมณ์ลงไปจนพรืดเดียว เธอกดลบและแก้ไขคำพูดอยู่หลายรอบด้วยความลังเล ความรู้สึกอึดอัดที่สะสมมาหลายวัน ประจวบเหมาะกับหัวใจที่เริ่มไม่รักดี พลอยทำให้ปลายนิ้วที่พิมพ์ชะงักไปชั่วขณะ ในขณะเดียวกัน อีกฟากหนึ่งของห้อง ประตูห้องน้ำก็ถูกผลักออกพร้อมกับไอน้ำอุ่นๆ ที่ลอยฟุ้งกระจาย ทัพเดินออกมาในชุดเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งกับกางเกงนอนขายาว เส้นผมสีเข้มยังคงเปียกชื้นหยดย้อยลงมาตามกรอบหน้าคมคาย หยดน้ำเกาะพราวบนผิวเนื้อเนียนชวนมอง เขากวาดสายตาคมกริบมองมาที่ร่างบางซึ่งกำลังนั่งขมวดคิ้วยุ่งอยู่บนโซฟา ก่อนจะยกยิ้มมุมปากนิดๆ แบบฉบับคนเหนือกว่า แชตในมือถือของพายออแสดงสถานะ *‘กำลังพิมพ์...’* ขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทัพฟ้าที่ถือโทรศัพท์เครื่องใหญ่อยู่ในมือเช่นกัน กำลังนิ่วหน้าด้วยความลังเลไม่แพ้กัน ความรู้สึกบางอย่างที่เก็บซ่อนไว้ใต้ท่าทางกวนประสาทมาตลอดหลายเดือน มันอัดอั้นจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นคำพูด เขาตัดสินใจกดเข้าห้องแชตส่วนตัวกับยัยตัวแสบ แล้วเริ่มรัวนิ้วพิมพ์ข้อความที่ยาวที่สุดในประวัติศาสตร์ความสัมพันธ์ของพวกเขา *ทัพฟ้า:* ที่บอกว่าเรื่องของเรายังไม่จบ... เพราะฉันไม่อยากให้มันจบแค่นี้ตั้งแต่แรกแล้วพายออ รู้ตัวบ้างไหมว่าเธอเข้ามาปั่นป่วนในหัวฉันตั้งแต่เมื่อไหร่ ตั้งแต่วันแรกที่เธอย้ายเข้ามาเหวี่ยงใส่ฉัน ฉันก็มองไม่เห็นใครอีกเลย เลิกถามซะทีว่าฉันคิดอะไร เพราะถ้าฉันบอกความจริงออกไป... กลัวเหลือเกินว่าคนปากแข็งอย่างเธอจะวิ่งหนีหายไปอีก ที่ทำกวนประสาทใส่ทุกวัน ก็แค่อยากเรียกร้องความสนใจจากเธอเท่านั้นแหละ ยัยบ้าเอ๊ย... ฉันชอบเธอนะ ชอบมานานมากแล้วด้วย ทัพฟ้าก้มมองข้อความยาวเหยียดที่ตัวเองเพิ่งพิมพ์ลงไป หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนวิ่งมาราธอน ความกลัว ความประหม่า และความจริงใจตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เขากำลังจะกดส่งมันไปให้คนที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ตรงโซฟา แต่จังหวะนั้นเอง... ข้อความรัวกระหน่ำจากฝั่งพายออก็เด้งสวนขึ้นมาพอดี พายออที่ทนรอไม่ไหวและโมโหที่อีกฝ่ายอ่านแต่ไม่ยอมตอบสักที เธอจึงตัดสินใจกดยกเลิกข้อความบ่นยาวๆ ของตัวเอง แล้วเปลี่ยนเป็นส่งสติกเกอร์หน้าโกรธติดไฟบรรลัยกัลป์ไปแทน แต่เนื่องจากความลนลานและนิ้วเจ้ากรรมที่ดันรั้นไม่ยอมเชื่อฟัง ทัพฟ้าที่กำลังจะกดส่งข้อความสารภาพรักยาวเหยียด กลับกดปุ่มส่งผิดจังหวะในเสี้ยววินาทีที่หน้าจอรีเฟรชพอดี! *พรึบ!* ข้อความสารภาพความรู้สึกยาวเป็นหางว่าวของทัพฟ้า ถูกส่งตรงเข้าไปในห้องแชตของพายอออย่างสมบูรณ์แบบ ทัพฟ้าเบิกตากว้าง สติหลุดลอยไปชั่วขณะ เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าหล่อเหลาร้อนผ่าว เขาผุดลุกขึ้นยืนพรวดด้วยความตกใจ รีบเอื้อมนิ้วไปกดค้างที่ข้อความนั้นเพื่อจะกดยกเลิกข้อความ (Delete for Everyone) ทว่า... มันช้าไปเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น! หน้าจอของพายออสว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับสัญลักษณ์สถานะ *‘Read’* ที่ปรากฏขึ้นอย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง พายออที่กำลังจะพิมพ์ด่าต่อ ชะงักค้างไปทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความยาวเหยียดที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอทีละคำ... ทีละบรรทัด... *“...เพราะฉันไม่อยากให้มันจบแค่นี้ตั้งแต่แรกแล้วพายออ... ฉันชอบเธอนะ ชอบมานานมากแล้วด้วย”* ความเงียบสงบในห้องนั่งเล่นราวกับถูกแช่แข็งในอุณหภูมิติดลบ ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก พายออหันขวับไปมองหน้าหนุ่มวิศวะตัวสูงที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยแต่ยิ้มเยาะกวนประสาท ตอนนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหู ดวงตาคมคายคู่นั้นฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิด เหมือนเด็กชายทำความผิดแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา “นะ... นี่คุณ...” พายอออ้าปากค้าง สมองตื้อตันประมวลผลไม่ทัน หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เสียงหวานสั่นพร่าด้วยความตกใจระคนประหม่า “คุณ... ส่งอะไรมาเนี่ย!” ทัพฟ้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาค่อยๆ ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้โซฟาช้าๆ มือหนาทิ้งโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะกระจกอย่างไม่ใส่ใจอีกต่อไป ในเมื่อความลับที่อุตส่าห์เก็บซ่อนมานานถูกเปิดเผยออกไปหมดเปลือกแล้ว ต่อให้เขาอยากจะวิ่งหนีไปซ่อนตัวใต้เตียงตอนนี้ มันก็คงไม่ทันการเสียแล้ว “ก็...” ทัพฟ้าแกล้งทำเป็นกระแอมไอเบาๆ เพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า แม้ว่าใบหูจะแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม “ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละค่ะ... ยัยตัวแสบ” พายออรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อนับพันตัวบินวนอยู่ในท้อง ใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอกดหน้าหนีไปอีกทางด้วยความทำตัวไม่ถูก สองมือเล็กกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจพองโตคับอกจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ กับคำสารภาพกะทันหันที่ไม่ได้ตั้งตัว ทัพฟ้าทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าโซฟา มือหนาเอื้อมไปจับมือบางที่กำลังสั่นน้อยๆ ของเธอขึ้นมากุมไว้ช้าๆ สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของเขาทำเอาพายออยิ่งสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาคมกริบช้อนมองขึ้นมาสบตากับเธออย่างจริงจัง ไร้ซึ่งรอยยิ้มกวนประสาทเมื่อครู่ มีเพียงความจริงใจและความอบอุ่นที่ล้นทะลักออกมาจากแววตานั้น “ทีนี้... จะรับผิดชอบความรู้สึกฉันยังไงดีคะ คนสวย?” ทัพฟ้ากระซิบเสียงนุ่ม ทุบหัวใจคนฟังจนกระเจิง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเอ็นดูยัยตัวแสบกับนายคนคลั่งรักมาจนถึงตอนนี้นะคะ