สถานะคลุมเครือที่หัวใจเต้นแรง

“พี่ทัพ... ถอยออกไปหน่อยได้ไหมคะ” เสียงของพายออแทบจะกลายเป็นอากาศธาตุในเสี้ยววินาทีที่ริมฝีปากของคนตรงหน้าเฉียดผ่านใบหู ความร้อนผ่าวแล่นริ้วไปทั่วผิวหน้าจนเธอต้องเบือนหนีไปอีกทาง มือไม้สั่นจนต้องกำชายเสื้อเชิ้ตของตัวเองแน่น นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ถูกหยอด แต่เป็นครั้งแรกที่ 'ระยะห่าง' มันสั้นจนหัวใจแทบจะกระดอนออกมาเต้นนอกอก ทัพฟ้าไม่ได้ถอย แต่เขากลับทิ้งน้ำหนักตัวลงมาเล็กน้อยพอให้คนตัวเล็กกว่ารู้สึกถึงแรงกดดันที่น่าใจหาย เขากระตุกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มแบบที่ทำให้คนทั้งมหาลัยคลั่งไคล้ แต่สำหรับพายออมันคืออาวุธสังหารหมู่ชัดๆ “ถอย? พี่ว่าเมื่อกี้พายไม่ได้อยากให้ถอยนะคะ” “คนบ้า! ใครเขาอยากให้พี่มาอยู่ใกล้ขนาดนี้กันเล่า!” เธอผลักอกเขาเต็มแรงจนคนตัวสูงเซไปด้านหลังเล็กน้อย ก่อนจะรีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินจ้ำอ้าวเข้าห้องนอน ปิดประตูดังปัง! จนแทบจะล็อกกลอนไม่ทัน พายออพิงแผ่นหลังกับบานประตู ลมหายใจหอบถี่ พยายามบอกตัวเองให้เลิกเต้นแรงได้แล้ว แต่ดูเหมือนร่างกายมันจะไม่ฟังคำสั่งเลยสักนิด เธอเห็นเงาตะคุ่มของอีกฝ่ายผ่านช่องว่างใต้ประตู เขายังยืนอยู่ที่เดิม ไม่ยอมเดินไปไหน... และนั่นแหละที่ทำให้เธอจะบ้าตาย! --- **[แชต: รูมเมตตัวแสบ]** **ทัพฟ้า:** (ส่งสติกเกอร์หมีทำหน้าตาใสซื่อ) **ทัพฟ้า:** เขินเหรอคะ? **พายออ:** เขินบ้าอะไร! แค่รำคาญค่ะ! **ทัพฟ้า:** รำคาญแต่หน้าแดงถึงหูเนี่ยนะ? **ทัพฟ้า:** (ส่งรูปถ่ายของพายออตอนที่เผลอหันมามองผ่านกระจกเงาในห้องนั่งเล่น หน้าตาเธอดูเลิ่กลั่กสุดๆ) **พายออ:** ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไอ้พี่ทัพ! ไอ้วิศวะปากเสีย! **ทัพฟ้า:** ไม่ลบค่ะ **ทัพฟ้า:** เก็บไว้ดูเวลาคิดถึง **พายออ:** คิดถึงอะไรล่ะคะ! อยู่ด้วยกันแทบจะ 24 ชั่วโมงขนาดนี้! **ทัพฟ้า:** ก็คิดถึง... ตอนที่พายทำหน้าเหมือนอยากจะกดจูบพี่ไงคะ **พายออ:** กรี๊ดดดด! ไม่คุยด้วยแล้ว! ไปตายซะ! พายออโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงเหมือนมันเป็นระเบิดเวลา แต่ไม่ถึงสามวินาที เธอก็รีบคว้ามันขึ้นมาอ่านข้อความใหม่ที่เด้งรัวเหมือนจังหวะหัวใจเธอ **ทัพฟ้า:** ถ้าพี่ตาย ใครจะดูแลยัยตัวแสบของพี่ล่ะครับ? **ทัพฟ้า:** อ้อ... เปลี่ยนคำสรรพนามใหม่แล้วนะ **ทัพฟ้า:** ห้ามเรียกไอ้พี่ทัพแล้วนะ **พายออ:** จะเรียก จะทำไม! **ทัพฟ้า:** เดี๋ยวจะโดนทำโทษนะคะ (อิโมจิยิ้มหวานที่ดูน่ากลัว) มือเรียวของพายออสั่นระริก เธอเม้มปากจนแน่น นี่มันสถานะบ้าอะไรกันนะ? เมื่อกี้ยังเถียงกันแทบตาย แต่ทำไมตอนนี้ถึงรู้สึกเหมือนกำลังโดนเขาต้อนให้จนมุมด้วยข้อความแค่ไม่กี่บรรทัดกันล่ะ --- ข้างนอกห้องนอน ทัพฟ้าพิงผนังห้องนั่งเล่นพลางมองโทรศัพท์ในมือด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความกวนประสาทเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความหวงแหนและ... ความจริงจังที่เขาซ่อนไว้ไม่มิด “มึงนี่นะ... ไอ้คุณชายวิศวะ” กรณ์ที่เดินออกมาจากห้องน้ำเอ่ยทัก พลางชี้หน้าเพื่อน “กูเห็นนะเว้ย ตอนมึงต้อนน้องเขาเข้ามุมน่ะ สายตามึงน่ะ ไม่ใช่แค่หยอดเล่นแล้วนะนั่น” “มึงก็รู้ว่ากูไม่เคยเล่น” ทัพฟ้าตอบเสียงเรียบ แต่กระชับโทรศัพท์ในมือแน่นขึ้น “กูแค่ไม่แน่ใจว่า... ถ้ากูรุกแรงกว่านี้ น้องเขาจะถอยหนีไปไกลแค่ไหน” “ถอยหนีเหรอ? มึงดูแชตดิ นิ้วน้องเขาพิมพ์ตอบมึงเร็วขนาดนั้น ถ้าไม่สนมึง น้องเขาบล็อกไปนานแล้ว ไอ้ทัพ” กรณ์ส่ายหน้า “ความสัมพันธ์คลุมเครือแบบนี้มันทรมานใจนะเพื่อน สารภาพไปเลยจบๆ” “กูก็อยาก...” ทัพฟ้าเงียบไปครู่หนึ่ง “แต่พายยังไม่พร้อม... และกูเองก็กลัว ถ้าพูดไปแล้วสถานะรูมเมตมันเปลี่ยนไป แล้ววันนึงเราต้องมองหน้ากันไม่ติด กูคงตายเหมือนกัน” --- ในห้องนอน พายออนอนกลิ้งไปมาบนเตียง เธอเปิดแชตค้างไว้ที่หน้าจอโปรไฟล์ของทัพฟ้า กดดูรูปที่เขาลงล่าสุด เป็นรูปท้องฟ้าตอนเย็นที่เขาถ่ายจากระเบียงห้อง **พายออ (พิมพ์):** พี่ทัพ... พี่รู้สึกยังไงกันแน่คะ? เธอนิ่งไปนาน ก่อนจะลบข้อความนั้นออก ใจนึงก็อยากรู้ แต่อีกใจก็กลัวคำตอบที่จะทำให้ทุกอย่างพังทลาย ขณะที่เธอกำลังจะวางโทรศัพท์ ข้อความจากทัพฟ้าก็เด้งขึ้นมา **ทัพฟ้า:** เปิดประตูให้หน่อยครับ **พายออ:** ไม่! ดึกแล้วค่ะ! **ทัพฟ้า:** ถ้าไม่เปิด พี่จะเคาะจนกว่าห้องข้างๆ จะออกมาด่าเราสองคนนะ **พายออ:** พี่ทัพ! นี่มันบ้าไปแล้วนะ! พายออตัดสินใจเดินไปเปิดประตูด้วยความหัวเสีย เธอตั้งใจจะตะโกนใส่หน้าคนกวนประสาทสักรอบ แต่ทว่า... ทันทีที่บานประตูเปิดออก ความโกรธทั้งหมดกลับมลายหายไป เหลือเพียงความเงียบงันที่แผ่ซ่าน ทัพฟ้าไม่ได้ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดเดิม เขาสวมเสื้อยืดสีขาวธรรมดา แต่ที่มือถือแก้วช็อกโกแลตร้อนที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นมาถึงหน้าประตู เขามองหน้าเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่พายออเคยเห็นมา “นอนไม่หลับเหรอคะ?” เขาถามเบาๆ พายอออ้าปากค้าง “พี่... พี่ทำอะไรเนี่ย” “ก็แค่คิดว่า... ถ้าพายหงุดหงิด เดี๋ยวจะนอนไม่หลับ” เขาเดินถือแก้วเข้ามาในห้องโดยถือวิสาสะ “อ้าว? ลืมไปว่าเป็นห้องพาย... อนุญาตให้พี่เข้ามาไหมคะ?” พายออยืนนิ่ง ใจเต้นแรงจนหูอื้อ เธอควรจะไล่เขาออกไป แต่ขาของเธอกลับขยับถอยหลังให้เขาก้าวเข้ามาในห้องเสียอย่างนั้น กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความกวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือความใกล้ชิดที่ทำให้คนใจสั่นแทบจะหยุดหายใจ ทัพฟ้าวางแก้วช็อกโกแลตลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะหันมามองพายออที่ยืนกอดอกแน่น “พาย...” “คะ?” “ที่พี่บอกว่าจะรับผิดชอบความรู้สึกพาย... พี่ไม่ได้พูดเล่นนะ” เขาขยับเข้ามาใกล้เพียงครึ่งก้าว สายตาคมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ “พี่กำลังรอ... รอวันที่พายพร้อมจะให้พี่เป็นมากกว่าแค่รูมเมต” พายออเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ความเงียบในห้องดูเหมือนจะยาวนานเป็นชั่วโมง เธอกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินเหมือนทุกครั้ง แต่จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ของทัพฟ้าที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งก็ดังขึ้น รัวและรวดเร็ว... หน้าจอโชว์ชื่อ 'แม่ทัพฟ้า' พร้อมข้อความที่เด้งขึ้นมาเห็นชัดเจนว่า: **"ทัพ... แม่กับพ่อตัดสินใจเรื่องหมั้นกับหนูรินไว้แล้วนะ วันเสาร์นี้เตรียมตัวด้วย"** พายออชะงัก สายตาเธอมองเห็นข้อความนั้นเต็มสองตา ทัพฟ้าหันไปมองโทรศัพท์หน้าซีดเผือด ก่อนจะหันกลับมามองพายออด้วยแววตาตื่นตระหนกที่สุดในชีวิต! --- พีชชี่เบอร์รี่หวังว่าตอนนี้นักอ่านจะยังหายใจกันสะดวกนะคะ แล้วเจอกันตอนหน้าค่ะ!