แผนเซอร์ไพรส์ใต้แสงไฟมหาลัย

"ยัยพายออ! แกจะยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่ตรงนี้อีกนานไหม เดินเข้าไปสิโว้ย!" "มีน! แกจะผลักฉันทำไมเนี่ย! ดูสภาพฉันก่อน นี่มันชุดนักศึกษาธรรมดาๆ เลยนะ ไม่ใช่ชุดออกเดตที่เตรียมใจมาเผื่อโดนสารภาพรักแบบนี้!" ฉันพยายามยื้อยุดฉุดกระชากกับมีนที่กำลังลากแขนฉันไปตามทางเดินข้างสระน้ำมหาลัยช่วงค่ำคืน บรรยากาศรอบข้างที่เคยเงียบสงัดกลับดูแปลกตาไปหมด มีไฟประดับดวงเล็กๆ คล้ายหิ่งห้อยห้อยระย้าอยู่ตามกิ่งไม้ นี่มันวันธรรมดาไม่ใช่เหรอ ทำไมดูเหมือนมีงานอีเวนต์อะไรซ่อนอยู่ล่ะเนี่ย "เดินไปเถอะน่า วันนี้แกต้องสวยที่สุดในนิเทศฯ เลยนะรู้เปล่า" มีนยักคิ้วให้ฉันพลางทำหน้ากรุ้มกริ่มก่อนจะสะบัดมือแล้ววิ่งหนีไปทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่คนเดียว "อ้าว! ยัยเพื่อนทรยศ!" ฉันสบถเบาๆ ก่อนจะหันกลับมามองทางข้างหน้า ความเงียบสงัดของสระน้ำยามค่ำคืนตัดกับแสงไฟวอร์มไลท์ที่ส่องสว่างเป็นทางยาวตรงใจกลางสระ ใจฉันเต้นรัวเหมือนกลองชุด มันไม่ใช่จังหวะปกติ แต่มันคือจังหวะที่บอกว่า 'ภัยเงียบ' กำลังจะมาถึง "มาแล้วเหรอ..." เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจนไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใครดังขึ้นจากด้านหลัง ทัพฟ้ายืนพิงเสาไฟอยู่ตรงนั้น เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงศอก ผมเผ้าจัดทรงมาอย่างดีไม่ใช่ลุควิศวะเซอร์ๆ ที่ฉันเห็นตอนตื่นนอน "ทัพฟ้า? นี่นาย... นายทำอะไรเนี่ย?" เขายังไม่ตอบ แต่เดินเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา กลิ่นเหมือนป่าสนหลังฝนตก ซึ่งมันทำให้ใจฉันสั่นจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เขาไม่ได้พูดอะไร แค่ส่งยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะกวนประสาทแต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน "ก็ไม่ได้ทำอะไรมาก" ทัพฟ้าหยุดเดินตรงหน้าฉัน ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่ถึงคืบ "แค่คิดว่า... สถานะรูมเมตมันชักจะอยู่ไม่สุขแล้ว เลยอยากลองเปลี่ยนเป็นอย่างอื่นดู" "สะ...สถานะอะไรของนาย พูดอะไรไม่รู้เรื่อง!" ฉันโวยวายกลบเกลื่อนความเขินที่ลามขึ้นไปถึงใบหู "ก็สถานะที่คนเขาใช้เรียกกันเวลาอยากจะดูแลใครไปตลอดชีวิตไง" ทัพฟ้าขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม มือเรียวยาวของเขายกขึ้นมาหยิบกลีบดอกไม้ที่ติดอยู่บนผมของฉันออกอย่างเบามือ สายตาเขาสะกดฉันไว้จนขยับตัวไปไหนไม่ได้ [แชตกลุ่ม: สมาคมคนโสด (ที่เหลือแต่ชื่อ)] *กรณ์: เอาละเว้ย! ไอ้ฟ้าเริ่มรุกแล้ว สัญญาณมือมา!* *มีน: ฉันเตรียมกล้องพร้อม มุมนี้ได้แสงดีมาก พายออต้องใจอ่อนให้ได้นะเพื่อนรัก!* เสียงโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงฉันสั่นรัว ฉันเหลือบมองหน้าจอที่เห็นแจ้งเตือนเด้งรัวๆ จากกลุ่มเพื่อนที่พากันนัดแนะแผนการชั่วร้ายนี้มานานแค่ไหนแล้วก็ไม่รู้ "ดูแชตเหรอ?" ทัพฟ้าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ไม่ต้องอ่านหรอก พวกนั้นก็แค่ตัวประกอบน่ะ ที่สำคัญคือคนตรงหน้าฉันตอนนี้ต่างหาก" เขายื่นช่อดอกไม้ช่อโตออกมาจากด้านหลัง มันไม่ใช่ดอกกุหลาบสีแดงแสนเลี่ยน แต่มันคือดอกเดซี่สีขาวผสมกับดอกยิปโซที่ดูอบอุ่นและเป็นธรรมชาติ เหมือนกับนิสัยของเขาที่มักจะซ่อนความใส่ใจไว้ในความกวนประสาท "พายออ... ยัยตัวแสบที่ชอบโวยวายใส่ฉันทุกเช้า" "ฉันไม่ได้โวยวายนะ! นายต่างหากที่ชอบทำตัวให้ฉันโมโห!" ฉันสวนกลับทันควัน ถึงแม้ใจจะละลายไปกับช่อดอกไม้แล้วก็ตาม "นั่นแหละ... ถึงได้บอกไงว่าถ้าไม่มีฉันอยู่ใกล้ๆ แกจะจัดการความวุ่นวายในชีวิตตัวเองยังไง" เขาเลิกคิ้วมองอย่างผู้ชนะ "เป็นแฟนกับรูมเมตคนนี้ไหม? ไม่ต้องปรับตัวอะไรหรอก ก็แค่เปลี่ยนจากนอนคนละเตียง มาเป็นนอนเตียงเดียวกัน... หมายถึง ในฐานะแฟนนะ ไม่ต้องคิดลึก" "ไอ้ทัพฟ้า! นายมันบ้าที่สุด!" ฉันคว้าช่อดอกไม้มาปิดหน้าตัวเองเพราะทนเห็นสายตาพราวระยับของเขาไม่ไหว แต่จังหวะนั้นเอง นิ้วโป้งของฉันดันไปกดโดนหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังค้างอยู่บนแอปฯ แชตส่วนตัวกับทัพฟ้าที่เปิดทิ้งไว้ *พายออ: (ส่งข้อความเสียงยาว 10 วินาทีไปโดยไม่ได้ตั้งใจ)* ฉันรีบกดยกเลิกแทบไม่ทัน แต่นิ้วเจ้ากรรมดันกดพลาดไปโดนปุ่ม 'ส่งสติกเกอร์' แทนที่จะเป็นยกเลิกข้อความ และสติกเกอร์ที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอเครื่องทัพฟ้าคือ... รูปหมีสองตัวกอดกันกลมพร้อมข้อความตัวโตๆ ว่า 'ตกลงเป็นแฟนกันนะ!' ทัพฟ้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยดวงตาที่เป็นประกายกว่าเดิม เขาไม่ได้อ่านแชตทันที แต่รอยยิ้มที่ค่อยๆ ขยายกว้างขึ้นจนเห็นฟันขาวนั้นทำเอาฉันอยากจะแทรกแผ่นดินหนี "หืม? เมื่อกี้ว่าไงนะ... ตกลงเหรอครับ?" เขาโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างแก้มของฉัน "นั่นมัน... สติกเกอร์กดพลาด! ไม่ใช่คำตอบ!" ฉันพยายามจะดึงโทรศัพท์คืน แต่ทัพฟ้ากลับคว้าข้อมือฉันไว้แน่นแล้วรวบตัวฉันเข้าไปกอดเบาๆ ท่ามกลางเสียงเฮลั่นที่ดังมาจากพุ่มไม้ข้างสระน้ำ "พลาดก็ช่างเถอะ แต่ในเมื่อส่งมาแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบนะ" เขาซบหน้าลงกับไหล่ฉัน เสียงกระซิบที่ข้างหูทำเอาขนลุกซู่ "เพราะตอนนี้... ต่อให้แกอยากปฏิเสธ ฉันก็ไม่ยอมปล่อยให้ยัยตัวแสบคนนี้หลุดมือไปไหนอีกแล้ว" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของกรณ์และมีนที่วิ่งออกมาจากพุ่มไม้พร้อมกับพลุกระดาษสีก็ดังขึ้นขัดจังหวะ แต่ก่อนที่ฉันจะได้หันไปโวยวาย เพื่อนรักทั้งสองก็หยุดกึก แล้วทำหน้าตาตื่นตะลึงมองไปยังทิศทางข้างหลังฉัน "เฮ้ย! ฟ้า! นั่นใครน่ะ? ทำไมมีคนเดินมาทางนี้..." ฉันหันขวับกลับไปมองตามสายตาเพื่อน หัวใจที่กำลังเต้นเป็นจังหวะรักกลับกระตุกวูบ เมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตาของใครบางคนที่ฉันไม่ได้เจอมานานก้าวเข้ามาในแสงไฟ... คนที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตฉันเมื่อสามปีก่อน พีชชี่เบอร์รี่หวังว่านักอ่านจะยังไหวกันอยู่นะคะ อย่าเพิ่งตบตีนักเขียนน้า!