คำตอบของยัยตัวแสบ

เสียงตบมือฮู Ios ของเพื่อนสนิทอย่างมีนที่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสแตนด์เชียร์ในงานฟุตบอลประเพณี ทำเอารวิปรียาอยากจะมุดลงไปใต้พื้นคอนกรีตหนาๆ สักสามเมตรให้รู้แล้วรู้รอด บรรยากาศรอบตัวในร้านคาเฟ่ใต้หอพักเวลานี้อบอวลไปด้วยสายตาอยากรู้อยอยากเห็นของโต๊ะข้างๆ ที่หันมามองเป็นตาเดียว ยิ่งเมื่อพ่อตัวดีอย่างทฤฆภณก้าวขาเข้ามาประชิดตัวด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ฮอตปรอทแตกจนคนมองแทบสำลักน้ำลาย หัวใจเจ้ากรรมของเธอก็เต้นรัวโครมครามจนแทบจะทะลุตะดูกซี่โครงออกมาอยู่รอมร่อ "ว่าไงคะคนสวย... คำตอบของคำถามเมื่อกี้... ได้ฤกษ์เฉลยยังเอ่ย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความขี้เล่นแต่วัยวุฒิเหนือกว่า ทำเอาพายออหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ หญิงสาวถลึงตาใส่ร่างสูงที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะอย่างสบายอารมณ์ พยายามจะงัดเอาความดุและท่าทีขี้โวยวายประจำตัวออกมาสู้เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานจนควบคุมไม่อยู่ "นี่! ทัพฟ้า! นายจะเล่นใหญ่รัชดาลัยเทียรเตอร์อะไรเบอร์นี้เนี่ย ดูเพื่อนฉันสิ... ยิ้มจนเหงือกแห้งหมดแล้วมั้งนั่น!" พายออแหวลั่นพลางปรายตามองมีนที่นั่งทำมือทำไม้เป็นรูปหัวใจส่งซิกอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างหมั่นไส้ "ก็คนมันรอคำตอบจากยัยตัวแสบมานานนี่คะ จะให้มาแบบธรรมดาได้ยังไง... จริงไหมครับทุกคน" ทฤฆภณเอ่ยตอบหน้าตาเฉยแถมยังส่งเสียงถามกองเชียร์ด้านหลัง ซึ่งกรณ์เพื่อนสนิทตัวแสบของฝ่ายชายก็รีบพยักหน้ารับลูกทันทีแบบไม่ได้นัดหมาย "จริงครับพี่ฟ้า! น้องพายออน่ารักขนาดนี้ ถ้าไม่รีบจองเดี๋ยวโดนคาบไปกินนะคร้าบ!" เสียงแซวจากกรณ์ลอยมาไกลๆ ทำเอาพายอายิ่งอยากจะกรี๊ดให้ลั่นร้าน ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางแรงกดดันจากรอบทิศทาง อันที่จริง... ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ตั้งแต่สถานะ 'รูมเมต' เริ่มต้นขึ้นด้วยความบังเอิญและสงครามประสาทสารพัดรูปแบบ ใครจะไปคิดล่ะคะว่าผู้ชายกวนประสาทที่ชอบแย่งเธอกินขนมในตู้เย็นคนนี้ จะกลายเป็นคนที่คอยดูแลใส่ใจเธอในทุกรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ยามที่เธอป่วยไข้ หรือเวลาที่เธอเครียดเรื่องงานโปรเจกต์ส่งอาจารย์ ทฤฆภณไม่เคยปล่อยให้เธอต้องเผชิญปัญหาคนเดียวเลยสักครั้ง แม้ปากจะบอกว่ารำคาญความขี้บ่นของเขา แต่ลึกๆ แล้วหัวใจเจ้ากรรมกลับคุ้นชินกับการมีอ้อมกอดอุ่นๆ และรอยยิ้มกวนๆ นั้นอยู่ข้างกายไปเสียแล้ว *ปิ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากสมาร์ตโฟนในมือดังขึ้นขัดจังหวะ ท่ามกลางความเงียบที่ทุกคนกำลังรอคอยคำตอบ พายออเหลือบมองหน้าจอแชตที่สว่างวาบขึ้นมา **ทัพฟ้า (รูมเมตตัวแสบ):** *ถ้าตอบตกลง... สัญญาว่าจะล้างจานให้ตลอดเทอมเลยครับ พ่อบ้านใจกล้าพร้อมเสิร์ฟบริการ 24 ชั่วโมงนะ เด็กดื้อ* ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้มีลูกเล่นแพรวพราวเป็นร้อยแปดพันเก้าจริงๆ เอาของกินและข้อเสนอเรื่องงานบ้านมาล่อตาล่อใจเธอบ่อยเข้า สุดท้ายเธอก็แพ้ทางเขาเรียบอาวุธทุกทีสิน่า! พายออเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบทรงเสน่ห์คู่นั้น ที่ตอนนี้ฉายแววความอ่อนโยนและจริงจังเจือปนอยู่ลึกๆ ไม่มีร่องรอยความกวนประสาทเหมือนทุกที มีเพียงความรอคอยที่ทำให้คนมองใจสั่นไหวอย่างประหลาด "ฮึ! คิดว่าเอาเรื่องงานบ้านมาแลกแล้วฉันจะใจอ่อนเหรอ..." พายออเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แกล้งทำเป็นฟอร์มจัดใส่ ทั้งที่แก้มเนียนทั้งสองข้างแดงปลั่งลามไปจนถึงใบหู "อ้าว... งั้นแปลว่ายังไม่ยอมเหรอเนี่ย" ทฤฆภณทำหน้าสลดลงนิดหน่อยแบบแกล้งสำออย ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยรอยยิ้มรู้ทัน "เปล่าสักหน่อย!" พายออหลุดปากเสียงดังก่อนจะเสมองทางอื่นเพื่อหลบสายตากรุ้มกริมคู่นั้น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก สองมือชื้นเหงื่อกำเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า ความเงียบรอบตัวราวกับหยุดนิ่งลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงเชียร์ในใจของเพื่อนสนิทที่ลุ้นระทึก หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนจะหันกลับไปสบตาคนตรงหน้าตรงๆ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อnเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันทั่วทั้งโต๊ะ "ถ้า... ถ้าจะเปลี่ยนสถานะจากรูมเมต... เป็นแฟน..." พายออเว้นจังหวะกลืนก้อนสะอื้นในลำคอลงไปเบาๆ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นแล้วพูดต่อด้วยความหมั่นไส้แกSเขิน "นายต้องสัญญาด้วยนะว่าจะห้ามแกล้งฉันเรื่องกินจุอีก! แล้วก็ห้ามบ่นเวลาฉันซื้อเครื่องสำอางเพิ่มด้วย!" รอยยิ้มกว้างระบายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของทฤฆภณทันทีอย่างปิดไม่มิด ประกายตาพราวระยับด้วยความดีใจจนคนมองรู้สึกหมั่นไส้แต่ก็แอบอมยิ้มตามไม่ได้ "สัญญาด้วยเกียรติของเดือนวิศวะเลยครับ แฟนใครเนี่ย น่ารักเป็นบ้าเลย" ทฤฆภณเอื้อมมือมาคว้ามือเรียวของเธอมากุมไว้แนบแน่น ฝ่ามืออุ่นจัดส่งผ่านความอบอุ่นเข้ามาจนใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ เสียงโห่ร้องแซวจากมีนและกรณ์ดังลั่นสนั่นร้านจนพายออต้องรีบดึงมือกลับด้วยความเขินอายพร้อมกับตีแขนแกร่งไปทีหนึ่งแก้เขิน "ใครแฟนพนายังไม่ทันได้พูดเต็มคำเลยนะ!" "อ้าว... เมื่อกี้ใครพูดคำว่าแฟนก่อนน้า หูฝาดไปเหรอเรา" ทฤฆภณหัวเราะร่วนในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกอดกระชับมองเธอด้วยสายตาที่คลั่งรักจนพายอารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งร่าง บรรยากาศความหวานชื่นกำลังดำเนินไปท่ามกลางเสียงแซวของเพื่อนๆ จนกระทั่งหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะของทฤฆภณสว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ไม่เคยบันทึกชื่อ ทว่าดวงตาคมที่ก้มลงมองหน้าจอชั่วเสี้ยววินาทีนั้น กลับทำให้รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของชายหนุ่มเลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย... แทนที่ด้วยความตึงเครียดและแววตาที่ไหววูบอย่างน่าประหลาด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความสัมพันธ์ของน้องพายออและพี่ฟ้ากันมาจนถึงตอนนี้ เจอกันตอนหน้านะคะ พีชชี่เบอร์รี่รอเปย์ความฟินชุดใหญ่ให้รี้ดเดอร์ทุกคนเลยค่ะ!