แฟนเด็ก (กว่าวันนึง) ขี้อ้อนเป็นบ้า

"ทัพฟ้า... หน้าจอโทรศัพท์นาย... มีสายเข้า" ฉันชี้มือไปทางสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ ในจังหวะที่บรรยากาศรอบข้างกำลังคุกรุ่นไปด้วยเสียงแซวของกรณ์และมีนที่พยายามต้อนให้เราสารภาพเรื่องคืนนั้น ทว่าพอเห็นรอยยิ้มขี้เล่นของคนข้างกายเลือนหายไปจนเหลือเพียงความนิ่งงันที่น่าใจหาย ฉันก็เผลอชะงักไปครู่หนึ่ง ทฤฆภณเหลือบมองหน้าจอที่สว่างวาบอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะคว้ามันไปกดตัดสายอย่างรวดเร็วโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองชื่อคนโทร เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ แต่นัยน์ตาคู่นั้นยังมีความหม่นหมองที่ปิดไม่มิด "โฆษณาขายประกันน่ะพาย ช่วงนี้มิจฉาชีพเยอะ อย่าไปสนใจเลย" เขาหันกลับมาส่งยิ้มให้ฉัน แต่เป็นยิ้มที่ไม่ถึงดวงตาเลยสักนิด น้ำเสียงที่เคยขี้เล่นกลับดูเกร็งไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะเปลี่ยนท่าทีด้วยการคว้ามือฉันไปกุมไว้แน่น เหมือนกลัวว่าถ้าปล่อยแล้วฉันจะหายวับไปกับตา "อะไรของแกวะไอ้ทัพ ปกติเห็นด่ากลับตลอด ไม่เห็นจะกลัวมิจฉาชีพขนาดนี้" กรณ์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเอ่ยปากแซว พลางเคี้ยวเฟรนช์ฟรายส์ตุ้ยๆ อย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว "เรื่องของกูมั้ง ไอ้กรณ์... เงียบปากแล้วแดกไป" ทัพฟ้าสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นจนเพื่อนสนิทถึงกับยอมยกมือยอมแพ้ ฉันมองหน้าคนข้างๆ ที่ตอนนี้เปลี่ยนโหมดจาก 'เสือร้ายสายกวน' มาเป็น 'เด็กติดแฟน' อย่างเต็มตัว เขาเอนศีรษะลงมาซบไหล่ฉันเบาๆ ถูไถไปมาเหมือนลูกแมวขี้อ้อน ทั้งที่เมื่อกี้ยังทำท่าเหมือนเจอเรื่องหนักใจอยู่เลย [แชตไลน์: ทัพฟ้า(คลั่งรัก)] ทัพฟ้า: พาย.. พรุ่งนี้ไปหาที่คณะนะ ทัพฟ้า: อยากเจอ ทัพฟ้า: คิดถึงจนแทบจะลงแดงตายอยู่แล้วเนี่ย :( ฉันแอบขำกับข้อความที่เด้งขึ้นมาในขณะที่เจ้าตัวยังซบไหล่อยู่ข้างๆ พอนิ้วมือพิมพ์ตอบกลับไปเพียงนิดเดียว เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาอ้อนๆ ที่ทำเอาใจฉันเต้นผิดจังหวะ "เลิกมองแบบนั้นได้มั้ย ทัพฟ้า... นายกำลังทำให้ฉันเสียอาการนะ" ฉันกระซิบเบาๆ "ก็อยากให้เสียอาการนั่นแหละครับ... เป็นแฟนกันแล้วนะ ไม่ต้องเกร็งหรอก ยิ่งเกร็ง ยิ่งน่าแกล้ง" เขาเลิกคิ้วกวนๆ ก่อนจะถือโอกาสฉวยมือฉันไปแนบแก้มอย่างถือวิสาสะ ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของมีนที่นั่งมองอยู่ "แหมมม... เหม็นความรักจังเลยค่ะคุณเพื่อน พึ่งเลื่อนสถานะวันแรกก็ตัวติดกันขนาดนี้ ไม่ต้องถึงพรุ่งนี้หรอกค่ะ ตอนนี้ฉันกับกรณ์จะลุกไปเข้าห้องน้ำแล้ว เชิญพวกแกแสดงความรักกันให้เต็มที่เลยนะ!" มีนโบกมือลาพร้อมลากคอเสื้อกรณ์ให้ลุกตามไปทิ้งให้เราอยู่กันสองคนท่ามกลางร้านกาแฟที่เริ่มเงียบเหงา พอมือที่สามหายไป ความเงียบก็เข้ามาแทนที่ ทัพฟ้าไม่ได้เล่นมุกกวนประสาทเหมือนเคย เขากลับเงยหน้ามองฉันด้วยแววตาที่จริงจังเกินกว่าปกติ "พาย... ไม่ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนี้ จำไว้แค่ว่าฉันชอบพายมากนะ" "พูดบ้าอะไรของนาย อยู่ๆ ก็มาทำซึ้ง" ฉันแสร้งตีหน้าขรึม กลบเกลื่อนความใจบางที่เริ่มทำงานหนัก "ก็แค่... กลัวพายเปลี่ยนใจ" เขาพูดพลางกระชับมือที่จับกันไว้แน่นขึ้น จังหวะที่หัวใจกำลังพองโตและบรรยากาศกำลังเป็นใจ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของทัพฟ้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่แค่การโทร แต่เป็นข้อความจากเบอร์เดิมที่ขึ้นแจ้งเตือนบนหน้าจอล็อก [ข้อความจากเบอร์แปลก: เลิกเล่นละครซะทีทัพฟ้า... ถ้าไม่อยากให้ยัยนั่นรู้ว่านายเป็นใครจริงๆ ก็รีบกลับมาคุยให้รู้เรื่อง ก่อนที่ทุกอย่างจะพัง] ลมหายใจของคนข้างกายฉันกระตุกวูบ มือที่กุมมือฉันไว้เย็นเฉียบขึ้นมาในทันที ทัพฟ้าปล่อยมือฉันออกช้าๆ ราวกับคนไร้วิญญาณ เขาไม่ได้มองที่หน้าจอ แต่เขามองมาที่ฉัน... ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขากำลังซ่อนอะไรไว้... และเรื่องที่เขาพูดถึง มันเกี่ยวกับ 'ตัวตน' ของเขาจริงๆ หรือเปล่านะ? "พาย... ถ้าวันนึงฉันไม่ได้เป็นอย่างที่พายเห็น พายจะยัง..." ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ เสียงเรียกเข้าที่คุ้นเคยจากเบอร์ของ 'แม่' เขาก็ดังแทรกขึ้นมาตัดบทสนทนาที่กำลังบีบคั้นหัวใจนั้น ทัพฟ้าทำท่าจะกดรับ แต่ทว่า... ปลายสายกลับส่งรูปภาพหนึ่งเข้ามาในแชตก่อนที่เขาจะทันได้กดรับสาย มันเป็นรูปถ่ายของฉันกับเขาในร้านกาแฟแห่งนี้... ที่ถูกถ่ายจากมุมมืดนอกร้าน... และในรูปนั้น มีเงาของใครบางคนยืนจ้องมองเราอยู่ ขอบคุณที่ติดตามอ่านความรักที่กำลังปั่นป่วนของยัยตัวแสบกับรูมเมตคนนี้มาจนถึงตอนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าจะพาไปหาคำตอบในตอนหน้าอย่างแน่นอนค่ะ!