คำสารภาพที่สั่นสะท้าน

"ถ้าคุณจะให้ฉันพูด ก็ช่วยถอนสายตาที่เหมือนจะกรีดเนื้อฉันออกไปเสียที คุณอคิน... แววตาแบบนั้นมันไม่ช่วยให้ความทรงจำที่แตกสลายของฉันกลับมาปะติดปะต่อได้หรอกนะคะ" เสียงของหญิงชราที่นั่งสั่นเทาอยู่ตรงข้ามรินรดาสั่นพร่า ราวกับใบไม้แห้งที่ถูกลมพัดกรรโชก อคินไม่ตอบโต้ เขาเพียงแค่นั่งประสานมือเข้าหากันแน่นจนนิ้วซีดขาว ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวของทนายความหนุ่มยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าย่นยับซึ่งผ่านร้อนผ่านหนาวมานานปี หญิงชราผู้นี้คือ "ป้าสมใจ" อดีตแม่บ้านคนสนิทในคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี ผู้ที่เป็นประจักษ์พยานเพียงหนึ่งเดียวที่รอดชีวิตจากคืนโศกนาฏกรรมเมื่อยี่สิบปีก่อน รินรดาเอื้อมมือไปแตะหลังมือที่เหี่ยวย่นของหญิงชราแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ออกมา "ป้าสมใจคะ... รินรู้ว่ามันยาก แต่ถ้าป้าไม่พูด รินก็จะไม่มีวันรู้เลยว่าทำไมตุ๊กตาตัวนั้นถึงถูกทิ้งไว้ข้างตัวแม่ของรินในคืนที่ฝนตกหนักวันนั้น" บรรยากาศในห้องสืบสวนชั่วคราวอบอวลไปด้วยกลิ่นอับของเอกสารเก่าและหยาดฝนที่เพิ่งซาไปจากหน้าต่างบานเกล็ด หญิงชราเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่พร่ามัวจับจ้องไปที่รินรดาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งหวาดกลัว ทั้งเวทนา และมีบางอย่างซ่อนอยู่ลึกๆ ที่รินรดาเองก็ระบุไม่ได้ "คุณรินรดา..." เสียงแหบแห้งเอ่ยเรียก "หนูมีดวงตาที่เหมือนคุณหญิง... เหมือนเปี๊ยบเลยค่ะ" อคินขยับตัวเล็กน้อย ราวกับต้องการตัดบท "เข้าเรื่องเถอะครับสมใจ คืนนั้นใครเข้ามาในห้องสมุด? ใครเป็นคนถือมีดเล่มนั้น?" ป้าสมใจหลับตาลงแน่น หยาดน้ำใสๆ ค่อยๆ ซึมออกมาจากหางตา "คืนนั้น... ไฟฟ้าดับลงกะทันหัน เสียงฟ้าร้องมันกลบเสียงทุกอย่าง จนกระทั่งฉันได้ยินเสียงแก้วแตก ฉันรีบวิ่งไปที่ห้องสมุด... และภาพที่ฉันเห็น มันไม่ใช่แค่รอยเลือดบนพรมสีเลือดนก แต่มันคือเงา... เงาของคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น" "เงาของใคร!" รินรดาเผลอขึ้นเสียงอย่างลืมตัว "เขาไม่ได้ใส่หน้ากากค่ะ แต่เขาใส่ถุงมือ... ถุงมือหนังสีดำแบบที่คนขับรถมักใช้กัน" หญิงชราสูดหายใจเข้าลึกจนตัวโยน "ฉันเห็นเขากำลังก้มลงหยิบสร้อยคอรูปตุ๊กตาจากคอของคุณหญิง... เขาไม่ได้ต้องการฆ่าเพื่อชิงทรัพย์ แต่มันเหมือนเขาต้องการ 'กุญแจ' บางอย่างที่ซ่อนอยู่ในนั้น พอเขาเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉัน... ฉันเห็นรอยสักที่ข้อมือขวา เป็นรูปสัญลักษณ์ที่แปลกประหลาด... รูปดวงตาที่ถูกล้อมรอบด้วยกิ่งไม้แห้ง" รินรดาหน้าซีดเผือด เธอนึกถึงรอยสักที่เธอเคยเห็นผ่านตาในสมุดบันทึกเล่มเก่าของพ่อเธอ อคินเองก็ดูเหมือนจะช็อกไม่แพ้กัน เขารีบลุกขึ้นเดินไปปิดประตูก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูหญิงชรา "สัญลักษณ์นั่น... คุณมั่นใจเหรอว่าจำไม่ผิด?" "ฉันไม่มีวันลืม!" ป้าสมใจตะคอกกลับด้วยแรงอารมณ์ที่เหลืออยู่ "เพราะคนที่มีรอยสักนั้น... คือคนที่คุณเคารพรักมากที่สุดในตระกูล! เขาหันมามองฉัน แล้วพูดประโยคเดียวที่ทำให้ชีวิตฉันต้องกลายเป็นคนเร่ร่อนนับแต่นั้นมา เขาพูดว่า..." หญิงชรานิ่งไป จังหวะการเต้นของหัวใจดูเหมือนจะหยุดลง รินรดากลั้นหายใจรอคอยคำตอบนั้นด้วยความหวังที่ริบหรี่ แต่แล้วป้าสมใจก็เบิกตากว้าง จ้องมองไปที่ประตูห้องที่ค่อยๆ ถูกผลักเข้ามาโดยใครบางคน "นั่นไงคะ... คนที่ฉันพูดถึง" ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาในห้อง แสงไฟเหนือหัวสะท้อนกับแหวนที่นิ้วมือของเขาเป็นประกายวาบ ทันทีที่เขามองตรงมาที่รินรดา รอยยิ้มที่มุมปากของเขาก็ปรากฏขึ้นอย่างเยือกเย็น "ทนายอคิน คุณกำลังทำเกินหน้าที่ไปหน่อยหรือเปล่าครับ" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเรียบ "ส่วนเธอ... รินรดา การรู้ความจริงน่ะ มันไม่เคยเป็นผลดีกับคนที่มีสายเลือดอย่างเธอเลยนะ" เขาขยับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นรอยสักที่ข้อมือขวาชัดเจน... มันเป็นดวงตาที่ถูกล้อมด้วยกิ่งไม้แห้งจริงๆ! รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เมื่อชายคนนั้นหันไปหาอคินแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ทนายหนุ่มถึงกับเซถอยหลังไปชิดกำแพง "และผมคิดว่า... อคินคงจะอธิบายได้ดีที่สุด ว่าทำไมผมถึงจ่ายเงินให้เขาตั้งแต่วันที่เขาเริ่มตามหาตัวคุณ" ทุกอย่างดูเหมือนหยุดนิ่ง อคินหันมาสบตารินรดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและปิดบังบางอย่างไว้ รินรดาตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่า ทั้งชีวิตที่ผ่านมา... คนที่เธอนึกว่าเป็นมิตรแท้ อาจเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมล่าของฆาตกร ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับตุ๊กตาโบราณนะคะ