ตามรอยอดีต

“หยุดรถเดี๋ยวนี้อคิน!” เสียงของรินรดาแหลมสูงจนเกือบจะเป็นการตวาด มือของเธอสั่นเทาขณะคว้าข้อมือของชายหนุ่มที่กำลังหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าสู่ซอยแคบซึ่งเต็มไปด้วยพงหญ้ารกร้างและเศษซากของอาคารไม้เก่าผุพัง สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่แค่ที่ตั้งของบ้านพักหลังเก่า แต่มันคือหลุมศพของความทรงจำที่เธอพยายามลบเลือนมาตลอดชีวิต อคินเบรกจนรถหยุดกะทันหัน แรงเหวี่ยงทำให้รินรดาเซไปข้างหน้า ทว่าชายหนุ่มยังคงนิ่งสงบ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาทอประกายยากจะหยั่งถึง เขาไม่หันมามองเธอ แต่จ้องเขม็งไปยังโครงสร้างไม้ที่เกือบจะถล่มลงมาตรงหน้า “กลัวหรือริน?” อคินถาม น้ำเสียงของเขาราบเรียบ ทว่ามีร่องรอยของความกระด้างที่แฝงไว้ “ความจริงที่เธอพยายามวิ่งหนีมาตลอดยี่สิบปี มันกำลังรอเธออยู่หลังประตูบานนั้น ถ้าเธอไม่กล้าเผชิญหน้าตอนนี้ พรุ่งนี้เธอก็จะยังเป็นแค่เด็กหญิงที่ถูกทิ้งไว้ในความมืดเหมือนเดิม” รินรดาสูดหายใจเข้าลึกจนปอดสั่น เธอกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ “ฉันไม่ได้กลัวความจริง อคิน... แต่ฉันกลัวว่าถ้าเข้าไปแล้ว ฉันจะไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เธอรู้จักอีกต่อไป” อคินหันมามองเธอ ในดวงตาที่เคยเย็นชาคู่นั้น กลับมีความอ่อนโยนวูบไหวขึ้นมาเพียงชั่วครู่ เขาเอื้อมมือมาแตะเบาๆ ที่พวงมาลัยของเธอ แทนที่จะเป็นมือของเธอเอง “ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอเป็นคนเดิมหรอกนะริน สิ่งที่ฉันต้องการคือให้เธอเป็นคนที่ ‘สมบูรณ์’ ต่างหาก” ทั้งคู่ก้าวลงจากรถ กลิ่นอับชื้นของดินและไม้ผุโชยมาแตะจมูก รินรดาก้าวเท้าด้วยความรู้สึกประหนึ่งเดินอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดสะบั้น บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม พื้นดินตรงหน้าดูเหมือนจะเล่าเรื่องราวเหตุการณ์ในคืนนั้นซ้ำไปซ้ำมา กองเถ้าถ่านที่เคยถูกไฟเผาผลาญเริ่มปรากฏขึ้นในมโนภาพ รินรดาหยุดยืนหน้าประตูบานที่บิดเบี้ยว เธอค่อยๆ ยื่นมือไปแตะแผ่นไม้ที่ผุพัง ความเย็นเยียบจากเนื้อไม้ซึมลึกเข้าไปถึงกระดูกสันหลัง ทันใดนั้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ถูกฝังอยู่ใต้กองเศษกระเบื้อง... มันคือตุ๊กตาไม้แกะสลักที่ใบหน้าถูกกรีดจนแหลกเหลว “นี่มัน...” เธอกระซิบ เสียงสั่นเครือ อคินก้าวเข้ามาประชิดหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปะทะเข้ากับต้นคอของเธอ “มันคือของเล่นชิ้นเดียวที่แม่เธอทิ้งไว้ให้ริน ก่อนที่ท่านจะหายตัวไป... หรือบางที ท่านอาจจะไม่เคยทิ้งมันไว้เลยก็ได้” คำพูดของอคินเปรียบเสมือนกุญแจที่ไขกลอนประตูในจิตใจที่เธอล็อคไว้แน่น รินรดารีบขุดคุ้ยลงไปในกองดินด้วยมือเปล่า เล็บของเธอหักและเนื้อนิ้วถลอกปอกเปิก ทว่าเธอกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด เธอพบหีบเหล็กใบเล็กที่มีสนิมเกาะจนแทบจำสภาพเดิมไม่ได้ เธอค่อยๆ แง้มฝาหีบออกช้าๆ ลมหายใจของเธอแทบจะหยุดนิ่งเมื่อพบกับภาพถ่ายใบเก่าที่มุมหนึ่งขอบรุ่ย และจดหมายที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา “อคิน ดูนี่...” เธอยื่นจดหมายให้เขา มือของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ อคินรับจดหมายไปอ่านด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ทว่าเมื่อเขาอ่านถึงบรรทัดสุดท้าย ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เขากวาดสายตาอ่านซ้ำอีกครั้งราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ก่อนจะขยำกระดาษนั้นในมือแน่น “ทำไม... ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกฉันว่าครอบครัวของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่คนเดียว” อคินถามด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาหายไปสิ้น กลายเป็นความตื่นตระหนกที่รินรดาไม่เคยพบมาก่อน รินรดามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ “ฉันไม่เข้าใจ เธอพูดเรื่องอะไร?” อคินหันมามองเธอช้าๆ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความหม่นหมองที่ซ่อนเร้นมานาน “เพราะคนที่จุดไฟเผาบ้านหลังนี้... ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย แต่เป็นคนในตระกูลของฉันเอง” ในขณะที่รินรดายังคงยืนอึ้งกับคำสารภาพ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังของซากปรักหักพัง เสียงนั้นแฝงไปด้วยความคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ตามมาด้วยเสียงกิ่งไม้หักดังแกรกกราก รินรดาหันกลับไปมองตามสัญชาตญาณ และภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ร่างสูงโปร่งของชายในชุดโค้ทสีเทายืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางเงามืด เขาสวมหน้ากากไม้แกะสลักแบบเดียวกับตุ๊กตาที่เธอกำลังถืออยู่ในมือไม่มีผิดเพี้ยน “ในที่สุด... เจ้าของสมบัติก็กลับมาหาเสียทีนะ รินรดา” ชายคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่คุ้นหูอย่างน่าสะพรึงกลัว พร้อมกับยกมือขึ้นชี้มาที่หีบเหล็กในมือเธอ “ส่งมันมา... ก่อนที่ประวัติศาสตร์เลือดจะซ้ำรอยเดิมอีกครั้ง” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับแห่งอดีตไปกับรินรดาและตุ๊กตาโบราณนะคะ