การเคลื่อนไหวของศัตรู

“อย่าพยายามรื้อฟื้นในสิ่งที่เขาฝังกลบไปแล้วเลย รินรดา... บางความจริงก็มีไว้เพื่อให้ตายไปพร้อมกับเจ้าของมัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำของอคินไม่ได้มีความนุ่มนวลอย่างที่เขาพยายามแสดงออกในที่สาธารณะ แววตาคมกริบของทนายหนุ่มจดจ้องไปยังเอกสารที่รินรดาวางลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเก่าคร่ำ เขาไม่ได้แตะต้องมันแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่ากระดาษแผ่นนั้นเปื้อนเลือดที่ไม่มีวันซักออก รินรดาแค่นยิ้ม มือที่สั่นเทาของเธอถูกซ่อนไว้ใต้โต๊ะ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนรู้สึกถึงความเย็นเยียบของอากาศในห้องสมุดที่เงียบงัน “คนตายอาจจะอยากให้มันฝังกลบไปค่ะอคิน แต่คนที่ยังมีชีวิตอยู่... คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างฉัน ไม่มีสิทธิ์จะรู้หรือคะว่าทำไมชีวิตถึงต้องจบลงแบบนี้” “ความรู้เท่ากับอันตราย” อคินขยับตัวลุกขึ้นยืน ความสูงของเขาบดบังแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะจนเงาของเขาดูราวกับยักษ์ใหญ่ที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่าง “เธอยังไม่เข้าใจสินะว่าคนที่เธอสู้ด้วยน่ะ เขาไม่ได้ใช้แค่กฎหมายในการเล่นงานคน... เขาใช้ความตาย” ท่ามกลางความเงียบงัน เสียงโทรศัพท์ของอคินกรีดร้องขึ้นทำลายบรรยากาศตึงเครียด เขาปรายตามองหน้าจอเพียงชั่วครู่ ก่อนที่คิ้วหนาจะขมวดมุ่น ใบหน้าเย็นชาของทนายหนุ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดในเสี้ยววินาที “ว่าไงนะ... ใคร?” รินรดานิ่งค้าง สายตาของเธอจับจ้องไปที่ปลายนิ้วของอคินที่จิกแน่นลงบนขอบโต๊ะจนข้อนิ้วขาวซีด เธอไม่จำเป็นต้องฟังบทสนทนาจากปลายสาย เพียงแค่อาการของเขาที่พยายามรักษาความนิ่งสงบอย่างถึงที่สุด ก็บอกเธอได้ทุกอย่างแล้วว่ามีบางอย่างผิดปกติ—บางอย่างที่รุนแรงกว่าการข่มขู่ธรรมดา อคินกดวางสาย เขาไม่พูดอะไรสักคำ ก่อนจะคว้าเสื้อสูทแล้วเดินไปที่ประตู รินรดารีบลุกขึ้นตาม “เกิดอะไรขึ้น บอกฉันมา!” “ลุงสมชาย... พยานคนสุดท้ายที่อยู่ในคืนนั้นที่บ้านพักตากอากาศ เขาเพิ่งถูกพบเป็นศพในห้องพักที่แฟลตใจกลางเมือง” อคินหันมามองเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ มีเพียงความตื่นตระหนกที่พยายามกดทับไว้ “ตำรวจสรุปว่าเป็นอุบัติเหตุแก๊สรั่ว แต่ฉันรู้ดี... รินรดา พวกเขากำลังกวาดล้าง ทุกคนที่เป็นจิ๊กซอว์ภาพสุดท้ายของเธอ กำลังถูกกำจัดทิ้งทีละคน!” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง พยานคนนี้คือคนที่เธอเพิ่งโทรศัพท์ไปหาเมื่อวานเพื่อจะนัดพบในวันพรุ่งนี้ “ถ้าอย่างนั้น... บันทึกเสียงที่เขาส่งมาให้ฉันล่ะ?” รินรดารีบวิ่งไปที่คอมพิวเตอร์พกพาของเธอ หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก “เขาส่งไฟล์สุดท้ายมาให้ฉันเมื่อเช้ามืดนี้!” เธอกดเปิดไฟล์เสียงด้วยความลนลาน ในใจภาวนาให้ข้อมูลนั้นยังคงอยู่ แต่สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอโปรแกรมเล่นเสียงกลับมีเพียงความว่างเปล่า ไฟล์ถูกแก้ไขข้อมูลให้เสียหายจนไม่สามารถเปิดอ่านได้ ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาทีหลังจากที่มีข่าวการตายของพยาน “ไม่มีทาง...” เธอพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนคีย์บอร์ด “ทำไมมันถึงลบออกไปได้ง่ายขนาดนี้” “เพราะพวกมันไม่ได้แค่กวาดล้างพยานรินรดา แต่มันกำลังลบหลักฐานทุกอย่างที่เชื่อมโยงถึงตัวคนบงการ แม้กระทั่งในโลกดิจิทัล” อคินเดินกลับเข้ามาใกล้เขาโน้มตัวลงมาหาเธอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและต่ำลง “ฟังฉันนะ เราต้องออกจากที่นี่เดี๋ยวนี้ ก่อนที่ห้องนี้จะเป็นที่ต่อไปที่ถูก ‘จัดฉาก’” รินรดามองไปรอบๆ ห้องทำงานของอคิน ราวกับเพิ่งตระหนักได้ว่าทุกอย่างรอบตัวเธอช่างเปราะบางเพียงใด เธอเดินไปที่ลิ้นชักลับใต้โต๊ะเพื่อหยิบแฟ้มเอกสารสำคัญของพ่อแม่ แต่มือของเธอกลับชะงักเมื่อเห็นรอยขีดข่วนเล็กๆ ที่บานพับ มันคือรอยไขควงที่เพิ่งเกิดขึ้นใหม่... มีคนเข้าห้องนี้มาแล้ว! “อคิน...” เธอกระซิบด้วยเสียงที่เกือบขาดหาย “มีคนมาที่นี่... ก่อนหน้าเรา” ยังไม่ทันที่อคินจะได้โต้ตอบ ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างสีดำสามร่างในชุดสูททนทานดูผิดปกติก้าวเข้ามาในห้อง แสงไฟจากโถงทางเดินสะท้อนใบมีดปลายแหลมในมือของคนหนึ่งให้วับวาวจับตา อคินผลักรินรดาไปด้านหลังตนเองทันที เขาคว้าที่ทับกระดาษหินอ่อนหนักๆ มาเป็นอาวุธ “วิ่งไปทางบันไดหนีไฟ อย่าหันกลับมามอง!” “แต่ว่า...” “ไป!” เขาตะคอกด้วยความห่วงใย ก่อนจะกระโจนเข้าหาชายชุดดำคนแรกด้วยสัญชาตญาณดิบที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน เสียงแก้วแตกกระจายและการปะทะกันดังก้องไปทั่วห้อง รินรดากระโจนออกจากมุมโต๊ะ เธอพยายามวิ่งไปยังทางออกแต่กลับพบว่าประตูทางเดินถูกปิดตายด้วยโซ่เหล็กจากด้านนอก! เธอหันกลับไปมองอคินที่กำลังเสียหลักถูกชายชุดดำอีกสองคนรุมล้อม ชายคนหนึ่งควักกระบอกเก็บเสียงออกมาเล็งไปที่หัวใจของทนายหนุ่ม รินรดาคว้าแจกันใบใหญ่บนชั้นวางข้างตัวทุ่มสุดแรงลงบนพื้นจนแตกกระจาย เสียงดังสนั่นทำให้ผู้บุกรุกชะงักไปชั่วครู่ แต่อาศัยจังหวะนั้น เธอเห็นบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น ชายคนที่ถือปืน... เขาสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้าย แหวนเงินรูปกุหลาบสีดำที่เป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่เธอพบในสมุดบันทึกของแม่—ตราประทับของกลุ่มคนที่ถูกกล่าวหาว่าหายสาบสูญไปเมื่อยี่สิบปีก่อน เขายังมีชีวิตอยู่... และเขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอในตอนนี้! ตุ๊กตาโบราณขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับเรื่องราวของรินรดานะคะ