ความเด็ดขาดของอคิน

"ริน... ถ้าเธอยังยึดติดกับเศษเสี้ยวของความทรงจำที่บิดเบี้ยวนี้อยู่ สุดท้ายคนที่ต้องตายทั้งเป็นก็คือตัวเธอเอง ไม่ใช่คนในอดีตพวกนั้น" เสียงทุ้มต่ำของอคินดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำมันขัดไม้ เขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นจดจ้องอยู่กับกองเอกสารคดีที่เขากำลังสะสางราวกับมันเป็นสมรภูมิรบ รินรดานิ่งงัน มือที่ถือถ้วยชาเย็นชืดสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว รินรดาขบเม้มริมฝีปากจนรู้สึกถึงรสฝาดของเลือด "คุณพูดเหมือนกับว่า... การตามหาความจริงเป็นเรื่องโง่เขลา ทั้งที่คุณเองก็รู้ดีที่สุดว่าใครเป็นคนทิ้งฉันไว้ที่นั่น อคิน คุณรู้... แต่คุณเลือกที่จะปิดปากเงียบ" ชายหนุ่มชะงักปากกาในมือ เขาวางมันลงช้าๆ ก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเก้าอี้ดังแทรกความเงียบที่น่าอึดอัด เขาประสานมือไว้บนตักแล้วสบตาเธอตรงๆ สายตาของเขามีความเย็นชาที่เป็นเกราะป้องกัน แต่ในขณะเดียวกัน มันก็มีความเหนื่อยล้าที่ยากจะซ่อนเร้น "การรู้ความจริงไม่ได้หมายความว่าเราจะมีความสุขเสมอไป ริน" อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินช้าๆ เข้ามาใกล้เธอ จนรินรดารู้สึกถึงไออุ่นและกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของเขา "เธอคาดหวังอะไร? คาดหวังว่าจะเจอแม่ที่โอบกอดเธอด้วยน้ำตา หรือคาดหวังว่าจะได้รับคำขอโทษจากคนที่พรากวัยเด็กเธอไป? ตื่นเสียที ความจริงในแฟ้มพวกนี้มันเลือดเย็นกว่าที่จินตนาการของเธอจะรับไหว" "ฉันไม่สน!" เธอตะคอกใส่เขา เสียงสั่นเครือแต่มั่นคง "ไม่ว่าความจริงจะเลวร้ายแค่ไหน ฉันมีสิทธิ์ที่จะรู้ ไม่ใช่ถูกกักขังอยู่ในเงาของอดีตที่คุณพยายามสร้างกำแพงกั้นไว้แบบนี้" อคินสาวเท้าเข้าหาเธอจนระยะห่างลดน้อยลงจนแทบจะสัมผัสกัน เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าของรินรดาอย่างพินิจ ก่อนจะยกมือขึ้นจับไหล่เธอแน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงแต่แฝงด้วยความเจ็บปวดที่สื่อสารออกมาไม่ได้ "ถ้าฉันบอกเธอไปตอนนี้ ชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอจะไม่มีวันได้รู้จักคำว่าสงบสุขอีกเลย เธอกำลังเดินเข้าสู่กรงขังที่มองไม่เห็น และฉัน... ฉันจะไม่ใช่คนที่ส่งกุญแจให้เธอเปิดมันเพื่อเดินไปสู่ความตาย" "คุณก็แค่กลัว" รินรดาแค่นหัวเราะ ทั้งน้ำตา "คุณกลัวว่าถ้าฉันรู้ความจริง คุณจะหมดความหมายในชีวิตของฉัน คุณกลัวว่าจะไม่มีใครให้คอยบงการชีวิตเหมือนหุ่นเชิดอีกต่อไป" คำพูดนั้นราวกับคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของคนทั้งคู่ อคินปล่อยมือจากไหล่เธอราวกับถูกของร้อน เขาสะบัดหน้าหนีไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ยามค่ำคืนราวกับอัญมณีที่ไร้ค่า "ถ้าเธอคิดแบบนั้น... ก็ดี" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่าใจหาย "งั้นจากนี้ไป เธอจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก เพราะถ้าการค้นหาความจริงมันสำคัญกว่าความปลอดภัยของเธอ ฉันก็ไม่มีหน้าที่ต้องปกป้องคนที่อยากจะทำลายตัวเองอีกต่อไป" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนอากาศจะขาดแคลน รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความเด็ดขาดของอคินไม่ใช่เรื่องล้อเล่น เขามีอำนาจในมือมากพอที่จะทำให้เธอหายไปจากเส้นทางของเรื่องราวทั้งหมดนี้ได้จริงๆ ทว่า ในจังหวะที่ความเงียบเข้าปกคลุมจนน่าอึดอัด เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นเป็นจังหวะสามครั้ง—หนักแน่นและทรงพลัง ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้รินรดารู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง เขาคือคนที่เธอเห็นในรูปถ่ายเก่าๆ ที่ถูกทิ้งไว้ในตู้เก็บของสถานรับเลี้ยงเด็กเมื่อยี่สิบปีก่อน "ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะบทสนทนาที่น่าสนใจอยู่นะครับ" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น เขาปรายตามองอคินที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ก่อนจะหันมายิ้มให้กับรินรดา "แต่ถึงเวลาแล้วครับคุณหนู... เวลาที่ความลับในตระกูลของคุณ จะต้องถูกชำระด้วยเลือดเสียที" อคินหันขวับมามองรินรดา ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตระหนกที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน เขาพุ่งตัวมาคว้าข้อมือเธอไว้ ทว่าชายที่เพิ่งเข้ามาใหม่กลับชักปืนกระบอกเล็กออกมาจากสาบเสื้อและจ่อตรงมาที่พวกเขาด้วยท่าทางที่มั่นคงจนน่ากลัว "คุณอคิน... เกมของคุณจบแล้วล่ะ" ชายคนนั้นเอ่ยยิ้มๆ "เพราะรินรดาไม่ใช่แค่หมากตัวหนึ่ง แต่เธอคือกุญแจดอกสุดท้ายที่จะเปิดประตูนิรภัยแห่งความทรงจำที่เราทุกคนรอคอย" รินรดามองปืนในมือของเขา สลับกับแววตาที่สั่นไหวของอคิน เธอเพิ่งตระหนักในวินาทีนั้นเองว่า ความจริงที่เธอไขว่คว้ามาตลอดชีวิต ไม่ใช่สิ่งที่ใครจะมอบให้ แต่เป็นสิ่งที่เธอกำลังจะต้องแลกด้วยชีวิตของคนที่เธอรักที่สุดในเวลานี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปกับตุ๊กตาโบราณนะคะ