บันทึกของแม่

"วางมีดลงเถอะค่ะอคิน ถ้าคุณไม่อยากให้ความลับที่รินพยายามขุดคุ้ยมาตลอดชีวิต ต้องจบลงด้วยการนองเลือดบนหลังคาบ้านหลังนี้" รินรดากล่าวเสียงเรียบ ท่ามกลางความมืดสลัวใต้หลังคาเก่าที่เต็มไปด้วยฝุ่นคละคลุ้ง กลิ่นอับชื้นของไม้ผุพังโชยเข้าจมูกจนแทบหายใจไม่ออก ในมือของเธอไม่ได้มีอาวุธใดๆ นอกจากเศษไม้ที่งัดออกมาจากเพดาน ซึ่งเผยให้เห็นกล่องไม้จันทน์หอมใบหนึ่งที่ซ่อนอยู่หลังคานเหล็กดัดที่ขึ้นสนิมเขรอะ อคินไม่ได้ลดมีดพกในมือลง แววตาคมกริบของทนายหนุ่มที่มักจะเยือกเย็นดุจน้ำแข็ง บัดนี้กลับไหวระริกด้วยอารมณ์ที่รินรดาอ่านไม่ออก เขาจ้องมองกล่องในมือเธอราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมา "ริน คุณไม่รู้หรอกว่าในกล่องนั่นมันไม่ได้มีแค่บันทึก แต่มันคือคำสาป" อคินเอ่ยเสียงต่ำแหบพร่า ความลังเลฉายชัดอยู่ในจังหวะที่เขาขยับปลายมีด "วางมันลง... แล้วเราจะออกไปจากที่นี่ ผมสัญญาว่าผมจะบอกทุกอย่าง แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่ใช่ที่นี่" รินรดาแค่นยิ้ม ดวงตาที่เคยสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวเริ่มแข็งกร้าวขึ้น เธอไม่ได้กลัวเขา เธอแค่เสียใจที่ความไว้เนื้อเชื่อใจที่มีให้มาตลอดกำลังถูกสั่นคลอนด้วยความลับที่เขากำลังปิดบัง "รินไม่ใช่เด็กแปดขวบที่สถานรับเลี้ยงที่ต้องรอคอยคำตอบจากใครแล้วนะคะอคิน" เธอใช้นิ้วเรียวสั่นเทาคลี่ล็อกกล่องที่ทำจากเงินเก่าคร่ำคร่า "รินรอมานานพอแล้ว และถ้าการรู้ความจริงมันคือคำสาป รินก็จะรับมันเอง" *แกร๊ก* เสียงกลไกของกล่องไม้ดีดออกเบาๆ ท่ามกลางความเงียบงันราวกับเสียงระฆังมรณะ ภายในนั้นไม่ได้มีเพชรนิลจินดา แต่เป็นสมุดบันทึกปกหนังสีเลือดหมูที่ดูเก่าจนแทบเปื่อยยุ่ย รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเปิดหน้าแรกออก ลายมือคุ้นตาที่เธอเคยเห็นในเอกสารรับรองบุตรใบเก่าปรากฏชัดเจนบนกระดาษสีเหลืองซีด *‘หากลูกได้อ่านบันทึกนี้ แสดงว่าเงาพันธนาการแห่งกาลเวลาได้ตามมาทันแล้ว... รินรดา ลูกรัก แม่ขอโทษที่ต้องทิ้งให้ลูกเผชิญกับความมืดมิดเพียงลำพัง เพื่อที่จะปกป้องแสงสว่างที่เหลืออยู่’* รินรดาอ่านถ้อยคำเหล่านั้นซ้ำไปซ้ำมา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความเย็นเฉียบเริ่มแล่นปราดไปตามสันหลังเมื่อเธอกวาดสายตาอ่านบรรทัดต่อมา บันทึกของแม่ไม่ได้พูดถึงเรื่องความรักหรือการพลัดพรากอย่างที่เธอจินตนาการไว้ แต่มันกลับเต็มไปด้วยรายชื่อ... รายชื่อของบุคคลสำคัญในเมืองนี้ รวมถึงชื่อของ ‘ครอบครัวอคิน’ ที่ถูกเขียนกำกับด้วยหมึกสีดำสนิทราวกับต้องการย้ำเตือนถึงความแค้น "คุณรู้ใช่ไหมอคิน..." รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตาชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้า "บันทึกเล่มนี้ไม่ได้บอกว่าแม่หนีไปไหน แต่มันบอกว่าแม่ตายที่ไหน... และใครเป็นคนลงมือ" อคินชะงักไป ราวกับถูกตบหน้าฉาดใหญ่ เขาค่อยๆ ลดมีดลง มือของเขาสั่นจนเห็นได้ชัด ความเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะกำบังแตกสลายลงต่อหน้าต่อตา เหลือเพียงชายหนุ่มที่ดูแตกสลายและหวาดกลัวไม่ต่างจากเธอ "คุณแม่ของคุณไม่ได้หนีไปรินรดา" อคินพูดเสียงแผ่ว สอดแทรกความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ "ท่านถูกกักขัง... และเหตุผลที่ผมเข้าหาคุณ เหตุผลที่ผมคอยเฝ้ามองคุณตลอดสิบปีที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะผมต้องการช่วยคุณตามหาความจริง แต่ผมถูกส่งมาเพื่อให้แน่ใจว่า... บันทึกเล่มนี้จะไม่มีวันถูกค้นพบ" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังกระแทกกับโครงหลังคา เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเหมือนจะพังทลายลงมา บันทึกในมือหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูกที่ทับถมลงมาบนหัวใจของเธอ ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากบันไดลิงที่เชื่อมต่อกับโถงด้านล่าง มันไม่ใช่ฝีเท้าของคนเพียงคนเดียว แต่เป็นกลุ่มคนหลายคนที่กำลังมุ่งหน้าขึ้นมาด้วยความเร่งรีบ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะที่กดดันจนอากาศในห้องใต้หลังคาแทบจะหยุดนิ่ง อคินเบิกตากว้าง ความตื่นตระหนกแล่นพล่านทั่วใบหน้า เขาพุ่งเข้ามาคว้าแขนรินรดาไว้แน่นก่อนจะกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยิน "อย่าส่งเสียง... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อคุยกับเรา" ทว่า ในวินาทีที่รินรดาจะขยับตัว บานประตูไม้เก่าๆ ก็ถูกถีบจนพังกระจาย ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้อง พร้อมกับร่างของชายชุดดำสามคนที่ก้าวเข้ามา แสงไฟจากไฟฉายแรงสูงสาดส่องเข้ามาจับที่รินรดาและบันทึกในมือเธอทันที ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น เสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่ดูมีอำนาจล้นเหลือก็ดังขึ้นจากด้านหลังกลุ่มชายชุดดำ "วางบันทึกเล่มนั้นลง คุณหนูรินรดา... แล้วแม่ของคุณจะไม่ได้เป็นเพียงแค่ความทรงจำที่หายสาบสูญ แต่จะเป็นส่วนหนึ่งของความตายที่กำลังรอคุณอยู่ตรงนี้" รินรดาตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ก้าวออกมาจากเงามืด เขาคือคนเดียวกับที่อยู่ในรูปถ่ายใบสุดท้ายที่เธอพบในตู้เซฟของสถานรับเลี้ยงเด็ก... คนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางสำรวจความลับแห่งอดีตไปกับรินรดาและตุ๊กตาโบราณนะคะ