น้ำตาแห่งความหลัง

“ถ้าคุณยังอ่านต่อ คุณอาจจะไม่ได้เป็นคนเดิมอีกต่อไปนะ รินรดา” อคินวางสมุดบันทึกปกหนังสีซีดจางลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวหนา น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับสั่นไหวเล็กน้อยราวกับพยายามซ่อนพายุอารมณ์เอาไว้ เขาถอยห่างออกไปยืนพิงขอบหน้าต่าง ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดเก่าแก่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษและหยากไย่แห่งกาลเวลา รินรดามองสมุดเล่มนั้นราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำงาน มือของเธอสั่นเทาขณะเอื้อมไปแตะสันปกที่หลุดลุ่ย เธอไม่ตอบคำถามเขา แต่กลับเลือกที่จะเปิดมันออก ความเงียบในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงพลิกหน้ากระดาษที่กรอบบางจนเกือบจะแตกสลาย ลายมือหวัดแกมบรรจงของมารดาผู้ที่เธอรู้จักเพียงแค่ในความทรงจำเลือนรางปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ *‘วันที่ 14 พฤศจิกายน... รินรดา วันที่ลูกเกิดมา ท้องฟ้าเป็นสีเทาเหมือนกับใจแม่ แม่รู้ดีว่าความรักที่แม่มีต่อลูกจะกลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดลูกไว้กับความแค้นที่ไม่ได้ก่อ หากแม่ไม่ยอมจากไปในวันนี้ ลูกจะไม่มีวันได้ลืมตาดูโลกในฐานะเด็กผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง แต่จะต้องเติบโตในฐานะเป้าหมายที่ถูกล่า... แม่ขอโทษ ที่ต้องเลือกให้ลูกอยู่โดดเดี่ยว เพื่อให้ลูกได้มีชีวิตรอด’* หยดน้ำตาใสหยดลงบนตัวหนังสือจนหมึกสีน้ำเงินเริ่มจางหาย รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด เธอพยายามควบคุมลมหายใจที่เริ่มติดขัด ความโกรธแค้นที่เคยมีต่อหญิงสาวผู้ทอดทิ้งเธอยังสถานรับเลี้ยงเด็กเมื่อยี่สิบปีก่อน เริ่มสั่นคลอนและถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดกว่า—ความสงสาร “เธอไม่ได้ทิ้งฉันเพราะเธอไม่ต้องการฉัน...” รินรดาพึมพำ น้ำเสียงขาดห้วง “เธอทิ้งฉันไว้... เพื่อปกป้องฉันจากใครบางคน” “จากคนในตระกูลอัครเดโช” อคินแทรกขึ้นโดยไม่หันกลับมามอง “คนที่แม่ของเธอเคยร่วมมือด้วยในการกุมความลับเรื่องการโกงผลประโยชน์ในบริษัทเมื่อยี่สิบปีก่อน” รินรดาเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ “คุณรู้... คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าทำไมพวกเขาถึงต้องทำแบบนี้ ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันโง่อยู่ในกรงขังแห่งคำโกหกมานานขนาดนี้ อคิน!” อคินหันกลับมา ดวงตาของเขาวูบไหวด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด เขาเดินตรงเข้ามาหาเธอ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้า ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้รินรดารู้สึกถึงไออุ่นจากตัวเขาที่ขัดแย้งกับความเย็นชาที่เขาใช้สร้างกำแพงกั้นตนเองมาตลอด “เพราะถ้าฉันบอกเธอตั้งแต่วันแรก เธอจะไม่มีทางได้ใช้ชีวิตอย่างปกติสุขเลย” เขาเอื้อมมือไปกุมมือที่สั่นเทาของเธอไว้ “ความจริงมันมีราคาที่ต้องจ่าย และฉันก็พยายามปกป้องเธอไม่ให้ต้องจ่ายด้วยชีวิตเหมือนแม่ของเธอ” รินรดาดึงมือกลับราวกับถูกไฟลวก เธอมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ความไว้ใจที่เคยมีเริ่มถูกเคลือบด้วยความระแวง “คุณไม่ได้ปกป้องฉัน แต่คุณกำลังเลือกที่จะเล่นเกมนี้ไปพร้อมกับพวกเขา! บอกฉันมาสิ... วันที่แม่ฉันเสียชีวิต คุณอยู่ที่ไหน?” อคินชะงักไปชั่วครู่ ลมหายใจของเขาติดขัด “ฉัน... ฉันอยู่ในเหตุการณ์นั้น” ความเงียบงันปะทุขึ้นราวกับระเบิดในวินาทีนั้น รินรดารู้สึกเหมือนพื้นดินใต้เท้ากำลังพังทลายลงมา คำว่า ‘ความเสียสละ’ ในบันทึกของแม่กลายเป็นเครื่องหมายคำถามชิ้นใหญ่ เมื่อชายที่เธอนึกว่าเป็นที่พึ่งพิงเพียงคนเดียว กลับกลายเป็นคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับโศกนาฏกรรมในอดีต เธอหยิบบันทึกเล่มนั้นกอดไว้แนบอกก่อนจะก้าวถอยหลัง “ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่บันทึกของแม่ทิ้งไว้ให้... มันไม่ใช่แค่ความรัก แต่มันคือเบาะแสที่ใช้มัดตัวฆาตกรตัวจริงที่ยังลอยนวลอยู่ในตระกูลของคุณใช่ไหม?” อคินไม่ได้ปฏิเสธ เขาทำเพียงก้มหน้าลงต่ำ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “และนั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมตอนนี้... พวกเขากำลังมาที่นี่” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่ไม่ได้แสดงถึงความสุภาพ แต่เป็นการทุบอย่างบ้าคลั่ง ประตูห้องสมุดถูกกระแทกจนสะเทือน รินรดามองไปที่ประตู ก่อนจะหันไปเห็นอคินหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากช่องลับในแจกันโบราณ รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสีดำทาบทับลงบนบานกระจกหน้าต่างด้านหลัง พร้อมกับเสียงกระจกแตกละเอียดกระจายเต็มพื้นห้อง เสียงกระซิบที่เย็นเยียบดังขึ้นข้างหูของเธอจากคนที่ก้าวข้ามผ่านหน้าต่างเข้ามา... คนที่ไม่ควรจะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้อีกต่อไปแล้ว “แม่บอกลูกไม่หมดหรอกนะ... ว่าทำไมแม่ถึงต้องตาย” ร่างสูงในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเหมือนรินรดาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ทั้งดวงตาและแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นอาฆาต เธอไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหญิงสาวที่รินรดาถูกหลอกมาตลอดชีวิตว่าเสียชีวิตไปนานแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับตุ๊กตาโบราณนะคะ