แผนการกู้ชื่อเสียง

“ถ้าคุณก้าวออกไปจากห้องนี้โดยที่หลักฐานชิ้นนี้ยังไม่ถูกส่งต่อให้สำนักข่าว สัญญาที่เซ็นไว้ระหว่างเราก็ถือเป็นโมฆะทันที อคิน” เสียงเรียบเย็นของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟจางๆ และควันบุหรี่ที่จางหายไปนานแล้ว เธอไม่ได้มองหน้าเขา ดวงตาคู่สวยจดจ้องอยู่กับหน้าจอโน้ตบุ๊กที่แสดงผังความสัมพันธ์ซับซ้อนของตัวเลขและชื่อบุคคลที่ควรจะหายไปจากสังคมนานแล้ว อคินซึ่งยืนพิงกรอบหน้าต่างหันกลับมามอง มือหนาที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงสั่นระริกเพียงเล็กน้อยก่อนจะสงบนิ่ง เขาถอนหายใจยาว แววตาที่เคยเย็นชาดุจน้ำแข็งบัดนี้ไหววูบเหมือนเปลวเทียนที่ถูกลมพัด “ริน... คุณรู้ใช่ไหมว่าการเปิดโปงเรื่องนี้ไม่ได้แค่ทำลายชื่อเสียงของคนตระกูลวรโชติ แต่คนที่จะถูกแรงกระแทกจากระเบิดลูกนี้แรงที่สุดคือใคร” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและแหบพร่า “คุณไม่ใช่เด็กกำพร้าที่ไม่มีที่ไปแล้วนะ คุณมีอนาคตที่กำลังจะเริ่มต้นใหม่” รินรดาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะของเธอมันแห้งแล้งและขมขื่น “อนาคตบนกองซากปรักหักพังของคนอื่นน่ะหรือคะ? ฉันไม่ได้ต้องการแก้แค้นเพียงเพื่อความสะใจ แต่ฉันต้องการ ‘ตัวตน’ ที่ถูกฉกชิงไปคืนมา ถ้าครอบครัวนี้คือฐานรากที่สร้างฉันขึ้นมาด้วยคำลวง ฉันก็ต้องพังมันลงมาเพื่อดูว่าเนื้อในนั้นมันเน่าเฟะแค่ไหน” เธอกดแป้นพิมพ์รัวเร็ว นิ้วเรียวสวยสั่นเทาเล็กน้อยในจังหวะที่กดปุ่ม 'Enter' เพื่อถ่ายโอนไฟล์ลับลงในแฟลชไดรฟ์ อคินก้าวเข้ามาใกล้ เขาคว้าข้อมือเธอไว้ ท่าทางของเขาไม่ใช่การคุกคาม แต่เป็นการรั้งไว้ด้วยความหวังดีที่รินรดารู้สึกได้ถึงความหน่วงหนักในใจ “อย่าเพิ่งทำตอนนี้” อคินขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขา “ผมพบข้อมูลใหม่เกี่ยวกับสถานรับเลี้ยงเด็กที่คุณเคยอยู่ เมื่อสองชั่วโมงก่อน... มีคนพยายามลบร่องรอยเอกสารรับรองบุตรของคุณออกจากฐานข้อมูลกลาง ข้อมูลชุดนี้ที่คุณถืออยู่ในมือ มันอาจจะเป็นแค่เหยื่อล่อเท่านั้น” รินรดาชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะที่หนักหน่วง ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน “คุณหมายความว่ายังไงที่บอกว่าเป็นเหยื่อล่อ?” “คนอย่างตระกูลวรโชติไม่เคยเดินหมากแบบตาเดียว” อคินปล่อยมือจากข้อมือเธอแล้วเดินไปที่โต๊ะทำงาน เขาเปิดลิ้นชักหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาวางลงตรงหน้าเธอ “มีคนส่งเอกสารชุดนี้มาให้ผมเมื่อเช้ามืด มันคือรายชื่อพยานที่ยืนยันว่า... ในวันที่คุณถูกนำไปทิ้งไว้ที่นั่น ไม่ใช่เพราะพ่อแม่คุณเสียชีวิต แต่อาจจะมีใครบางคนสั่งให้ ‘กำจัด’ คุณทิ้งตั้งแต่แรก” รินรดาสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ มือที่เอื้อมไปรับซองเอกสารช้าลงกว่าปกติ ข้อมูลที่เธอรวบรวมมาเพื่อตีแผ่ความชั่วร้ายของพวกเขา กลับกลายเป็นเพียงเศษเสี้ยวของความจริงอันมืดดำที่ปกปิดไว้ “ใคร?” รินรดาถามด้วยเสียงที่แทบจะเป็นเพียงเสียงกระซิบ อคินมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและห่วงใย “คนที่คุณเรียกเขาว่า ‘ผู้มีพระคุณ’ มาตลอดหลายปีที่ผ่านมาคนนั้นอย่างไรล่ะ” ในเสี้ยววินาทีนั้น ประตูห้องทำงานถูกผลักออกด้วยแรงกระแทก ร่างสูงโปรดิวของชายชราในชุดสูทเนี้ยบกริบก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ ในมือของเขาถือโทรศัพท์มือถือที่กำลังเปิดวิดีโอคอลค้างไว้ โดยหน้าจอฝั่งตรงข้ามเผยให้เห็นใบหน้าของรินรดาในวัยเด็กที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้ในสถานที่ที่ไม่คุ้นตา “แผนการกู้ชื่อเสียงของเธอช่างน่าตื่นเต้นดีนะรินรดา” เสียงของชายชราเย็นเยียบจนน่าขนลุก “แต่เสียใจด้วยนะที่ต้องบอกว่า... เธอไม่ได้กำลังจะกู้ชื่อเสียงของตัวเอง เธอแค่กำลังจะเดินลงหลุมศพที่เธอขุดไว้ให้ตัวเองต่างหาก และถ้าอยากรู้ว่าทำไมเด็กในวิดีโอนี้ถึงยังมีชีวิตอยู่... ก็น่าจะลองหันมามองดูคนข้างๆ เธอให้ดีๆ ว่าเขาเป็นใครกันแน่” อคินก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน ในจังหวะที่เธอหันไปมองคู่คิดเพียงคนเดียวของเธอ อคินกลับชักปืนพกออกมาจ่อไปที่หน้าอกของเธอโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับตุ๊กตาโบราณนะคะ