การเผชิญหน้าครั้งที่สอง

“คุณกำลังบอกว่า... เครื่องประดับชิ้นนี้มีประวัติที่น่าสยดสยองเกินกว่าที่คนในตระกูลควรจะรับรู้ใช่ไหมคะ?” รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องโถงกว้างที่ประดับประดาด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลระยิบระยับ เสียงของเธอเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับจับจ้องไปยัง 'คุณหญิงวิภา' ศัตรูคู่อาฆาตที่กำลังยืนจิบไวน์ด้วยท่าทีสงบนิ่ง ท่ามกลางงานเลี้ยงรวมญาติที่เต็มไปด้วยผู้คนทรงอิทธิพลของตระกูลอัครเดโชชัย คุณหญิงวิภาหัวเราะในลำคอ แววตาคมปลาบดุจมีดโกนอาบน้ำผึ้ง เธอวางแก้วไวน์ลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านมาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้รินรดาจนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลชวนวิงเวียน “เรื่องบางเรื่อง... เด็กที่โตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กอย่างคุณไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะ รินรดา การรักษาชื่อเสียงของตระกูลมันต้องแลกมาด้วยเลือดและคราบน้ำตา คุณอาจจะมองว่ามันโหดร้าย แต่สำหรับเรา มันคือ ‘พันธนาการ’ ที่ตัดไม่ขาด” “พันธนาการ หรือคำสาปกันแน่คะ?” รินรดาย้อนถาม มือที่ถือแก้วแชมเปญสั่นน้อยๆ แต่เธอยังคงรักษาท่าทีองอาจ “ถ้ามันเป็นแค่ชื่อเสียง คุณคงไม่ต้องพยายามทำลายเอกสารเหล่านั้นทิ้งในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อสองสัปดาห์ก่อนหรอกค่ะ” บรรยากาศรอบข้างที่เคยเต็มไปด้วยเสียงดนตรีคลาสสิกและบทสนทนาแผ่วเบาของเหล่าญาติผู้ใหญ่ดูเหมือนจะเบาบางลง อคินที่ยืนอยู่เคียงข้างรินรดาขยับตัวเข้ามาบังรัศมีของคนรอบข้างไว้ เขาปรายตามองคุณหญิงวิภาด้วยความเย็นชาที่อ่านไม่ออก “คุณหญิงครับ” อคินเอ่ยเสียงเรียบ “ทนายความของผมกำลังตรวจพบความผิดปกติในพินัยกรรมฉบับที่เกี่ยวข้องกับที่ดินผืนเก่า ผมเกรงว่างานเลี้ยงคืนนี้อาจจะเป็นโอกาสสุดท้ายที่คุณจะมีโอกาสได้ชี้แจงความจริง” คุณหญิงวิภาชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่มุมปากจางหายไปแทนที่ด้วยความเย็นเยียบ “อคิน... เธอเปลี่ยนไปมากนะ ตั้งแต่เริ่มเอาตัวเข้าไปพัวพันกับคนนอกที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนี้” “คนนอกที่ว่า มีสายเลือดของตระกูลอัครเดโชชัยเข้มข้นยิ่งกว่าลูกหลานที่คอยกัดกินสมบัติของปู่ย่าตายายเสียอีกค่ะ” รินรดาสวนกลับทันควัน ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่เก็บงำมานาน “ดิฉันไม่ได้มาเพื่อทวงคืนสมบัติ แต่ดิฉันมาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับเด็กที่ถูกทอดทิ้งในวันนั้น” เสียงปรบมือดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียงชั้นสอง ชายวัยกลางคนที่ดูน่าเกรงขามก้าวออกมาจากเงามืด เขาคือ 'ท่านกฤตย์' ผู้อาวุโสที่สุดของตระกูล ผู้ที่ทุกคนต่างเกรงใจและไม่มีใครกล้าขัดคำสั่ง “วาทศิลป์ดีมากรินรดา” ท่านกฤตย์กล่าวพลางเดินลงบันไดวนมาช้าๆ “แต่ความจริงมักมีสองด้านเสมอ... เธอรู้ไหมว่าทำไมแม่ของเธอถึงยอมทิ้งเธอไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็ก? ไม่ใช่เพราะเธอรักลูกไม่พอหรอกนะ แต่เพราะเธอรู้ว่าถ้าเธอเลี้ยงเธอไว้ เธอจะไม่มีวันรอดพ้นจากเงื้อมมือของ ‘คนในครอบครัว’ นี้ไปได้เลย” รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน คำพูดนั้นเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจดั่งคมมีดที่กรีดลงบนแผลเดิมที่ยังไม่หายดี อคินรีบคว้ามือรินรดาไว้แน่น ความอบอุ่นจากมือของเขาส่งผ่านไปถึงใจที่สั่นคลอนของเธอ “หมายความว่าอย่างไรคะ?” รินรดาเค้นเสียงถาม เสียงสั่นเครือแต่ยังคงความมุ่งมั่น ท่านกฤตย์หยุดยืนตรงหน้าเธอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท “ในนี้มีชื่อของคนที่ฆ่าแม่เธอ... และถ้าเธอยังอยากรู้ความจริงมากกว่านี้ จงไปที่ห้องเก็บเอกสารใต้ดินหลังเที่ยงคืนคืนนี้ แต่อย่าลืมนะรินรดา... เมื่อเปิดกล่องใบนั้นแล้ว ชีวิตเธอจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก” ในวินาทีที่จดหมายถูกยื่นมาให้ อคินกลับชักสีหน้าด้วยความตกใจเมื่อเห็นตราประทับสีแดงฉานบนซองจดหมายนั้น เขาหันไปกระซิบข้างหูรินรดา “ริน... อย่ารับมัน นี่เป็นกับดัก! ตราประทับนั่น... มันคือสัญลักษณ์ของตระกูลที่สาบสูญไปแล้วเมื่อห้าสิบปีก่อน!” ก่อนที่รินรดาจะตัดสินใจรับจดหมายฉบับนั้น เสียงปืนดังสนั่นขึ้นจากทิศทางของระเบียงที่ท่านกฤตย์เพิ่งเดินลงมา ไฟในงานเลี้ยงทั้งหมดดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุม ท่ามกลางเสียงกรีดร้องและโกลาหล รินรดารู้สึกถึงสัมผัสเย็นเฉียบของโลหะที่กดลงมาบนแผ่นหลังของเธอ พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังก้องในความมืด “อย่าไว้ใจใคร... แม้แต่คนที่ยืนข้างเธอตอนนี้ก็ตาม” รินรดาเบิกตากว้างในความมืด เมื่อสัมผัสได้ว่ามือของอคินที่จับเธอไว้แน่นเมื่อครู่ บัดนี้กลับปล่อยมือเธอออกไปแล้ว และแทนที่ด้วยมือนิรนามที่กุมข้อมือเธอไว้แน่นราวกับพันธนาการที่ไม่มีวันหลุดพ้น! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาพบกับจุดเปลี่ยนสำคัญในชีวิตของรินรดาไปพร้อมกับตุ๊กตาโบราณนะคะ