คำขู่ที่น่าสะพรึงกลัว

“ถ้าคุณยังคิดจะก้าวต่อไปอีกเพียงก้าวเดียว… อคินจะต้องชดใช้อย่างสาสมกับสิ่งที่เขากล้าขัดขวางฉัน” น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่กลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวของรินรดา ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเข้มของชายปริศนาขยับกายยืนพิงขอบหน้าต่าง แสงไฟจากตึกระฟ้าเบื้องหลังอาบไล้ร่างเขาจนกลายเป็นเพียงเงาสีดำสนิทที่ดูบิดเบี้ยว รินรดาหยุดชะงัก ฝ่ามือที่ถือเอกสารสำคัญอยู่สั่นไหวจนกระดาษปึกนั้นพับยับคามือ “คุณต้องการอะไรกันแน่...” เสียงของเธอแห้งผาก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับมามั่นคง “อคินไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ เขาแค่ทนายความที่พยายามทำหน้าที่ของเขา” ชายคนนั้นแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ มันเป็นเสียงของคนที่มองโลกเป็นเพียงกระดานหมากรุก และเขากำลังกุมตัวหมากที่สำคัญที่สุดไว้ในมือ “หน้าที่หรือ? หึ... ความหวังดีที่พยายามจะขุดคุ้ยรากเหง้าที่เน่าเฟะของครอบครัวคุณน่ะหรือคือหน้าที่? คุณเองก็รู้ดีรินรดาว่าอคินไม่ได้ทำเพื่อหน้าที่หรอก เขากำลังเล่นกับไฟ และไฟน่ะ... มันไม่เคยปรานีใครที่พยายามจะเอื้อมมือไปสัมผัส” รินรดาเม้มปากจนห่อเลือด เธอรับรู้ได้ถึงความเย็นเยียบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วเท้า เหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่อคินหายไปอย่างไร้ร่องรอยหลังจากพยายามรวบรวมหลักฐานเรื่อง 'เงาพันธนาการ' ในอดีตเริ่มประเดประดังเข้ามาในหัว การที่เขาไม่รับสาย และข้อความสุดท้ายที่เธอได้รับเมื่อคืน... *'อย่าไว้ใจใครในบ้านหลังนั้น'* “อย่าแตะต้องเขา” เธอประกาศกร้าว แม้ภายในใจจะตื่นตระหนกจนแทบยืนไม่อยู่ “งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิว่าคุณพร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ตัวเองสร้างมาเพื่อแลกกับลมหายใจของเขา” เขาโยนโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งลงบนโต๊ะไม้โอ๊ก หน้าจอที่สว่างวาบเผยให้เห็นภาพวิดีโอสด ภาพนั้นไม่ได้มีความคมชัดสูงนัก แต่มันเพียงพอที่จะทำให้หัวใจของรินรดาหยุดเต้นไปชั่วขณะ ในภาพ... อคินกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในโกดังร้างที่ดูคุ้นตา เขามีรอยเลือดซึมออกมาจากขมับ แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาแทบกรีดร้องไม่ใช่บาดแผลนั้น หากแต่เป็นเงาสีดำที่ทาบทับอยู่ด้านหลังเขา เงาที่มีลักษณะผิดธรรมชาติ ราวกับมันมีชีวิตและกำลังรัดรึงลำคอของชายหนุ่มไว้แน่น “อคิน!” เธออุทาน ลืมสิ้นซึ่งความกลัว ก้าวพรวดไปที่โต๊ะ แต่ชายปริศนาขยับตัวเร็วกว่า เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลจนเธอต้องนิ่วหน้า “ดูให้ดีรินรดา...” เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างใบหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสมเพช “นี่คือราคาที่คุณต้องจ่าย หากคุณยังดื้อรั้นที่จะขุดเรื่องราวเมื่อยี่สิบปีก่อนขึ้นมาให้แสงสว่างส่องถึง ความลับที่ถูกฝังไว้ใต้ม่านกาลเวลานี้ มันต้องการเครื่องสังเวย... และถ้าคุณไม่ยอมหยุด อคินจะเป็นคนแรกที่จะต้องไปก่อนเวลาอันควร” รินรดาสะบัดข้อมือออกสุดแรง ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานปะทุขึ้นจนลบความหวาดกลัวออกไปชั่วคราว “คุณคิดว่าขู่ฉันแล้วฉันจะยอมแพ้งั้นหรือ? ยิ่งคุณพยายามปิดปากฉันด้วยวิธีสกปรกแบบนี้ มันยิ่งทำให้ฉันมั่นใจว่าสิ่งที่ฉันค้นหาน่ะ... มันมีค่าเกินกว่าที่จะปล่อยให้คนอย่างคุณทำลาย!” ชายคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาที่ซ่อนอยู่ภายใต้เงามืดดูวูบไหวราวกับมีความทรงจำบางอย่างแล่นผ่าน ก่อนที่เขาจะเหยียดยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม “งั้นเรามาลองดูกัน... ว่าความรักของคุณจะแกร่งพอจะต้านทานคำสาปได้นานแค่ไหน” เขาถอยหลังไปทางหน้าต่าง พริบตาเดียวร่างนั้นก็เลือนหายไปในความมืดของค่ำคืนราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ตรงนั้น รินรดาหอบหายใจถี่ เธอทรุดตัวลงกับพื้น รวบรวมกำลังกายที่เหลืออยู่พุ่งไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา พยายามกดโทรออกหาอคินด้วยมือที่สั่นเทา สัญญาณโทรศัพท์ดังขึ้น... ครั้งที่หนึ่ง... ครั้งที่สอง... ปลายสายกดรับ เสียงลมหายใจแผ่วเบาและแหบพร่าของอคินดังลอดออกมา “ริน... อย่ามาที่นี่... อย่ามาเด็ดขาด...” “อคิน! คุณอยู่ที่ไหน บอกฉันมาเดี๋ยวนี้!” เธอตะโกนทั้งน้ำตา “ฟังผมนะ... ริน...” เสียงของเขาเริ่มขาดหาย กลายเป็นเสียงซ่าคล้ายคลื่นรบกวน “คนที่คุณเห็น... เขาไม่ใช่คน... ผมเห็นแล้ว... ริน... ผมเห็นหน้าคนที่พรากครอบครัวคุณไป... เขาไม่ใช่คนอื่นไกล... เขาคือ...” เสียงของอคินขาดหายไปทันทีพร้อมกับภาพบนหน้าจอที่จอดับวูบ ทิ้งให้รินรดานั่งอยู่กับความเงียบงันและหัวใจที่กำลังแตกสลาย แต่ในวินาทีที่เธอตัดสินใจจะวิ่งออกไปจากห้องเพื่อตามหาเขา เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากด้านหลังประตูห้องทำงานของเธอ เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เธอนึกว่าไม่มีวันจะได้ยินอีกตลอดกาล... คนที่ควรจะตายไปพร้อมกับความลับเมื่อยี่สิบปีก่อน ประตูห้องค่อยๆ แง้มออกช้าๆ รินรดาหมุนตัวกลับไปมองด้วยสายตาที่เบิกกว้าง ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเธอแทบจะหยุดนิ่งไปตลอดกาล เพราะคนคนนั้น คือผู้ที่กุมชะตาชีวิตของเธอไว้ตั้งแต่ต้นจนจบ ร่วมเดินทางไปกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนต่อไปกับตุ๊กตาโบราณนะคะ