กับดักของศัตรู

"คุณพูดว่าอะไรนะอคิน?" รินรดากระซิบถาม เสียงของเธอสั่นพร่าไม่ต่างจากใบไม้ที่ไหวเอนยามค่ำคืน มือเรียวบางที่กำลังกำจดหมายเก่าคร่ำคร่าสั่นระริก สายตาของเธอจับจ้องไปยังชายหนุ่มตรงหน้า... ชายคนที่เธอเคยมอบความเชื่อใจให้จนหมดหัวใจ ทว่าในวินาทีนี้ ทุกอย่างรอบตัวกลับดูบิดเบี้ยวไปหมด อคินไม่ได้ตอบทันที เขายืนนิ่งอยู่กลางสวนหลังบ้านที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านกิ่งไม้กางเขนเงาทอดลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูอบอุ่น บัดนี้กลับราบเรียบเย็นชาดั่งหน้ากากหิน เขาไม่ได้ปฏิเสธ ไม่ได้แก้ต่าง หรือแม้แต่จะแสร้งทำเป็นตกใจกับประโยคที่เพิ่งได้ยินจากบุคคลปริศนาที่หายวับไปในเงามืดเมื่อครู่ "ความจริงบางอย่าง... ถ้าไม่รู้เสียบ้าง ชีวิตอาจจะยืนยาวกว่านี้นะริน" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเวทนาที่กรีดลึกลงไปในอกของหญิงสาว "ตอบฉันมา!" รินรดาตะโกนลั่น ความเงียบสงัดของสวนหลังบ้านถูกทำลายลงด้วยเสียงร้องที่เจ็บปวด "คนที่ฆ่าพ่อแม่ฉัน... คือคุณจริงๆ งั้นเหรอ? ที่ผ่านมาทุกอย่างคือละครฉากใหญ่ที่คุณเขียนบทเองทั้งหมดเลยใช่ไหมคะ!" อคินก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว รินรดาถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังปะทะเข้ากับรั้วไม้เลื้อยที่ปกคลุมด้วยหนามคมกริบ ความเจ็บปวดจากหนามที่ทิ่มแทงผิวหนังภายนอกยังเทียบไม่ได้เลยกับความร้าวรานในใจ หญิงสาวไม่ได้สังเกตเลยว่ารอบด้านของสวนเริ่มมีเงาร่างของชายฉกรรจ์หลายคนปรากฏขึ้น พวกเขากำลังล้อมวงเข้ามาเหมือนสุนัขล่าเนื้อที่รอคำสั่งนาย "คุณฉลาดเกินไป ริน" อคินทอดถอนใจ ดูเหมือนเขาจะกำลังขัดแย้งกับความรู้สึกบางอย่างภายในใจตัวเอง "ถ้าคุณไม่พยายามขุดคุ้ยอดีต ถ้าคุณยอมเป็นเด็กสาวในความดูแลของผมไปตลอดกาล... คุณก็คงไม่ต้องมาจบลงที่นี่" "กับดัก..." รินรดามองไปรอบๆ สวนที่คุ้นเคย บัดนี้มันกลายเป็นกรงขังที่ไม่มีทางออก เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอันตรายที่อบอวลอยู่ในอากาศ "คุณล่อฉันมาที่นี่เพื่อกำจัดทิ้งเหมือนกับที่ทำกับพ่อแม่ของฉันใช่ไหมคะ" "มันไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัว" อคินพูดพลางก้าวเข้ามาประชิด เขายื่นมือออกมาช้าๆ ราวกับจะเช็ดน้ำตาบนแก้มของเธอ แต่รินรดาเบือนหน้าหนีอย่างรังเกียจ "มันคือการปิดปากพยานคนสุดท้าย... ริน คุณมีสายเลือดของคนพวกนั้นอยู่ คุณต้องจบสิ้นที่นี่ เพื่อให้กงล้อแห่งกาลเวลานี้หยุดหมุนสักที" ท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้น รินรดากวาดสายตาหาทางรอด สมองของเธอสั่งการอย่างรวดเร็ว แม้จะตกใจแต่เธอไม่ยอมจำนน เธอแอบหยิบเศษแก้วที่ตกอยู่ใกล้เท้าขึ้นมาซ่อนไว้ในฝ่ามือ ความเย็นเฉียบของมันช่วยดึงสติเธอให้กลับมาจดจ่อกับความเป็นจริง "คุณไม่ได้ทำเพื่อความยุติธรรมอย่างที่คุณเคยป่าวประกาศหรอกอคิน... คุณทำเพื่ออำนาจและความลับของตระกูลคุณเอง" รินรดายืดตัวตรง แม้ขาจะสั่นแต่แววตาของเธอกลับแน่วแน่ "คุณอาจจะฆ่าฉันได้ แต่คุณไม่มีวันลบชื่อของพ่อแม่ฉันออกไปจากความทรงจำของโลกใบนี้ได้แน่" อคินชะงักไปชั่วครู่ แววตาของเขาไหววูบเหมือนเปลวเทียนที่ถูกลมพัด แต่เพียงไม่นานเขาก็กลับมาเย็นชาอีกครั้ง "งั้นก็ถือว่าเป็นการอำลาที่งดงามที่สุดเท่าที่ผมจะมอบให้คุณได้แล้วกัน" เขาส่งสัญญาณมือเพียงนิดเดียว ชายฉกรรจ์เหล่านั้นก็ขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ รินรดาตัดสินใจเหวี่ยงเศษแก้วในมือไปที่ร่างของคนที่ใกล้ที่สุดเพื่อสร้างจังหวะชุลมุน ก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีวิ่งฝ่าเข้าไปในพุ่มไม้หนาทึบของสวนหลังบ้าน เสียงฝีเท้าของเหล่าชายชุดดำไล่ตามมาติดๆ เสียงกิ่งไม้หักดังระงมท่ามกลางความมืด เธอวิ่งไปจนถึงสุดเขตกำแพงหินหลังสวนซึ่งเป็นทางตัน หน้าผาชันที่มองไม่เห็นก้นบึ้งในความมืดรออยู่เบื้องหน้า รินรดาหยุดชะงัก หอบหายใจรุนแรง อคินเดินตามมาอย่างใจเย็น เขาไม่ได้เร่งรีบราวกับรู้ดีว่าเธอไม่มีที่ไปแล้ว "จบแล้วล่ะริน" อคินเอ่ยเสียงต่ำพลางหยิบปืนพกออกมาจากเสื้อนอก รินรดาหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับความตาย แสงจันทร์ส่องกระทบใบหน้าของเธอที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตาและหยาดเหงื่อ เธอไม่ได้ก้มหน้าอ้อนวอน แต่กลับยิ้มออกมา... รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของอคินกระตุกวูบ "คุณคิดว่าฉันมาที่นี่คนเดียวจริงๆ เหรอคะอคิน" ทันใดนั้น เสียงไซเรนรถตำรวจที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากหน้าคฤหาสน์ พร้อมกับแสงไฟสปอร์ตไลท์ที่สาดส่องเข้ามาในสวนหลังบ้านจนสว่างวาบไปทั่วบริเวณ อคินเบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในขณะที่บุคคลที่เดินนำหน้ากลุ่มเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้ามาคือ 'ชายผู้สวมหน้ากากเหล็ก' ที่เธอเคยเห็นในบันทึกเก่าของพ่อแม่ เขาหยุดยืนตรงหน้าอคินแล้วถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงที่ทำให้รินรดาต้องทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความช็อก เขาคนนั้นคือคนที่อคินเคยบอกว่าตายไปแล้วเมื่อยี่สิบปีก่อน... พ่อของเธอเอง ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความลับกำลังจะถูกกระชากหน้ากากนะคะ ตุ๊กตาโบราณสัญญาว่าจะพาไปพบกับความจริงที่เจ็บปวดกว่าเดิมในตอนถัดไปค่ะ