ทางรอดที่คาดไม่ถึง

“คุณกำลังพูดเรื่องเหลวไหล... พ่อของฉันตายไปยี่สิบปีแล้ว ในกองเพลิงนั่น!” รินรดาตะโกนลั่น ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง มือที่กำชายเสื้อสูทของอคินไว้แน่นสั่นระริก เธอจ้องมองชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่อีกฝั่งของบานประตูเหล็กดัด เขาคนนั้น... ผู้ชายที่อคินเคยยืนยันหนักแน่นว่าดับสูญไปพร้อมกับความลับของตระกูลเมื่อสองทศวรรษก่อน เขากำลังยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทสีเทาเรียบกริบ ท่าทางสงบนิ่งราวกับรูปปั้นหินที่ไม่มีหัวใจ อคินขยับตัวมาบังรินรดาไว้มิด แววตาของทนายหนุ่มที่เคยเรียบเฉยบัดนี้สั่นไหวอย่างรุนแรง เขารู้ดีว่าหากคนผู้นี้ปรากฏตัวขึ้นมาได้ นั่นหมายความว่าทุกหมากที่เขาเคยเดินมาทั้งหมดคือความผิดพลาดมหันต์ “ตายงั้นหรือ...” ชายผู้นั้นแค่นยิ้ม เสียงของเขาแหบพร่าทว่าทรงอำนาจ “คนที่ตายคือคนที่อ่อนแอ ส่วนฉัน... ฉันแค่เลือกที่จะหายไป เพื่อรอดูว่าลูกสาวของฉันจะเติบโตมาเป็นหนอนในกองขยะ หรือเป็นทายาทที่คู่ควรกับเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัว” รินรดาไม่รอฟังคำเฉลยหรือถ้อยคำเย้ยหยัน เธอไม่ใช่หญิงสาวที่รอให้โชคชะตาตัดสินอีกต่อไป สายตาของเธอสอดส่ายไปรอบห้องโถงมืดทึมที่เต็มไปด้วยฝุ่นและกลิ่นอับของกาลเวลา เธอสังเกตเห็นแผงควบคุมระบบไฟฟ้าที่ถูกซ่อนอยู่หลังภาพวาดสีน้ำมันขนาดใหญ่ และที่สำคัญกว่านั้น... สวิตช์นิรภัยที่พนักงานรักษาความปลอดภัยคนก่อนเคยเผลอหลุดปากบอกความลับกับเธอเมื่อครั้งมาติดต่อคดีความเมื่อเดือนก่อน “อคิน...” รินรดากระซิบเบาๆ “อย่าสนใจสิ่งที่เขาพูด หันไปทางซ้ายมือ แล้วหยิบก้อนหินที่วางอยู่บนฐานรูปปั้นนั่น” อคินชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ความเชื่อใจที่มีต่อรินรดาทำให้เขาทำตามโดยไม่ต้องตั้งคำถาม “แกคิดจะทำอะไร!” ชายคนนั้นตวาด เริ่มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ทว่ารินรดาไม่ได้รอให้เขาขยับเข้าใกล้เกินระยะปลอดภัย เธอพุ่งตัวไปข้างหน้า ไม่ใช่เพื่อโจมตี แต่เพื่อไปที่แผงควบคุมที่เธอหมายตาไว้ “พ่อก็คือคนแปลกหน้าสำหรับฉันค่ะ” รินรดาพูดเสียงเรียบขณะที่มือคว้าคันโยกเหล็กนั่นไว้ “และฉันก็ไม่ใช่หมากบนกระดานของใครทั้งนั้น!” ด้วยจังหวะที่แม่นยำ เธอสับคันโยกฉุกเฉินลงสุดแรง แสงไฟภายในคฤหาสน์ดับวูบลงทันที ความมืดมิดเข้าครอบงำชั่วพริบตา และในวินาทีที่ชายวัยกลางคนกำลังสับสนกับความมืด อคินก็ขว้างก้อนหินนั่นไปกระทบกับกระดิ่งเตือนภัยที่มุมห้อง เสียงดังสนั่นกังวานดึงความสนใจของพวกการ์ดที่ยืนเฝ้าอยู่ภายนอกให้กรูกันเข้ามาผิดจุด “ไปทางระเบียงหลัง!” รินรดาฉุดแขนอคินให้วิ่งฝ่าความมืด เธอจำผังของอาคารนี้ได้แม่นยำจากการอ่านบันทึกที่อคินเคยลืมทิ้งไว้ในรถ มันไม่ใช่ทางออกที่ใครจะนึกถึง แต่เป็นทางระบายน้ำเก่าที่เชื่อมกับสวนสาธารณะท้ายเมือง เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งไล่ตามมาติดๆ อคินหันกลับไปยิงปืนขู่หนึ่งนัดเพื่อถ่วงเวลา ก่อนจะกระโดดตามรินรดาลงไปในช่องแคบๆ ของระเบียงที่แทบจะไม่มีพื้นที่ให้ขยับตัว “เธอรู้ได้ยังไง...” อคินถามหอบๆ ขณะที่ทั้งคู่คลานอยู่ใต้ร่องน้ำคอนกรีต “เพราะฉันถูกทิ้งมาทั้งชีวิตอคิน” รินรดาตอบ สายตามุ่งมั่นในความมืด “ฉันจึงหัดมองหาทางรอดในที่ที่ไม่มีใครอยากมองเสมอ” ความลึกลับของคฤหาสน์หลังนี้เปรียบเสมือนกรงขังที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกักขังอดีต แต่วันนี้เธอจะพังมันลงด้วยมือของเธอเอง ทั้งคู่คลานผ่านความมืดมิดจนมาถึงปากทางออกที่เปิดไปสู่พุ่มไม้หนาเตอะในสวนสาธารณะ รินรดาพยุงตัวเองขึ้นสูดอากาศยามดึก เธอหันกลับไปมองยังคฤหาสน์ที่ยังคงสว่างไสวด้วยไฟฉายของพวกการ์ดที่กำลังตามล่าพวกเขา ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ร่างของใครบางคนก็ยืนขวางทางอยู่ท่ามกลางความมืดใต้แสงจันทร์สลัว “เก่งมากที่หนีออกมาได้...” เสียงที่คุ้นเคยในความทรงจำวัยเด็กดังขึ้น “แต่รินรดา... เธอคิดจริงๆ เหรอว่าคนอย่างฉันจะปล่อยให้ตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้อย่างเธอ หลุดรอดไปจากพันธนาการนี้ได้โดยง่าย?” รินรดาตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่ใช่พ่อ... แต่เขาคือคนที่เธอไว้ใจมากที่สุดในสถานรับเลี้ยงเด็กเมื่อยี่สิบปีก่อน คนที่เธอเข้าใจมาตลอดว่าถูกฆ่าตายไปพร้อมกับครอบครัวของเธอจริงๆ “คุณ... ครูใหญ่?” เขายิ้มให้เธอ เป็นยิ้มที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ เหมือนกับว่าความจริงที่เธอกำลังค้นหา เป็นเพียงชั้นวางของความตายที่ซ้อนทับกันอยู่หลายชั้นเท่านั้น ความลับในคืนนี้ยังไม่จบลงเพียงแค่นี้... เพราะสิ่งที่เขากำลังจะพูดต่อไป คือคำเฉลยที่จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล และทำให้รินรดาตระหนักว่า เธอไม่ได้กำลังวิ่งหนีอดีต แต่เธอกำลังวิ่งเข้าหาความตายที่เธอเองเป็นคนปลุกมันขึ้นมา ตุ๊กตาโบราณขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางมาจนถึงตอนนี้นะคะ