หนีตามกัน

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้ อคิน!” รินรดากระแทกแก้วน้ำในมือลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ จนเกิดเสียงดังสนั่น เสียงนั้นแผ่ซ่านความสั่นไหวไปทั่วห้องพักราคาถูกในเมืองเล็กๆ ที่ไม่มีใครรู้จักเธอ พื้นไม้กระดานส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดราวกับจะฟ้องร้องถึงการมาเยือนของคนแปลกหน้า เธอหอบหายใจถี่ สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความหวาดหวั่นที่พยายามปกปิดไว้ภายใต้ความเกรี้ยวกราด อคินไม่ตอบโต้ เขาเพียงแค่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ผุพังตรงข้ามกับเธอ เงาของเขาที่ทาบทับลงบนผนังห้องดูมืดดำและขยายใหญ่ขึ้นตามเปลวไฟจากเทียนไขที่ใกล้หมดเล่ม ความเย็นเยียบจากภายนอกพยายามเล็ดลอดเข้ามาทางรอยแตกของหน้าต่าง แต่ไม่อาจเทียบได้กับความเยือกเย็นในดวงตาคมกริบของทนายความหนุ่มที่มองจ้องมายังเธอ “ความตายไม่ได้มาเยือนเพราะเธอปลุกมันขึ้นมาหรอก ริน... แต่มันมาเพราะเธอเพิ่งจะจำได้ว่า ตัวเองคือ 'ส่วนหนึ่ง' ของสิ่งที่เธอกำลังวิ่งหนี” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังบรรยายข้อกฎหมายในชั้นศาล แต่นั่นกลับเป็นสิ่งที่ทำลายหัวใจของรินรดาจนแตกสลาย เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด “ฉันไม่ใช่ฆาตกร” “ฉันไม่เคยพูดว่าเธอเป็นฆาตกร” อคินโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาต่ำลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ “แต่คนอย่างเรา... ไม่เคยถูกเลือกให้เป็นเหยื่อตั้งแต่ต้น รินรดา เธอต่างหากที่เป็นคนถือมีดเล่มนั้น... ในวันที่กาลเวลาในบ้านหลังนั้นหยุดหมุน” รินรดาพยุงร่างที่อ่อนแรงขึ้น มือของเธอสั่นเทาขณะคว้ากระเป๋าเดินทางใบเก่าที่วางอยู่ข้างตัว ความรู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นอยู่ในที่แคบเริ่มถาโถมเข้ามา เธอเดินโซเซไปที่ประตูไม้บานเดิมที่ล็อคกลอนไว้อย่างแน่นหนา แต่มันช่างดูไร้ความหมายเมื่อเผชิญหน้ากับความจริงที่อคินเพิ่งขุดขึ้นมา “เราต้องไปต่อ” เธอพูดโดยไม่หันกลับไปมอง “เมืองนี้ก็ไม่ปลอดภัยสำหรับฉัน... หรือสำหรับคุณ” “การหนีไปเมืองอื่น ไม่ใช่การแก้ปัญหาหรอกนะ ริน” อคินลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ของเขาทำให้ห้องขนาดเล็กนี้ดูเล็กลงไปถนัดตา เขาเดินเข้าไปใกล้เธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นฝนที่ติดมากับเสื้อโค้ทของเขาทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ออก “ไม่ว่าเธอจะไปซุกตัวอยู่ที่ไหนในโลกใบนี้ กลิ่นคาวเลือดในคืนนั้นจะยังคงติดตัวเธอไปเหมือนเงา... เงาที่เธอหนีมันไม่พ้น” “ฉันจะหนี!” รินรดาตวาดกลับ น้ำตาแห่งความอัดอั้นไหลอาบแก้ม “ฉันจะลบทุกอย่างทิ้งให้หมด แม้แต่ชื่อของฉัน ฉันจะทำ!” “ด้วยวิธีไหน? การปลิดชีพตัวเองหรือไง?” อคินคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่รินรดาอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา “ถ้าเธอตาย ความลับที่เธอแบกไว้นั่นแหละที่จะเป็นตัวทำลายทุกอย่างที่ฉันพยายามปกป้องมาตลอดสิบปี” รินรดาสะอึก หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา สายตาที่เคยสับสนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งงันที่น่ากลัว “ทำไมต้องสิบปี... ทำไมต้องเป็นคุณที่มาโผล่ในชีวิตฉันตั้งแต่วันที่ฉันเริ่มนึกถึงภาพในความทรงจำนั้นได้?” อคินนิ่งไป จังหวะการหายใจของเขาดูติดขัดไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะปล่อยมือเธอแล้วเบือนหน้าหนีไปมองความมืดนอกหน้าต่าง “เพราะฉันคือคนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง... คนที่ต้องรับผิดชอบในสิ่งที่เธอตัดสินใจทำลงไปในคืนนั้น” บรรยากาศในห้องเงียบสนิทลงฉับพลัน ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยมนตราที่มองไม่เห็น รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอไม่ใช่แค่คนที่หนีอดีต แต่เธอกำลังร่วมทางไปกับคนที่รู้เห็นทุกอย่าง... และอาจเป็นคนเดียวที่รู้ว่า 'กุญแจ' ดอกสุดท้ายที่ไขความลับในบ้านหลังนั้นซ่อนอยู่ที่ไหน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องพัก เสียงเคาะประตูสามครั้งดังสนั่นจนตัวบานไม้สั่นคลอน รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อได้ยินเสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบที่ลอดผ่านช่องประตูเข้ามา “เปิดประตูเถอะ รินรดา... ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อนำเธอไปตาย แต่มาเพื่อทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของครอบครัวเรา” ไม่ใช่เสียงของตำรวจ ไม่ใช่เสียงของผู้ล่า แต่เป็นเสียงของคนที่รินรดาจำได้แม่นยำว่าเป็นคนตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน... อคินหันกลับมามองเธอ ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่เขาจะคว้าปืนพกออกมาจากใต้เสื้อโค้ทแล้วกระซิบด้วยเสียงที่สั่นพร่าว่า “อย่าออกไปเด็ดขาด... เพราะคนที่ยืนอยู่หลังประตูบานนั้น คือคนที่เธอเพิ่งฝังร่างมันไว้กับมือในฝันเมื่อคืนนี้” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและอคินนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปค่ะ - ตุ๊กตาโบราณ