ความสัมพันธ์ที่ก่อตัว

"ถอยออกไปจากประตูเดี๋ยวนี้ รินรดา!" เสียงทุ้มต่ำของอคินตวาดลั่นในความเงียบงัน ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วสันหลังของฉันในวินาทีที่เขากระชากแขนฉันจนถอยห่างจากบานไม้สักสีเข้มนั้น แววตาของทนายความหนุ่มที่เคยเรียบเฉยกลับไหวระริกด้วยความตื่นตระหนกอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เงียบ... ทุกอย่างข้างนอกนั่นเงียบจนน่าใจหาย "คุณพูดอะไร... คนที่ฉันเห็นในความฝัน เขาตายไปแล้ว" ฉันกระซิบ เสียงสั่นพร่าขณะพยายามบังคับลมหายใจให้เป็นปกติ หัวใจในอกเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกร่าง "มันก็แค่ฝันร้ายอคิน หรือคุณจะบอกว่าสิ่งที่เราเจอมาตลอด มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" อคินไม่ได้ตอบในทันที เขาทำเพียงจ้องมองเข้าไปในดวงตาของฉัน ราวกับกำลังพยายามค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก สองมือของเขายังคงกุมต้นแขนฉันไว้แน่น สัมผัสที่ถ่ายทอดผ่านความร้อนจากฝ่ามือของเขาส่งผ่านไปยังเนื้อผ้าที่สวมใส่ มันไม่ใช่แค่ความเย็นจากบรรยากาศในบ้านเก่าหลังนี้ แต่มันคือความหวั่นไหวที่ฉันเองก็เพิ่งตระหนักว่ามันก่อตัวขึ้นตั้งแต่วันไหน "ความฝันของรินไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" เขาค่อยๆ คลายมือออก แต่สายตายังคงไม่ละไปไหน "และสิ่งที่ยืนอยู่หลังบานประตูนี้ ก็ไม่ใช่คนที่จะสามารถมีชีวิตอยู่ได้ด้วยตรรกะของโลกที่คุณรู้จัก" เขาก้าวข้ามความลังเลใจ เดินเข้าไปใกล้บานประตูนั้นช้าๆ ท่าทางของเขาดูราวกับกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่มองไม่เห็น แต่ในขณะเดียวกัน ฉันกลับเห็นความอ่อนล้าซ่อนอยู่ในแผ่นหลังกว้างนั้น เขาแบกอะไรไว้มากมายเกินกว่าที่ผู้ชายคนหนึ่งควรจะแบกไหว เพื่อปกป้องใครคนหนึ่งที่เขาเองก็เพิ่งรู้ตัวว่า... ยอมแลกทุกอย่างเพื่อรักษามันไว้ ฉันก้าวตามเขาไปโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกโหยหาบางอย่างในใจมันขยายตัวขึ้น ราวกับเขามีแม่เหล็กที่คอยดึงดูดชีวิตที่โดดเดี่ยวของฉันเข้าหาเขา "อคิน... หากต้องตายหรือหายไป ฉันไม่อยากตายในที่ที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร" ฉันเอ่ยเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อสูทของเขาไว้ อคินชะงัก ร่างสูงสง่าของเขาหันกลับมาเผชิญหน้ากับฉัน ระยะห่างระหว่างเราเหลือน้อยลงจนฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของไม้สนและหนังสือเก่าที่ติดตัวเขามาเสมอ มือที่เย็นเฉียบของเขาเอื้อมขึ้นมาแตะข้างแก้มฉันอย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ไม่ได้เต็มไปด้วยราคะ แต่กลับเต็มไปด้วยความโหยหาและความเจ็บปวดที่ถูกกลั้นไว้มานานนับปี "ถ้ารินรู้ว่าความจริงคืออะไร รินอาจจะอยากให้ฉันผลักไสออกไปจากชีวิตเสียตั้งแต่ตอนนี้" เขาพึมพำ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัด "แต่ฉันทำไม่ได้... ต่อให้ต้องแลกด้วยการเป็นศัตรูกับโชคชะตาที่ขีดไว้ ฉันก็ทำไม่ได้แล้ว" ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ ความใกล้ชิดในเสี้ยววินาทีนั้นกลับทำให้อากาศรอบตัวร้อนผ่าว ความรู้สึกที่เคยพยายามปฏิเสธและฝังกลบไว้ในฐานะของ 'คู่คิด' เริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง ฉันไม่ได้เป็นเพียงแค่หญิงสาวที่ค้นหาตัวตนอีกต่อไป แต่ฉันคือคนที่เขาเฝ้าทะนุถนอมราวกับเป็นแก้วตา "คนหลังประตูนั้น... เขาต้องการอะไรจากฉัน" ฉันถาม เสียงที่เคยสั่นกลับมั่นคงขึ้น อคินถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบที่ข้างใบหู ความเย็นจากริมฝีปากเขาที่แตะผ่านผิวหนังทำให้ฉันขนลุกซู่ "เขารอคอยเวลาที่เงาจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกับร่างต้น... และรินรดา คุณคือร่างต้นเพียงหนึ่งเดียวที่เขาสูญเสียไปในกาลเวลานั้น" ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ไตร่ตรองคำพูดเหล่านั้น บานประตูไม้สักตรงหน้ากลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีใครบางคนหรือ 'บางสิ่ง' กำลังเคาะจังหวะที่คุ้นเคย มันเป็นจังหวะเคาะที่ฉันจำได้แม่นยำ... จังหวะที่แม่เคยใช้เคาะประตูเรียกฉันในคืนที่บ้านไฟไหม้เมื่อสิบปีก่อน อคินกระชากตัวฉันไปหลบข้างหลังเขาในทันที ทันใดนั้น ลูกบิดประตูที่หมุนช้าๆ ก็หยุดลง ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าที่เดินวนอยู่หน้าห้องกลับเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงเดินของคนคนเดียว แต่เป็นเสียงลากจูงของหนักๆ ที่ครูดไปกับพื้นไม้ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังลอดผ่านรอยแยกของประตูเข้ามาว่า "รินรดา... ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกครั้ง... ในร่างที่สวยงามกว่าเดิม" อคินคว้ามีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในปลอกที่ต้นขาออกมา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นดุดันราวกับนักล่าที่พร้อมจะปกป้องอาณาเขตของตน "ริน ถอยไปข้างหลัง... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามเปิดประตูเด็ดขาด ต่อให้เสียงนั้นจะเป็นเสียงของคนที่คุณรักที่สุดก็ตาม" เขากำลังจะก้าวไปประจันหน้ากับสิ่งนั้น แต่แล้ว... เสียงเคาะประตูก็เปลี่ยนไป มันไม่ได้เคาะที่บานไม้ แต่มันเคาะลงมาจากด้านบนของเพดานห้องเราเอง! ฉันเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับอคิน และสิ่งที่เห็นทำให้ลมหายใจของฉันแทบหยุดชะงัก เพราะบนเพดานที่ว่างเปล่า กลับปรากฏเงาดำรูปร่างคล้ายมนุษย์กำลังค่อยๆ แทรกตัวผ่านพื้นไม้ลงมา ราวกับโลกแห่งความจริงกำลังถูกบิดเบือนด้วยพลังบางอย่างที่เหนือธรรมชาติ อคินสบถออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะดึงฉันเข้าสู่อ้อมกอดแน่นราวกับจะฝังฉันไว้ในร่างของเขาเพื่อเป็นเกราะกำบัง "หลับตาลงรินรดา... อย่าได้ลืมตาจนกว่าฉันจะบอก!" เขากำลังจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่บ้าบิ่นที่สุด แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะเหวี่ยงมีดเข้าใส่เงานั้น มือของฉันกลับสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่พุ่งมาจากด้านหลัง... ไม่ใช่จากประตู ไม่ใช่จากเพดาน แต่เป็นมือของใครบางคนที่โผล่มาจาก 'เงา' ของตัวอคินเองที่ทอดลงบนผนัง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับปริศนาเหล่านี้ด้วยกันนะคะ - ตุ๊กตาโบราณ