รอยแผลในใจอคิน

“อย่าขยับ... ถ้าไม่อยากตาย” น้ำเสียงที่เย็นยะเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกหลุดออกมาจากปากของอคิน ไม่ใช่เสียงที่ตะโกนก้อง แต่เป็นเสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยแรงอาฆาตมหาศาล เขาไม่ได้มองที่ฉัน เขามองไปที่เงานั้น เงาที่บิดเบี้ยวบนผนังซึ่งบัดนี้มีนิ้วเรียวยาวสีดำสนิทงอกออกมาจากความว่างเปล่า แต่มือคู่นั้นไม่ได้คว้าฉัน แต่มันจงใจเอื้อมไปหา ‘เงา’ ของอคินที่ทอดทับอยู่บนพื้น ฉันหยุดชะงัก ลมหายใจติดขัดอยู่ในลำคอ ความกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาไม่ใช่เพราะเงานั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงอย่างเดียว แต่เพราะอคินกำลังสั่น... ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งดุจหินผาบัดนี้สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เขาทิ้งมีดในมือลงพื้น เสียงโลหะกระทบพื้นดังสนั่นในห้องที่เงียบงัน “อคิน...” ฉันเรียกชื่อเขาเบาๆ มือที่สัมผัสแผ่นหลังเขาอยู่รู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งสูงขึ้นราวกับเขากำลังถูกไฟแผดเผาจากภายใน “รินรดา ถอยไป...” เขาคำราม ก่อนจะหันมามองฉัน แววตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากทนายความผู้สุขุมเยือกเย็น บัดนี้เหลือเพียงชายผู้แตกสลายที่กำลังดิ้นรนอยู่ในนรกของตัวเอง “เธอไม่ควรเห็น... ไม่ควรต้องมาแบกรับความโสมมที่ครอบครัวฉันทิ้งไว้ให้” ฉันไม่ถอย ก้าวเข้าไปหาเขาอีกก้าว มือของฉันคว้าไหล่เขาไว้แน่น “ความโสมมที่ว่า... มันรวมถึงการที่ฉันต้องมาอยู่ในสถานรับเลี้ยงเด็กโดยไม่มีนามสกุลด้วยใช่ไหมคะ?” คำถามนั้นเหมือนเป็นตัวกระตุ้นให้กำแพงที่เขาพยายามสร้างไว้พังทลายลง อคินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แห้งแล้งและขื่นขม เขาทรุดตัวลงนั่งกับพื้นท่ามกลางความมืดมิดที่ค่อยๆ กลืนกินแสงสลัวในห้อง “ครอบครัวผมไม่ได้มีแค่เงินทองหรืออำนาจในศาล แต่มันคือธุรกิจที่สร้างขึ้นบนกองซากศพ...” อคินเหม่อมองไปยังเงานั้นที่ค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อเขาสงบสติอารมณ์ลง “พ่อของผมเชื่อใน ‘พันธนาการ’ เขาทำสัญญากับคนพวกนั้น... คนที่ไม่เคยปรากฏตัวในแสงสว่าง เพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะในทุกคดีความ” ฉันยืนนิ่งฟัง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ข้อมูลที่ได้รับช่างน่าเหลือเชื่อ แต่น้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาของอคินนั้นเป็นเรื่องจริง “วันนั้น... วันที่ฝนตกหนัก พ่อพาผมไปที่คฤหาสน์หลังหนึ่ง ท่านบอกว่าจะพามารู้จักกับ ‘หุ้นส่วน’ แต่สิ่งที่ผมเห็นคือห้องที่เต็มไปด้วยอักขระแปลกประหลาด และกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง...” เสียงเขาสั่นเครือ “แม่ไม่ได้ไปกับเรา แม่ถูกกักขังไว้ในห้องใต้ดิน เพราะแม่ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมพิธีกรรมเหล่านั้น เมื่อพ่อตัดสินใจถวาย ‘เลือดเนื้อเชื้อไข’ เพื่อแลกกับความยิ่งใหญ่ แม่จึงกลายเป็นเครื่องสังเวยคนแรก... ต่อหน้าต่อตาผม” อคินเงยหน้าขึ้นมองฉัน ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำ “รินรดา ที่ฉันช่วยเธอ ที่ฉันตามหาความจริง ไม่ใช่เพราะฉันเป็นคนดี แต่เพราะฉันเป็นคนเดียวที่รอดมาได้ และเป็นคนเดียวที่ถูกสาปให้ต้องเห็นเงาของครอบครัวที่ตายไปตามติดตัวแบบนี้... เงาที่เฝ้ารอคอยจะลากฉันลงไปชดใช้ในนรกที่ไม่มีวันสิ้นสุด” ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง สิ่งที่ฉันเพิ่งได้รับรู้มันใหญ่เกินกว่าที่หัวใจจะรับไหว อดีตของเขาเชื่อมโยงกับความว่างเปล่าของฉันอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ ครอบครัวของเขาคือคนที่ทำลายชีวิตครอบครัวของฉัน หรืออาจจะเป็นฉันที่เป็นส่วนหนึ่งในพันธนาการเลือดนั่นมาตั้งแต่ต้น ฉันย่อตัวลงนั่งข้างเขา กุมมือที่เย็นเฉียบของชายหนุ่มเอาไว้แน่น “ถ้ามันเป็นพันธนาการ เราก็แค่ต้องหาวิธีตัดมันทิ้ง... ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร” อคินมองฉันด้วยสายตาที่ซับซ้อน ความเจ็บปวดในนั้นจางลงเล็กน้อยแต่ถูกแทนที่ด้วยความกังวล “เธอไม่เข้าใจหรอกริน... การพยายามตัดเงาของตัวเอง ไม่ต่างอะไรกับการควักหัวใจออกมาเต้นข้างนอกร่างหรอกนะ” ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะพูดต่อ ประตูห้องที่ปิดสนิทก็ถูกเปิดออกด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับลมกรรโชกแรงที่พัดผ่านเข้ามาในห้องจนเอกสารบนโต๊ะปลิวว่อนไปทั่ว แต่สิ่งที่ทำให้ฉันต้องหยุดหายใจไม่ใช่แรงลม เงาบนผนังห้องไม่ได้ขยับตามร่างของคน แต่เงาของชายปริศนาคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงกรอบประตูค่อยๆ ก้าวหลุดออกมาจากพื้นดินราวกับมีตัวตนอยู่จริง เขาคนนั้น... ผู้ชายที่สวมสูทสีเทาหม่นดวงตาไร้แววชีวิตก้าวเข้ามาหาเราสองคน “อคิน... ลูกชายผู้ทรยศ” เสียงของเขาแหบพร่าราวกับกิ่งไม้แห้งที่เสียดสีกัน “เวลาที่พ่อมอบให้เจ้า... มันหมดลงแล้ว” อคินผุดลุกขึ้นยืนทันที เขากระชากแขนฉันให้ไปอยู่ข้างหลัง “ริน! หนีไป! ออกไปทางหน้าต่าง เดี๋ยวนี้!” ฉันมองไปยังชายในเงามืดคนนั้น หัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็น ‘ปานแดง’ รูปจันทร์เสี้ยวที่หลังมือของเขา... ปานชนิดเดียวกับที่ฉันเคยเห็นในกระจกบนไหล่ของตัวเองทุกครั้งก่อนจะหลับไป ตุ๊กตาโบราณขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอมานะคะ