พันธสัญญาใจ

“ถ้าคุณก้าวออกไปจากห้องนี้โดยไม่รับข้อเสนอของฉัน รินรดา... เรื่องราวทั้งหมดที่คุณพยายามปะติดปะต่อมาตลอดชีวิต จะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ไม่มีวันหาบทสรุปเจอ” เสียงทุ้มต่ำของอคินดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำมันขัดไม้ เขาไม่ได้มองหน้าเธอ แต่สายตากลับจดจ้องไปยังเอกสารนับสิบฉบับที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ มือหนาที่เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจกำลังหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมาควงเล่น จังหวะที่มันกระทบกับพื้นโต๊ะเป็นเสียงที่รินรดารู้สึกเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงหัวใจ รินรดาหยุดฝีเท้าที่กำลังจะเดินออกไปทางประตู มือที่จับลูกบิดโลหะเย็นเฉียบสั่นไหวเล็กน้อย เธอหลับตาลงสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายความอึดอัดที่สั่งสมมาตั้งแต่เหตุการณ์ในคฤหาสน์หลังเก่าเมื่อคืนยังคงเกาะกินในกระแสเลือด เธอหันกลับมาหาชายหนุ่มที่ดูเหมือนจะเป็นคนแปลกหน้ามากที่สุดในบรรดาคนที่เธอรู้จัก “คุณต้องการอะไรกันแน่ อคิน?” รินรดาถาม เสียงของเธอราบเรียบจนน่าใจหาย “ก่อนหน้านี้คุณบอกให้ฉันวางมือ คุณบอกว่าความจริงมันอันตรายเกินกว่าที่คนตัวเล็กๆ อย่างฉันจะรับไหว แต่ตอนนี้คุณกลับยื่นมือเข้ามา... แถมยังพ่วงเอาข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้มาด้วย” อคินวางปากกาลง เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาที่มักจะเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกบัดนี้กลับมีความไหววูบบางอย่างซ่อนอยู่ มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะนิยาม—คล้ายกับความโหยหาที่ถูกกดทับไว้ด้วยภาระหน้าที่อันหนักอึ้ง “เพราะผมเพิ่งจะแน่ใจ...” อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่ดูสง่างามภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเทาเข้มขยับเข้ามาใกล้เธอช้าๆ “ว่าสิ่งที่พวกเขากำลังทำอยู่ ไม่ใช่แค่การปิดบังอดีต แต่มันคือการทำลายหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะพิสูจน์ว่า คุณเป็นใคร และทำไมคุณถึงถูกทิ้งให้โดดเดี่ยวในสถานรับเลี้ยงเด็กแห่งนั้น” รินรดาสะอึกในลำคอ เธอไม่เคยเห็นแววตาที่จริงจังขนาดนี้จากอคินมาก่อน ความเย็นชาที่เขาเคยใช้เป็นเกราะกำบังดูเหมือนจะมลายหายไป เหลือเพียงความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม “คุณรู้... คุณรู้มาตลอดใช่ไหม?” อคินไม่ตอบ เขากลับหยิบซองจดหมายสีน้ำตาลที่ถูกปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนาออกจากลิ้นชัก แล้ววางมันลงตรงหน้าเธอ “ในนี้มีรายชื่อคนที่อยู่ในเหตุการณ์คืนนั้น ทั้งคนที่ตายไปแล้วและคนที่ยังมีลมหายใจอยู่ภายใต้ชื่อปลอม... ผมจะช่วยคุณรินรดา ไม่ใช่ในฐานะทนายความที่รับว่าจ้าง แต่ในฐานะของคนที่ติดค้างคำสัญญากับใครบางคนเอาไว้” รินรดามองซองจดหมายนั้นด้วยความสับสน มือของเธอเอื้อมไปแตะมันเบาๆ ราวกับกลัวว่าหากสัมผัสแรงไป ความจริงทั้งหมดจะสลายกลายเป็นเถ้าถ่าน “ทำไมต้องเป็นตอนนี้? ทำไมต้องเป็นฉัน?” เธอถามเสียงสั่น “คุณมีอำนาจ มีเงิน มีทุกอย่างที่ต้องการ ทำไมต้องเอาตัวมาเสี่ยงกับเรื่องเน่าเฟะที่พวกผู้มีอิทธิพลเหล่านั้นสร้างขึ้น?” อคินขยับเข้าไปใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นไม้ซีดาร์ที่ให้ความรู้สึกอบอุ่นและลึกลับในคราวเดียวกัน เขาก้มลงกระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขานุ่มนวลแต่หนักแน่นราวกับคำสาบาน “เพราะเงาที่พันธนาการกาลเวลาของคุณ ไม่ได้มีแค่คุณคนเดียวที่ต้องแบกรับมันไว้... ผมเองก็ติดอยู่ในนั้นมานานพอๆ กัน” คำพูดนั้นทำให้รินรดาใจสั่นไหว เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา หัวใจดวงน้อยเต้นรัวอย่างไม่อาจควบคุม ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศดูเหมือนจะถูกบีบอัดจนเหลือเพียงเสียงลมหายใจของคนสองคน ในชั่วขณะนั้นเอง เธอก็รับรู้ได้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่ทนายกับลูกความ แต่มันเป็นพันธนาการบางอย่างที่ถูกขีดเขียนไว้ด้วยโชคชะตาที่น่าสะพรึงกลัว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูที่รัวและกระแทกกระทั้นทำให้ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว “คุณอคินครับ! แย่แล้วครับ... พวกเขามาถึงหน้าสำนักงานแล้ว!” เสียงของเลขาหน้าห้องดังขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ตามมาด้วยเสียงกระจกหน้าต่างด้านหน้าสำนักงานที่ถูกทุบจนแตกกระจาย อคินหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปเป็นความดุดันทันที เขาคว้ามือรินรดาไว้แน่น “อย่าปล่อยมือผม... ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จำไว้ว่าสิ่งที่อยู่ในซองจดหมายนั้นคือชีวิตของคุณ” รินรดายังไม่ทันได้ถามอะไร เสียงฝีเท้าจำนวนมากก็กรูเข้ามาในทางเดิน อคินรีบดึงเธอให้หลบไปหลังชั้นหนังสือขนาดใหญ่ ก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกถีบพังเข้ามาด้วยฝีมือของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทสามคน ท่ามกลางความโกลาหลที่เพิ่งเริ่มต้น ชายคนหนึ่งเดินก้าวเข้ามาในห้อง เขาคือคนที่รินรดาจำใบหน้าได้แม่นยำจากภาพถ่ายเก่าๆ ที่เธอเคยได้รับ—คนคนนั้นที่เธอเชื่อมาตลอดว่าตายไปแล้วตั้งแต่สิบปีก่อน เขายิ้มให้เธอ ยิ้มที่ทำให้รินรดารู้สึกเย็นเยียบไปถึงไขสันหลัง “ในที่สุด เราก็ได้พบกันเสียทีนะ... คุณหนูรินรดา” ตุ๊กตาโบราณขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความระทึกขวัญและร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของรินรดาในบทนี้ด้วยนะคะ