กลางสายฝนที่มืดมิด

“ถ้าคุณยังก้าวต่ออีกก้าวเดียว ฉันจะถือว่าคุณเลือกจบชีวิตตัวเองตั้งแต่อยู่ตรงนั้น” เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแววตาที่จ้องมองไปยังเงาร่างทะมึนที่ยืนตระหง่านอยู่หลังพุ่มไม้สูงกลับแน่วแน่เหลือเกิน ท่ามกลางเสียงพายุฝนที่โหมกระหน่ำจนโลกทั้งใบดูเหมือนจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิด กลิ่นอายของดินเปียกชื้นและกลิ่นคาวสนิมจางๆ ลอยมาแตะจมูก เธอไม่รู้ว่ามันคือกลิ่นของเลือดหรือเพียงแค่จินตนาการที่เธอกลัวจนเกินเหตุ เงาร่างนั้นไม่ขยับ หากแต่คมมีดในมือของเขาที่สะท้อนกับแสงฟ้าแลบวาบขึ้นมาชั่วขณะกลับสั่นไหวเล็กน้อย รินรดากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเพิ่งแยกตัวจากอคินมาได้ไม่ถึงสิบนาทีหลังจากข้อความปริศนาส่งมาบอกให้เธอมาที่นี่—สวนหลังบ้านพักตากอากาศร้างที่เธอเคยมีปมในวัยเยาว์ “แกต้องการอะไร... เงินเหรอ? หรือสิ่งที่อยู่ในล็อคเกอร์นั่น” เธอเค้นเสียงถาม พยายามคุมลมหายใจไม่ให้สะดุด แม้ในใจจะกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว คนผู้นั้นไม่ตอบ มันกลับพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป รินรดาเบี่ยงตัวหลบอย่างสัญชาตญาณ คมมีดเฉี่ยวผ่านแขนเสื้อจนเกิดรอยขาดและเลือดซึมออกมา เธออาศัยความมืดและความชำนาญพื้นที่กระโจนเข้าหาเงาดำนั้น ไม่ใช่เพื่อสู้ แต่เพื่อกระชากหน้ากากที่ปกปิดตัวตน “ริน! หยุด!” เสียงตะโกนที่คุ้นเคยดังแทรกสายฝน อคินปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับไฟฉายที่สาดแสงไปทั่วบริเวณ ทันทีที่ลำแสงกระทบใบหน้าของคนร้าย รินรดาชะงักงัน หัวใจแทบหยุดเต้น ไม่ใช่คนแปลกหน้า... ไม่ใช่โจรขโมยของ ใบหน้าที่อยู่ใต้หมวกฮู้ดนั้นดูแตกสลายและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น มันคือคนใกล้ตัวที่เธอไว้ใจที่สุดในสถานรับเลี้ยงเด็กแห่งนั้น 'ภาคิน' พี่ชายที่คอยปกป้องเธอมาตลอดสิบปีในวัยเยาว์ แต่ทว่าในแววตาของเขากลับไม่มีความเมตตาเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงความเย็นชาประหนึ่งน้ำแข็งที่แช่แข็งทุกความทรงจำอันดีงามไปจนหมดสิ้น “ทำไม...” รินรดาถามด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับเสียงฝน “ทำไมต้องเป็นพี่?” ภาคินนิ่งงัน เขาไม่ได้พุ่งตัวเข้ามาอีก แต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้านั้นกลับดูบิดเบี้ยวจนน่าขนลุก “เธอไม่เคยเข้าใจเลยรินรดา ความจริงที่เธอพยายามขุดคุ้ย มันไม่ใช่รางวัลที่เธอควรจะได้รับ แต่มันคือคำสาปที่ครอบครัวของเธอทิ้งไว้ให้โลกใบนี้” อคินขยับตัวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นประกายคมปลาบ ทนายความหนุ่มที่เคยสุขุมกลับแสดงท่าทีดุดันราวกับสิงโตที่ปกป้องอาณาเขต “วางมีดลงภาคิน ก่อนที่ผมจะแจ้งตำรวจให้มาจัดการเรื่องนี้เอง นายไม่มีทางหนีพ้นหรอก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม” “นายก็เป็นแค่อีกคนที่หลงเชื่อคำลวงของพวกมัน อคิน” ภาคินหัวเราะร่วน เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ “นายคิดว่านายปกป้องเธอได้งั้นเหรอ? นายรู้ดีว่าเลือดในกายเธอมีอะไรซ่อนอยู่ ถ้าถึงเวลาที่ความมืดครอบงำ เธอจะไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่นายหลงรักอีกต่อไป” รินรดารู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง คำพูดของภาคินเปรียบเสมือนก้อนน้ำแข็งที่ทิ่มแทงเข้าสู่ขั้วหัวใจ ความลับเกี่ยวกับอดีตของเธอที่เธอเฝ้าเพียรหาคำตอบมาตลอดชีวิต กำลังจะเผยออกมาในรูปแบบที่เธอไม่ต้องการจะรับรู้ จังหวะนั้นเอง สายฟ้าฟาดลงมาใกล้จนแสงสว่างจ้าไปทั่วบริเวณ ภาคินอาศัยจังหวะที่อคินเสียสมาธิพุ่งตัวเข้ามาหมายจะประชิดตัวรินรดาอีกครั้ง อคินคว้าข้อมือเขาไว้ได้ทัน แต่กระแสลมพายุที่รุนแรงทำให้ทั้งคู่เสียหลักล้มลงไปบนพื้นโคลนตมที่ลาดชันใกล้หน้าผาหลังบ้าน “อย่า!” รินรดาร้องลั่น เธอถลาเข้าไปหาทั้งสองคน แต่ทันใดนั้น มือของใครบางคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดของพุ่มไม้หนาทึบกลับโผล่ออกมาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น ผิวหนังของคนผู้นั้นเย็นจัดราวกับน้ำแข็ง และในวินาทีที่เธอหันไปมอง เจ้าของมือนั้นก็ได้กระซิบชื่อที่ทำให้ความทรงจำที่หายไปของเธอพุ่งวาบกลับมาจนหน้ามืด “ในที่สุด... ก็หาตัวเจอสักที... ทายาทคนสุดท้ายของสายเลือดที่ถูกลืม” รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่แท้จริงของบุคคลที่กระชากตัวเธอไป—มันไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นใบหน้าของคนที่เธอเห็นในรูปถ่ายใบเก่าที่ฝังลึกอยู่ในก้นบึ้งของความทรงจำ เป็นคนที่ทุกคนบอกว่าตายไปแล้วตั้งแต่คืนที่เกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในสถานรับเลี้ยงเด็กเมื่อยี่สิบปีก่อน! ตุ๊กตาโบราณขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความลับอันมืดดำและเต็มไปด้วยหยาดฝนนี้ไปพร้อมกับรินรดานะคะ