จดหมายที่ไม่มีจ่าหน้า

“ทนายความอย่างคุณ... ยึดถือความยุติธรรม หรือยึดถือผลประโยชน์ของคนในตระกูลกันแน่คะ?” รินรดาวางแก้วชาลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็ง เสียงกระทบกันของพอร์ซเลนเบาหวิวแต่กลับดังก้องในความเงียบงันของห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำมันขัดเงาไม้ เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่ไม่ได้ต้องการคำตอบ แต่ต้องการมองให้ทะลุเข้าไปถึงชั้นความลับที่เขาซ่อนไว้หลังแววตาเรียบเฉยคู่นั้น อคินไม่ได้หลบสายตา มือหนาที่กำลังจรดปากกาเซ็นเอกสารชะงักลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะวางปากกาลงอย่างใจเย็น เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นจับจ้องใบหน้าของหญิงสาวราวกับจะประเมินว่าเธอกำลังเล่นเกมอะไร “ความยุติธรรมสำหรับผม คือการทำให้สิ่งที่พังทลายกลับมาเข้าที่เข้าทาง โดยที่คนสำคัญที่สุดไม่ได้รับอันตราย” น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่าหวั่นใจ “รินรดา คุณกำลังกังวลเรื่องอะไรอยู่กันแน่” “กังวลเหรอคะ?” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก มือเรียวบางสั่นเล็กน้อยจนต้องกำเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะ “ฉันแค่รู้สึกเหมือนกำลังถูกจับตาดูตลอดเวลา ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในชีวิตของคุณ ตั้งแต่เริ่มขุดคุ้ยเรื่องของพ่อแม่... เหมือนฉันเป็นหมากตัวหนึ่งในกระดานที่คุณเป็นคนเดิน” อคินนิ่งไปครู่ใหญ่ เสียงลมหายใจของคนทั้งคู่สอดประสานกันในจังหวะที่อึดอัด เขาเลื่อนซองจดหมายสีน้ำตาลที่ดูมอมแมมข้ามโต๊ะมาให้เธอ มันไม่มีจ่าหน้า ไม่มีตราประทับ มีเพียงรอยเปื้อนสีดำคล้ายเขม่าไฟที่มุมซอง “นี่คือสิ่งที่รอคุณอยู่ในตู้ไปรษณีย์เมื่อเช้านี้” เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ผมยังไม่ได้เปิดดู เพราะผมคิดว่า... ถึงเวลาที่คุณต้องตัดสินใจเองแล้วว่า จะเปิดรับความจริงที่อาจจะทำลายทุกอย่างที่คุณเชื่อ หรือจะใช้ชีวิตในเงาหลอกลวงที่ใครบางคนสร้างไว้ให้ต่อไป” รินรดารับซองจดหมายนั้นมา สัมผัสของมันหยาบกร้านเหมือนกระดาษที่ถูกเก็บไว้ในที่อับชื้นมานานนับสิบปี หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ ราวกับมีลางสังหรณ์บางอย่างกรีดร้องอยู่ในใจ เธอค่อยๆ กรีดซองออกด้วยนิ้วที่เริ่มเย็นเฉียบ ภายในมีเพียงกระดาษแผ่นเดียวที่ถูกพับอย่างประณีต ลายมือที่เขียนด้วยหมึกสีน้ำเงินเข้มดูเร่งรีบจนเกือบจะเป็นเส้นหยักที่อ่านยาก แต่มันกลับตอกย้ำความจริงที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นวาบ *‘อย่าเชื่อใจใคร แม้แต่คนที่ดูเหมือนจะปกป้องเจ้าที่สุด ความลับในอดีตไม่ใช่สิ่งที่ถูกฝัง... แต่มันคือสิ่งที่ถูกกักขังเพื่อรอเวลาทำลายทุกชีวิตที่เกี่ยวข้อง รินรดา... หนีไปเสีย ก่อนที่เงาจะกลายเป็นร่างจริง’* รินรดากวาดสายตาอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด เธอเงยหน้าขึ้นมองอคินที่ยังคงนั่งกอดอกจ้องเธออยู่ไม่วางตา ในวินาทีนั้น แววตาของเขาดูเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกที แต่มีความเศร้าสร้อยบางอย่างที่อ่านไม่ออกปนอยู่ “ใครส่งมา...” เธอถามเสียงสั่น “อคิน คุณรู้ใช่ไหมว่านี่เป็นฝีมือของใคร” “ผมรู้แค่ว่า คนที่เขียนจดหมายฉบับนี้... คือคนที่คุณคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่คืนที่ไฟไหม้สถานรับเลี้ยงเด็กวันนั้น” คำตอบของเขาดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางใจ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอรีบลุกขึ้นคว้าเสื้อคลุมเพื่อจะเดินหนีออกไปจากห้องที่อึดอัดนี้ แต่ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงของหญิงวัยกลางคนที่ดูตื่นตระหนกแว่วเข้ามา “คุณอคินคะ! เกิดเรื่องแล้วค่ะ! มีคนบุกรุกเข้ามาในห้องเก็บเอกสารลับที่ชั้นใต้ดิน... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อขโมยของ แต่มาเพื่อวางเพลิง!” อคินผุดลุกขึ้นทันที เขาสบตารินรดาด้วยความตระหนกที่ปิดไม่มิด มือหนึ่งคว้ากุญแจรถ อีกมือหนึ่งกระชากแขนของเธอให้เดินตามไปที่ประตูฉุกเฉิน แต่ก่อนที่เขาจะเปิดประตูออกไป รินรดากลับหยุดกึก สายตาของเธอเหลือบไปเห็นเงาของคนคนหนึ่งที่ยืนอยู่หลังม่านหน้าต่างในห้องทำงานของเขา เงาร่างนั้นถือไม้เท้าสีเงินเงาวับ... และบนนิ้วมือที่จับไม้เท้านั้น มีแหวนรูปมังกรสลักลายโบราณซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่อยู่ในภาพถ่ายเก่าแก่ของแม่เธอที่เธอเก็บรักษาไว้เป็นอย่างดี รินรดาหันกลับมามองอคินที่ยังคงเร่งเร้าเธอ แล้วหันไปมองเงาร่างนั้นสลับกัน ในขณะที่เสียงระเบิดดังขึ้นจากชั้นล่างจนแรงสั่นสะเทือนทำเอาแจกันดอกไม้บนโต๊ะแตกกระจาย อคินคว้าตัวเธอไว้แน่น แต่เธอรู้แล้วว่า... คนที่เธอควรกลัวที่สุด อาจไม่ใช่คนที่กำลังพยายามปกป้องเธออยู่ตรงนี้ "ปล่อยฉันค่ะอคิน..." รินรดากระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม "เพราะคนที่คุณอ้างว่าต้องปกป้อง... อาจจะเป็นคนเดียวกับที่กำลังจะจุดไฟเผาทุกอย่างที่คุณพยายามสร้างขึ้นมาก็ได้" ตุ๊กตาโบราณขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความลับอันมืดดำนี้ไปพร้อมกันนะคะ