รอยร้าวในครอบครัว

“ถ้าสมบัติชิ้นนี้ไม่ได้ตกเป็นของคนในสายเลือดอย่างพวกเรา... งั้นใครก็ไม่มีสิทธิ์ได้มันไปทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นเด็กเหลือขอที่ไหนก็ตาม” เสียงของ 'คุณหญิงมณี' ดังแว่วมาจากห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชไพศาล แรงปะทะของถ้วยน้ำชาที่ถูกกระแทกลงบนโต๊ะหินอ่อนดังสนั่นไปทั่วบริเวณ รินรดาซึ่งยืนหลบมุมอยู่หลังม่านกำมะหยี่สีเข้มถึงกับชะงัก ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนมีก้อนหินมาจุกอยู่ที่ลำคอ อคินที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอ ขยับตัวเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบจากกายของเขา เขาใช้มือหนาประคองไหล่เธอไว้เบาๆ เป็นเชิงปรามไม่ให้เธอแสดงตัวออกไปในจังหวะที่ไฟกำลังลุกโชน “คุณหญิงคะ ความโลภมันปิดบังความจริงไปหมดแล้วหรือไง” เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของ 'ธันวา' หลานชายคนโตของตระกูลดังขึ้นสวนกลับ “พินัยกรรมฉบับนั้นมีตราประทับชัดเจน และรินรดาก็มีหลักฐานทางพันธุกรรมที่พิสูจน์ได้ว่าเธอคือเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่” “เลือดเนื้อเชื้อไข?” หญิงชราหัวเราะร่าในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุก “พิสูจน์ได้งั้นเหรอ? ในโลกนี้มีวิธีมากมายที่จะสร้างรอยเลือดปลอมๆ ขึ้นมาได้ แต่สิ่งที่พิสูจน์ไม่ได้คือ 'สันดาน' เด็กที่โตมาในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าจะเอาคุณสมบัติอะไรมาเป็นทายาทของตระกูลผู้ดีเก่าอย่างเรา!” รินรดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกลงบนฝ่ามือ ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกเหมือนถูกถ่มน้ำลายใส่ความพยายามทั้งหมดที่เธอเคยสั่งสมมาตลอดชีวิต “เธอไม่ได้แค่ต้องการสมบัติ...” รินรดากระซิบเบาๆ กับอคิน “เธอต้องการทำลายชีวิตของฉัน เพื่อให้แน่ใจว่าสายเลือดของฉันจะไม่เหลือที่ยืนในบ้านหลังนี้” อคินหันมามองเธอ แววตาของเขาซับซ้อนเกินกว่าที่เธอจะตีความได้ มันมีทั้งความเห็นใจ ความโกรธแค้น และ... บางสิ่งที่เขายังคงปิดบังไว้ลึกสุดใจ “อย่าให้คำพูดของคนแก่ที่มองเห็นแค่เงินทองมาทำให้คุณลืมเป้าหมายที่แท้จริงสิ รินรดา วันนี้เราไม่ได้มาเพื่อทวงคืนแค่ทรัพย์สิน แต่เรามาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมที่ครอบครัวคุณถูกพรากไป” “ถ้าฉันก้าวออกไปตอนนี้ สงครามจะเริ่มขึ้นทันทีใช่ไหมคะ?” เธอถาม พลางจ้องมองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้า “มันเริ่มไปนานแล้ว เพียงแต่ตอนนี้พวกมันเพิ่งจะรู้ตัวว่าเหยื่อที่พวกมันเคยรังแกกำลังจะกลายเป็นนักล่า” อคินขยับตัวออกห่างจากรินรดาเพียงเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินออกไปจากเงามืดสู่แสงไฟที่เจิดจ้ากลางห้องโถง เสียงฝีเท้าของเขาที่กระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่ว ราวกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ทำให้เหล่านักล่าในคราบญาติพี่น้องต่างชะงักงัน “คุณทนายความ...” คุณหญิงมณีแค่นยิ้ม “คิดจะเข้ามาสอดเรื่องในบ้านฉันอีกคนงั้นเหรอ? อย่าลืมนะว่าสถานะของคุณมันก็แค่เครื่องมือที่พ่อฉันเคยจ้างไว้เท่านั้น” อคินหยุดเดิน หันไปมองหญิงชราด้วยสายตาที่เรียบเฉย ทว่าแฝงไปด้วยความกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงถนัดตา “เครื่องมือชิ้นนี้แหละครับคุณหญิง ที่กำลังถือหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะเปลี่ยนบ้านหลังนี้ให้กลายเป็นคุก... และผมไม่ได้มาในฐานะทนายของใคร แต่ผมมาในฐานะคนคนเดียวที่รู้ว่า 'คืนนั้น' ใครเป็นคนกุมบังเหียนความตายของทายาทคนก่อน” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงทันที รินรดามองเห็นความร้าวฉานในดวงตาของทุกคนรอบโต๊ะ ความสามัคคีที่เคยมีเพื่อหวังสมบัติเริ่มแตกสลายเมื่อความกลัวเริ่มกัดกินใจ แต่ทว่า ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของรินรดาก็ดังขึ้นทำลายความเงียบนั้น มันเป็นข้อความจากหมายเลขปริศนาที่เธอไม่เคยรู้จัก เมื่อเธอกดเปิดอ่าน ใจของเธอก็ร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ข้อความนั้นมีเพียงรูปถ่ายใบเดียว เป็นภาพของ 'สร้อยคอรูปตุ๊กตาโบราณ' ที่เธอเคยสวมใส่ในวันแรกที่ถูกนำไปทิ้งไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็ก และที่สำคัญกว่านั้น... ภาพใบนั้นถูกถ่ายในห้องนอนของเธอเอง ภายในบ้านที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้นอกจากตัวเธอคนเดียว เธอมองกลับไปที่ห้องโถง อคินยังคงยืนเผชิญหน้ากับกลุ่มญาติเหล่านั้นโดยไม่รู้เลยว่าภัยคุกคามที่แท้จริงไม่ได้อยู่ในห้องนี้ แต่มันกำลังรอเธออยู่หลังม่านที่เธอเพิ่งเดินจากมา รินรดาสัมผัสได้ถึงไอเย็นของปลายโลหะบางอย่างที่แนบอยู่หลังคอของเธอ พร้อมกับเสียงกระซิบที่ฟังดูคุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัวดังก้องข้างหู... “กลับบ้านมาหาฉันแล้วเหรอ... หลานรัก” ตุ๊กตาโบราณขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความระทึกขวัญและร่วมลุ้นไปกับชะตากรรมของรินรดาในบทนี้ด้วยนะคะ