คำเตือนจากอดีต

"ถอยไปจากเขานะคะคุณป้า... อย่าทำแบบนั้น" เสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องโถงกว้างของคฤหาสน์ตระกูลอคิน อคินยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาที่เคยเป็นประกายอบอุ่นบัดนี้กลับว่างเปล่าไร้ความรู้สึก ราวกับว่าจิตวิญญาณของเขาถูกดึงหายไปในความมืดมิดที่โอบล้อมหญิงชราคนนั้นไว้ รอยยิ้มที่เขาส่งให้รินรดาก่อนหน้านี้... มันไม่ใช่รอยยิ้มที่มาจากความยินดี แต่มันคือรอยยิ้มที่เหมือนถูกขีดเขียนขึ้นด้วยความจำนนต่ออำนาจมืดบางอย่าง ป้าสมร แม่บ้านเก่าแก่ผู้รับใช้ตระกูลนี้มานานหลายทศวรรษ ค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับรินรดา นิ้วมือเหี่ยวย่นของนางที่เคยถือถาดน้ำชาอย่างมั่นคง บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ แววตาของนางไม่ได้มีเพียงความกลัว แต่ซ่อนความลับที่ปวดร้าวเกินกว่าที่ใครจะคาดถึง "คุณหนูริน..." ป้าสมรเอ่ยเสียงแผ่ว พลางขยับกายบังรูปถ่ายใบเก่าบนโต๊ะไม้สักแกะสลักไว้มิดชิด "ที่นี่ไม่มีที่สำหรับคนนอก และยิ่งเป็นคนที่มี... สายเลือดแบบคุณ... คุณไม่ควรย่างกรายเข้ามาในห้องนี้แต่แรกเลยค่ะ" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัว แม้ความเย็นยะเยือกจะเสียดแทงผิวหนังจนขนลุกซู่ "สายเลือดแบบฉัน? ป้าสมรรู้อะไรมาคะ? ทำไมอคินถึงเป็นแบบนี้ เขาไม่ได้สติใช่ไหม หรือว่าป้าทำอะไรเขากันแน่!" อคินยังคงไม่ขยับเขยื้อน รินรดาตัดสินใจพุ่งตัวเข้าไปดึงแขนเขา ทว่าร่างกายของเขากลับเย็นจัดราวกับน้ำแข็ง และท่อนแขนนั้นแข็งทื่อไร้ความรู้สึก รินรดาชะงัก เธอสังเกตเห็นว่าที่ข้อมือของเขามีรอยช้ำสีม่วงคล้ำเป็นรูปฝ่ามือขนาดเล็ก ซึ่งดูเหมือนไม่ได้เกิดจากการบีบเค้นปกติ แต่มันดูคล้ายกับ... รอยประทับที่ฝังลึกลงไปใต้ชั้นผิวหนัง "ปล่อยเขาเถอะค่ะแม่หนู" ป้าสมรพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่ากลัว นางเดินตรงมาหารินรดา สายตาจ้องเขม็งไปยังกระเป๋าถือของรินรดาที่เผลอเปิดออก เผยให้เห็นขอบรูปถ่ายใบหนึ่งที่รินรดาแอบหยิบมาจากห้องสมุดเมื่อเช้า แม่บ้านชราหยุดกึก ลมหายใจของนางติดขัด มือที่สั่นเทาเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ขอบรูปถ่ายนั้น รินรดาพยายามยื้อแย่ง แต่ความแข็งแรงของหญิงชราที่ดูเหมือนไร้เรี่ยวแรงกลับมหาศาลจนน่าตกใจ นางดึงรูปนั้นออกมาและจ้องมองมันด้วยแววตาที่เบิกกว้าง "รูปนี้... รูปนี้มันควรจะถูกทำลายไปนานแล้ว" ป้าสมรพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนภาพถ่าย "คุณได้มันมาจากไหน? ใครบอกให้คุณขุดคุ้ยเรื่องที่ควรตายไปพร้อมกับกาลเวลากัน!" "ถ้ามันคือความจริง ฉันก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ค่ะ" รินรดาเค้นเสียงตอบ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่อคินที่ยังคงยืนเหม่อลอย "อคินเป็นคนพาฉันมาที่นี่ เขาอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะไขปมเรื่องพ่อแม่ของฉันที่ถูกทิ้งไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็ก" ป้าสมรหัวเราะเสียงแหบพร่า เป็นเสียงที่ฟังดูคล้ายกับการกรีดร้องของนกเค้าแมวในยามค่ำคืน "กุญแจ? คุณคิดว่าเขาคือทางออกงั้นหรือคะ? ไม่ใช่เลย... เขาคือ 'โซ่ตรวน' ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังคุณไว้ต่างหาก ดูที่คอของเขาสิคะคุณหนู" รินรดาเบนสายตาไปตามคำบอก รอยคอเสื้อเชิ้ตของอคินเผยให้เห็นเส้นสายสีดำบางๆ ที่แล่นผ่านผิวหนัง มันดูคล้ายเส้นเลือดขอดที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะการเต้นของหัวใจ และทุกครั้งที่เส้นนั้นขยับ ร่างกายของอคินจะสั่นกระตุกอย่างรุนแรง "นี่มันอะไรกัน..." รินรดาถอยหลังกรูด ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มกัดกินหัวใจ เธอหันกลับไปมองประตูห้องที่ปิดตาย เธอเพิ่งตระหนักได้ว่าตั้งแต่เข้ามาในห้องนี้ เสียงจากโลกภายนอกหายไปสิ้น ไม่มีเสียงลม เสียงนก หรือแม้แต่เสียงฝีเท้าของใครอื่นในคฤหาสน์หลังนี้อีกแล้ว "คุณไม่ควรมาที่นี่ตั้งแต่แรก" ป้าสมรพูดพลางเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ "เงาของบรรพบุรุษไม่ได้ต้องการให้คุณกลับมาทวงคืนสิ่งที่เสียไป พวกเขาต้องการเพียง... ร่างกายใหม่ที่จะรับบทลงโทษแทนสิ่งที่พวกเขาก่อไว้" ในขณะที่ป้าสมรกำลังจะแตะตัวรินรดา อคินที่เงียบไปนานพลันสะดุ้งสุดตัว ดวงตาของเขาเปิดกว้างจนเห็นตาดำที่ดูผิดปกติ มันกลายเป็นสีเทาขุ่นมัวเหมือนสีของหมอกควันที่ลอยละล่องอยู่ในห้องนี้ เขาหันมาหารินรดาพร้อมกับมือที่เอื้อมมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "หนีไป... รินรดา..." เสียงของอคินแหบพร่าและแปลกไปราวกับไม่ใช่เสียงของเขา "อย่ามองตาฉัน... อย่าฟังสิ่งที่พวกมันพูด..." วินาทีนั้นเอง อคินก็ล้มพับลงไปกองกับพื้น มือของเขาที่จับข้อมือรินรดาไว้แน่นกลับกลายเป็นมีดสั้นเล่มหนึ่งที่เขากำลังแทงลงมาที่พื้นไม้ข้างๆ เธอ แต่ไม่ใช่เพื่อทำร้ายเธอ... มันคือมีดที่ปักลงบนเงาของรินรดาที่ทอดยาวอยู่บนพื้น! ทันใดนั้น แสงไฟในห้องดับพรึบลงเหลือเพียงแสงจันทร์ที่ส่องผ่านรอยแตกของผ้าม่าน กระทบเข้ากับรูปถ่ายในมือป้าสมรที่ตกอยู่บนพื้น แสงนั้นสะท้อนให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวในรูปถ่ายชัดเจน—ใบหน้าที่เหมือนกับรินรดาราวกับส่องกระจก ทว่าในรูปนั้น หญิงสาวคนดังกล่าวไม่ได้มีเพียงคนเดียว แต่มี 'เงา' ของชายหนุ่มอีกคนคอยโอบกอดไว้จากด้านหลัง โดยที่ใบหน้าของชายผู้นั้น... กลับกลายเป็นใบหน้าของอคินที่ฉีกยิ้มออกมาจนเห็นฟันสีแดงฉาน! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของรินรดาในความมืดมิดครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ ตุ๊กตาโบราณ