ร่องรอยของสายเลือด

"คุณกำลังบอกว่า... เอกสารการรับตัวฉันจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเมื่อยี่สิบสี่ปีที่แล้ว มันเป็นของปลอมงั้นหรือคะ?" รินรดาสะกดกลั้นเสียงสั่นพร่าขณะวางแฟ้มเอกสารสีซีดลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ อคินไม่ได้ตอบในทันที เขานั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องที่ใบหน้าของหญิงสาวราวกับจะค้นหาคำตอบจากทุกตารางนิ้วบนผิวแก้ม เขาปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ของมัน กัดกินบรรยากาศในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและน้ำชาที่เริ่มเย็นชืด อคินขยับตัวเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ซ่อนความกดดันไว้มิดชิด "ผมไม่ได้บอกว่ามันปลอม ริน... ผมบอกว่ามัน 'ไม่มีอยู่จริง' ต่างหาก หมายเลขทะเบียนที่ระบุไว้ในสูติบัตรใบนั้น ไม่มีในฐานข้อมูลของสถานสงเคราะห์แห่งนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว" รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับไหวระริก เธอพยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจายให้กลับมาเข้าที่ "ถ้าอย่างนั้น ฉันก็เหมือนเด็กผีที่ถูกยัดเยียดให้มีตัวตนขึ้นมาบนโลกนี้เพียงเพื่อรอวันโตขึ้นแล้วเผชิญกับคำถามที่ไม่มีคำตอบงั้นสินะคะ" "อย่าเพิ่งตีโพยตีพายไปเลยครับ" อคินโน้มตัวไปข้างหน้า เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนต่ำที่อ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย "สิ่งที่ผมพบไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของระบบ แต่มันคือจดหมายเหตุที่ถูกลบเลือนด้วยเจตจำนงของใครบางคน ริน... คุณไม่ได้ถูกทิ้งไว้ที่นั่นอย่างบังเอิญ แต่คุณถูก 'ซ่อน' ไว้" รินรดาลุกขึ้นยืนกะทันหัน จนเก้าอี้ส่งเสียงครืดคราดบาดหูบนพื้นไม้ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกจากอก ความสงสัยที่เคยเกาะกินใจเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวที่เยือกเย็น เธอหันไปมองรูปภาพเก่าแก่ที่แขวนอยู่บนผนังห้องทำงานของอคิน—รูปถ่ายของคฤหาสน์ตระกูลเวนิสที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด "ตระกูลเวนิส... เกี่ยวข้องอะไรกับเรื่องนี้คะ" เธอถามพลางจ้องเขม็งไปที่อคิน อคินชะงักไปครู่หนึ่ง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางเดินไปหยิบกล่องไม้ฉลุลายโบราณออกจากลิ้นชักลับ "เมื่อคืนนี้ ผมพบสิ่งนี้ในคลังเก็บเอกสารของพ่อผม มันมีรอยตราประทับเดียวกับจี้ห้อยคอที่คุณสวมอยู่ตั้งแต่เด็ก" เขาวางกล่องไม้ลงบนโต๊ะก่อนจะเปิดมันออก ข้างในบรรจุจดหมายที่เขียนด้วยลายมือตัวบรรจง แต่ทว่าจุดที่น่าสนใจที่สุดไม่ใช่เนื้อความในนั้น หากเป็น 'รอยเลือด' ที่แห้งกรังเปรอะเปื้อนอยู่ตรงมุมกระดาษ รินรดารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่างเมื่อก้มลงมองเห็นสัญลักษณ์รูปกุหลาบที่ถูกวาดด้วยหมึกสีแดงเข้ม "นี่มัน..." เธอพึมพำ มือสั่นเทาเอื้อมไปแตะขอบกระดาษ "สัญลักษณ์นี้... ฉันเคยฝันเห็นมันในคืนที่ฝนตกหนัก ฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เธอไม่ได้ร้องไห้ แต่เธอกำลังกอดเด็กทารกคนหนึ่งไว้แน่น... เด็กคนนั้น..." "เด็กคนนั้นคือคุณ" อคินตัดบท น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่าใจหาย "และผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แม่ของคุณเพียงอย่างเดียว เธอคือคนสุดท้ายที่กุมความลับเรื่อง 'เวลา' ของตระกูลเวนิสไว้" "เวลาเหรอคะ? คุณกำลังเพ้อเจ้ออะไร อคิน!" รินรดาเริ่มหายใจติดขัด ความสับสนพุ่งพล่านจนเธอแทบยืนไม่อยู่ "ผมไม่ได้เพ้อเจ้อ แต่ผมกำลังบอกความจริงที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดให้คุณฟัง" อคินเดินเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากกายเขา "รอยเลือดบนกระดาษนี้ไม่ใช่ของคนตาย แต่มันคือของคนที่กำลังจะมีชีวิตอยู่ไปตลอดกาล... รินรดา ดูที่ข้อมือของคุณสิ เดี๋ยวนี้!" รินรดาสะดุ้งสุดตัว เธอค่อยๆ รั้งแขนเสื้อเชิ้ตขึ้นช้าๆ ภายใต้แสงไฟสลัวในห้องทำงาน แสงสีทองจางๆ เริ่มปรากฏขึ้นที่ใต้ผิวหนังบริเวณข้อมือขวาของเธอ มันค่อยๆ เคลื่อนไหว ก่อตัวเป็นลวดลายประหลาดที่ดูคล้ายกับตัวเลขโบราณที่กำลังนับถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง ทันใดนั้น เสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากภายนอกห้อง พร้อมกับเสียงของชายฉกรรจ์ที่ตะโกนก้องผ่านบานไม้โอ๊ก "คุณอคิน! ท่านประธานสั่งให้นำตัวผู้หญิงคนนั้นออกมาเดี๋ยวนี้! อย่าให้สายเลือดแห่งกาลเวลาต้องเปื้อนมือพวกเราเลย!" อคินหันไปมองประตูด้วยแววตาที่เย็นชา ก่อนจะหันกลับมาคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น เขาโน้มตัวลงมาจนลมหายใจรดรินข้างหูเธอ "จำไว้ริน... ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ห้ามเชื่อคำพูดของใครหน้าไหนทั้งนั้น แม้แต่ตัวผมเอง... เพราะคนที่ยืนอยู่หน้าประตูตอนนี้ คือคนที่เคยเลี้ยงคุณมาในฐานะ 'เหยื่อบูชายัญ' เมื่อยี่สิบปีก่อน" ประตูด้านหลังถูกพังกระแทกเข้ามาจนบานพับหลุดกระเด็น ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทสามคนก้าวเข้ามาพร้อมปืนเก็บเสียงในมือ แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาหยุดหายใจไปชั่วขณะ ไม่ใช่ปืนเหล่านั้น หากเป็นชายสูงวัยที่เดินตามหลังมา ชายผู้ที่เธอจำได้แม่นยำว่าเป็น 'คุณลุง' ผู้ใจดีที่เคยไปเยี่ยมเธอที่สถานรับเลี้ยงเด็กทุกปีในวันเกิดของเธอ เขายกยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความโหดเหี้ยมขณะชี้นิ้วมาที่เธอ "ในที่สุด... กุญแจดอกสุดท้ายก็เปิดออกเสียที รับตัวกลับไปที่คฤหาสน์ซะ อย่าให้เวลาของนางเดินไปถึงศูนย์!" ตุ๊กตาโบราณขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและค้นหาความจริงไปพร้อมกับรินรดานะคะ