ความจริงใต้พื้นไม้

"ปล่อยฉัน!" เสียงกรีดร้องของรินรดาดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงันที่บิดเบี้ยว แรงบีบจากนิ้วมือสีขาวซีดที่ไร้เล็บนั้นไม่ได้รุนแรงจนกระดูกแหลกสลาย แต่มันกลับเย็นจัดจนความเย็นซึมลึกผ่านเข้าสู่กระแสเลือดดั่งคมน้ำแข็งที่กำลังแทรกซึมไปทั่วร่าง รินรดาเหวี่ยงตัวอย่างสุดแรงเกิด มืออีกข้างคว้าโคมไฟตั้งโต๊ะที่ยังไม่แตกหักฟาดลงไปยังกลุ่มมือปริศนาเหล่านั้น แต่มันกลับทะลุผ่านไปราวกับอากาศธาตุ อคินที่พุ่งตัวเข้ามาคว้าเอวบางของเธอไว้แน่น ออกแรงกระชากให้หลุดจากรัศมีของโพรงมืดมิดนั้น ร่างของทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้นไม้ที่ยังคงสั่นสะเทือน ความมืดในโพรงนั้นดูเหมือนจะหดตัวกลับและสลายไปพร้อมกับเสียงกระซิบที่แว่วมาตามลม—เสียงของผู้หญิงที่เรียกชื่อเธอด้วยความโหยหา "ริน... อย่าเชื่อ... ใคร..." ความเงียบงันกลับคืนมาอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของทั้งคู่ อคินยันกายขึ้นลุกนั่ง ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังคงจับจ้องไปที่ผนังที่บัดนี้กลับมาเรียบเนียนราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งไว้เพียงรอยแยกจางๆ ที่ประหนึ่งรอยแผลเป็น "คุณเห็นไหม..." รินรดากล่าวเสียงสั่น มือของเธอที่เพิ่งถูกจับยังคงมีรอยจ้ำสีม่วงคล้ำปรากฏเด่นชัด "นั่นมันอะไรกันคะอคิน? ทำไมมันถึงรู้จักฉัน?" อคินไม่ตอบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินไปยังจุดที่ผนังเคยแยกออก เขาไม่ได้สนใจรอยแยกนั้นอีกต่อไป แต่สายตาของเขากลับก้มมองพื้นไม้กระดานผุพังแผ่นหนึ่งที่เผยอขึ้นเล็กน้อยจากการสั่นสะเทือนเมื่อครู่ เขาใช้ปลายรองเท้าหนังขัดหน้าไม้แผ่นนั้นออกอย่างแรงจนมันเผยอขึ้นมา เผยให้เห็นโพรงมืดใต้พื้นห้อง "ผมว่าเราเจอ 'จิ๊กซอว์' ชิ้นที่หายไปแล้วล่ะ" อคินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในดวงตาเขากลับเต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์ที่รินรดาอ่านไม่ออก เขาสอดมือเข้าไปในช่องว่างนั้น ก่อนจะดึงกล่องไม้บุหนังเก่าคร่ำที่ดูเหมือนจะถูกซ่อนไว้เป็นเวลานับทศวรรษขึ้นมา รินรดารีบขยับเข้าไปใกล้ ลมหายใจของเธอติดขัดเมื่อกล่องนั้นถูกเปิดออก ภายในไม่ได้มีสมบัติล้ำค่า หากแต่เป็นม้วนรูปถ่ายเก่าๆ ที่ขอบกระดาษเริ่มกรอบรุ่ย รินรดาหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมา มือของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ รูปนั้นเป็นภาพขาวดำของหญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดกระโปรงยุคเก่า ยืนเคียงข้างกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่ใบหน้าถูกกรีดจนขาดวิ่น แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจไม่ใช่ชายหนุ่มในรูป... หากแต่เป็นเข็มกลัดรูปตุ๊กตาโบราณที่ติดอยู่บนอกเสื้อของหญิงสาวคนนั้น มันเป็นเข็มกลัดอันเดียวกับที่เธอพบในกระเป๋าเดินทางที่สถานรับเลี้ยงเด็กเมื่อยี่สิบปีก่อน! "แม่..." รินรดาพึมพำ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนรูปถ่าย "นี่คือแม่ของฉันใช่ไหมคะ?" อคินชะงักไปเล็กน้อย เขาโน้มตัวลงมาดูรูปถ่ายในมือเธอ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หญิงสาวในภาพ ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง รินรดารู้สึกถึงความผิดปกติ เขาไม่ได้ประหลาดใจ... เขาแค่กำลัง ‘หลีกเลี่ยง’ ความจริงบางอย่าง "อคิน บอกฉันมานะ" รินรดาหันไปจ้องหน้าเขา "คุณรู้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่? ทำไมคุณถึงอาสามาเป็นทนายให้ฉัน ทั้งที่คดีมรดกนี้มันดูไร้ที่มาที่ไปตั้งแต่แรก?" "ผมบอกคุณได้แค่ว่า การเปิดประตูบานนี้... อาจทำให้เราไม่มีวันได้กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมอีก" อคินกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ เขาเอื้อมมือไปหยิบรูปอีกใบขึ้นมา เป็นรูปถ่ายที่ถ่ายในห้องนี้เอง บนพื้นไม้ตรงนี้ บนหลังรูปถ่ายมีข้อความลายมือหวัดๆ เขียนด้วยหมึกสีแดงคล้ำว่า *'อย่ามอบกุญแจให้ใคร แม้กระทั่งคนที่มีดวงตาสีเทา'* หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นมองอคิน ดวงตาของเขามีสีเทาหม่น... สีเดียวกับท้องฟ้าก่อนพายุใหญ่จะมาเยือน จังหวะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากถาม ความเงียบรอบตัวก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินขึ้นบันไดไม้มาอย่างเชื่องช้า เสียงนั้นดูหนักแน่นและคุ้นเคยจนน่าขนลุก มันไม่ใช่ฝีเท้าของมนุษย์ที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่มันคือเสียงลากขาของใครบางคนที่มาพร้อมกับความตาย ประตูห้องนอนของเธอถูกผลักออกช้าๆ รินรดาหันไปมองพร้อมกับอคิน ร่างของหญิงชราคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น เธอสวมชุดสีดำสนิทที่ขาดวิ่นไปตามกาลเวลา ใบหน้าของเธอไร้ซึ่งดวงตา มีเพียงรอยเย็บนูนเด่นน่าเกลียดน่ากลัว และที่คอของเธอ... มีสร้อยคอที่ห้อยเข็มกลัดตุ๊กตาแบบเดียวกับในรูปถ่ายไม่มีผิดเพี้ยน "คืน... ของ... ข้า..." หญิงชราก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว พร้อมกับที่แสงไฟในห้องดับพรึบลงทันที อคินกระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงที่เย็นเยียบกว่าครั้งไหนๆ "อย่าปล่อยมือจากรูปถ่ายนั้นเด็ดขาด รินรดา... เพราะถ้าคุณปล่อย มันจะกลายเป็นเครื่องสังเวยสุดท้ายของกาลเวลานี้" รินรดารู้สึกได้ถึงไอเย็นที่ปะทะใบหน้า ความมืดรอบตัวเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของกรงขังที่มองไม่เห็น และในวินาทีที่เธอตัดสินใจจะวิ่งหนี แสงสลัวจากหน้าต่างก็ส่องกระทบให้เห็นว่า อคินไม่ได้ยืนอยู่ข้างเธออีกต่อไป... เขากำลังยืนอยู่ข้างหญิงชราคนนั้น พร้อมกับส่งยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ "ขอบคุณที่พาของรักของข้ากลับมาให้ถึงที่นะ... รินรดา" ตุ๊กตาโบราณหวังว่าเรื่องราวในบทนี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและติดตามไปกับชะตากรรมของรินรดานะคะ