ประตูบานที่ปิดตาย

“คุณกำลังมองหาอะไรกันแน่ รินรดา... หรือว่ากำลังมองหาสิ่งที่พยายามหนีคุณมาตลอดชีวิตกันคะ?” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมของอคินดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้องโถง รินรดาชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวไปตามทางเดินแคบๆ ของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี เธอกระชับตะเกียงในมือแน่น แสงไฟวูบวาบสั่นไหวไปตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแตกของบานหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่า รินรดาหันกลับไปสบตาชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตู ความมืดมิดในคฤหาสน์แห่งนี้ดูเหมือนจะเกรงใจเขาน้อยกว่าคนอื่น ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มของอคินดูตัดกับความวิจิตรของลายฉลุไม้ที่กำลังผุพังราวกับเป็นคนละโลก “ฉันไม่ได้หนีใครค่ะอคิน” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวเหมือนกลองศึก “ฉันแค่รู้สึกว่าบ้านหลังนี้... มันกำลังพูดกับฉัน แต่บังเอิญว่าภาษานี้มันเป็นภาษาที่ฉันยังอ่านไม่ออก” อคินขยับกายเดินเข้ามาใกล้ แววตาของเขาไม่ได้มีความสงสัย แต่มีความระแวดระวังซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งเฉย “ภาษาของความตายมักไม่น่าฟังนักหรอกนะคะ ถ้าคุณยังถอยทัน ก็ควรจะถอยเสียตั้งแต่วันนี้” รินรดาไม่ตอบ เธอเลือกที่จะเบือนหน้าหนีแล้วก้าวเดินต่อไปยังส่วนลึกของโถงทางเดิน กลิ่นอายของฝุ่นที่สะสมมานานนับทศวรรษปะทะเข้ากับจมูก กลิ่นของไม้เก่าและหนังสือที่ถูกปล่อยให้ทิ้งร้างชวนให้รู้สึกหดหู่ใจอย่างประหลาด เธอหยุดฝีเท้าลงเบื้องหน้าบานประตูไม้โอ๊คบานใหญ่ที่ปิดสนิท มันไม่ใช่ประตูไม้ธรรมดา ลวดลายแกะสลักรูปเถาวัลย์พันเกี่ยวดูเหมือนจะบิดเบี้ยวราวกับกำลังดิ้นรนอยู่ในพันธนาการ เธอยกตะเกียงขึ้นส่อง สังเกตเห็นรอยขีดข่วนเป็นแนวยาวที่หน้าประตู ราวกับมีใครบางคนพยายามใช้เล็บตะกุยมันจากฝั่งด้านใน “ประตูบานนี้... ทำไมไม่มีรูกุญแจคะ?” รินรดาพึมพำ นิ้วเรียวสัมผัสไปตามผิวไม้ที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็ง “เพราะบางสิ่งที่ถูกขังไว้ ไม่ได้ต้องการให้มีทางออกตั้งแต่แรก” อคินมายืนซ้อนหลังเธอ ระยะห่างที่ใกล้จนรินรดารู้สึกถึงไออุ่นจากตัวเขา ทำให้เธอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมที่จะเปิดมัน?” รินรดาไม่ได้ตอบ แต่สายตาของเธอเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ขัดกับความสกปรกโดยรอบ ที่มุมอับของบานประตู มีเศษผ้าสีแดงเข้มติดอยู่กับตะปูตัวหนึ่ง เธอโน้มตัวลงไปหยิบมันขึ้นมา ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนบางอย่างก็วิ่งปราดผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ กุญแจเหล็กขนาดเขื่องสีเงินยวงที่ดูประหลาดตากว่ากุญแจทั่วไปถูกวางทิ้งไว้ตรงโคนเสาไม้ที่พุพัง มันไม่ใช่กุญแจธรรมดา หัวกุญแจมีรูปทรงคล้ายตุ๊กตาที่กำลังกรีดร้องในอิริยาบถที่ดูบิดเบี้ยว รินรดาหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา “คุณเห็นไหมอคิน...” อคินก้มลงมองกุญแจในมือเธอ รอยยิ้มที่หาได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมสัน แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่ดูอบอุ่นเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของการยอมรับความพินาศที่กำลังจะมาเยือน “นั่นไม่ใช่กุญแจที่ใช้ไขประตูนะคะ รินรดา” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว “นั่นคือ 'คำสาป' ที่ส่งต่อกันมาผ่านสายเลือด ถ้าคุณไขมันออก... คุณจะไม่ได้แค่ก้าวเข้าไปในห้อง แต่คุณกำลังจะก้าวเข้าไปในอดีตที่คุณไม่มีวันจะเดินกลับออกมาได้อีก” รินรดาไม่ฟังคำทัดทาน เธอแทรกกุญแจเข้าไปในรอยแยกของประตูที่มองเห็นเป็นเพียงรอยแตกเล็กๆ แต่ทันทีที่ฟันของกุญแจกระทบกับกลไกภายใน เสียงกลไกเฟืองเหล็กดังกังวานไปทั่วโถงทางเดิน ราวกับคฤหาสน์ทั้งหลังกำลังครางครวญด้วยความเจ็บปวด “ทำไมถึงทำแบบนั้น?” อคินกระชากไหล่เธอเบาๆ สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “เพราะฉันเหนื่อยกับการเป็นคนแปลกหน้าในบ้านตัวเองค่ะ!” รินรดาสวนกลับด้วยเสียงที่ดังลั่น เธอหมุนกุญแจดังกริ๊ก บานประตูที่ควรจะหนักอึ้งกลับเปิดแง้มออกเองช้าๆ ความเย็นยะเยือกพุ่งออกมาจากด้านในจนตะเกียงในมือเธอดับวูบลงทันที ในความมืดสนิท รินรดาได้ยินเสียงหนึ่งที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น มันไม่ใช่เสียงลม ไม่ใช่เสียงไม้ลั่น แต่มันคือเสียงกระซิบที่คุ้นเคยราวกับดังก้องมาจากก้นบึ้งของความทรงจำที่เธอเฝ้าตามหามาตลอดชีวิต เป็นเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่เรียกชื่อเธอแผ่วเบา... แต่ทว่าในห้องที่ควรจะว่างเปล่านั้น กลับมีร่างเงาสีดำทมิฬร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงกลางห้อง แสงจันทร์ที่ลอดผ่านรอยแตกของหลังคาฉายให้เห็นว่า... เงาร่างนั้นไม่มีใบหน้า มีเพียงกระจกเงาบานเก่าที่วางอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาว รินรดาค่อยๆ ก้าวถอยหลัง แต่ทว่าบานประตูที่เธอเพิ่งเปิดกลับปิดสนิทลงด้วยแรงมหาศาลจากใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ! “ฉันบอกคุณแล้ว... ว่าอย่าเปิดมัน” อคินกระซิบอยู่ข้างหูเธอ แต่เสียงนั้นกลับฟังดูแหบพร่าและแปลกประหลาดราวกับไม่ใช่เสียงของมนุษย์ “เพราะเมื่อประตูปิดลง... จะมีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะได้รับอนุญาตให้มีชีวิตอยู่ต่อไป” ตุ๊กตาโบราณหวังเป็นอย่างยิ่งว่ารอยเท้าในความมืดนี้จะนำพาคุณรี้ดทุกท่านไปพบกับปมปริศนาที่ซ่อนอยู่ในตอนต่อไปนะคะ