รอยเท้าในความมืด

"คุณไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายเรื่องนี้ อคิน" รินรดากระชากเสียง น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าขณะจ้องมองแฟ้มเอกสารสีซีดในมือชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รถไฟตู้นอนขบวนเก่าที่กำลังแล่นฝ่าความมืดมิดของยามราตรีสั่นสะเทือนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงหัวใจที่กำลังเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่ได้ต้องการทนายความที่พกความลับมาเต็มกระเป๋าเดินทางแบบเขา เธอต้องการแค่คำตอบว่าทำไม 'บ้าน' ที่ไม่เคยมีตัวตนในความทรงจำ ถึงจู่ๆ ก็ส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาเรียกหาเธอ อคินไม่ตอบ เขาวางแก้วกาแฟที่เย็นชืดลงบนโต๊ะพับ เสียงกระทบกันของแก้วเซรามิกฟังดูบาดหูท่ามกลางความเงียบงันในตู้โดยสารส่วนตัว เขาสบตาเธอด้วยนัยน์ตาคมกริบที่อ่านไม่ออก แววตาคู่นั้นเย็นชา ทว่ารินรดากลับรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดบางอย่างที่รุนแรงและอันตราย "ผมไม่ได้ก้าวก่ายรินรดา ผมแค่ทำหน้าที่ปกป้องสิ่งที่กำลังจะถูกทำลาย" เขากล่าวเสียงเรียบ ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างที่สะท้อนเพียงเงาใบหน้าของเขาเอง "ที่ที่คุณกำลังจะไป... ไม่ใช่สถานที่ที่จะต้อนรับคนแปลกหน้าด้วยอ้อมกอดหรอกนะ ความตายของคนในตระกูลคุณไม่ใช่เรื่องบังเอิญ และรอยเท้าที่คุณกำลังจะเหยียบลงไปในคฤหาสน์หลังนั้น มันอาจไม่มีทางให้คุณเดินกลับออกมาได้ง่ายๆ" รินรดากำหมัดแน่น เล็บของเธอจิกเข้าที่ฝ่ามือจนรู้สึกถึงความเจ็บปวด เธอย้ายตัวเองจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าที่แห้งแล้งมาตลอดชีวิตเพื่อที่จะพบว่า รากเหง้าของเธออาจเป็นเพียงหลุมศพที่ถูกฝังไว้ด้วยคำโกหก "คุณรู้เรื่องแม่ของฉัน... คุณรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นั่น ทำไมถึงต้องปิดปากเงียบมาตลอดสิบปี!" อคินขยับตัวลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงไฟสลัวจากเพดาน เขาก้มลงมาจนรินรดารู้สึกถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นอายกระดาษเก่าๆ ที่ติดตัวเขามา "เพราะถ้าผมบอกคุณไป ความจริงนั้นอาจทำลายชีวิตที่คุณพยายามสร้างขึ้นมาจนไม่เหลือชิ้นดี... บางครั้งการไม่รู้ตัวตนที่แท้จริง คือเกราะป้องกันที่ดีที่สุดแล้ว" รถไฟกระชากตัวแรงขึ้นกะทันหันจนร่างของรินรดาเซไปปะทะกับแผงอกของเขา อคินคว้าแขนเธอไว้แน่น สัมผัสนั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนในเชิงชู้สาว แต่มันเต็มไปด้วยความหนักแน่นและคำเตือนที่เธอยังไม่พร้อมจะรับฟัง ไม่นานนัก เสียงประกาศจากพนักงานรถไฟก็ดังขึ้นเบาๆ บอกให้รู้ว่าขบวนรถใกล้ถึงสถานีปลายทาง ซึ่งเป็นหมู่บ้านที่แทบไม่ปรากฏในแผนที่ปัจจุบัน ความหนาวเหน็บเริ่มคืบคลานเข้ามาผ่านช่องว่างของหน้าต่าง รินรดาสลัดตัวออกจากอคินแล้วรีบเก็บสัมภาระด้วยมือที่สั่นเทา เธอตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าปลายทางจะมีปีศาจตนใดรออยู่ เธอจะเผชิญหน้ากับมัน เมื่อก้าวลงจากขบวนรถที่จอดสนิทชานชาลาสถานีร้าง ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับถูกดูดกลืน รินรดาก้าวเท้าลงบนพื้นดินที่เปียกชื้นและเต็มไปด้วยเศษใบไม้แห้ง กลิ่นอายของความเก่าแก่และกลิ่นดินชื้นโชยแตะจมูก เธอหันไปมองคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาไกลๆ ภายใต้แสงจันทร์สลัว "เดินไปตามทางเดินหินนั่น อย่าหันหลังกลับไม่ว่าจะมีเสียงอะไรเรียกก็ตาม" อคินกระซิบสั่งเสียงเข้มขณะก้าวตามหลังมา รินรดาก้าวเดินไปตามทางเท้าที่ถูกโรยด้วยกรวดหิน เธอได้ยินเสียงกิ่งไม้หักดังมาจากพุ่มไม้ข้างทาง เหมือนมีใครบางคนกำลังแอบมองอยู่ เธอหยุดชะงัก สายตาเหลือบไปเห็นรอยเท้าขนาดใหญ่ที่ยังเปียกชื้นอยู่บนพื้นดิน... มันไม่ใช่รอยเท้าของสัตว์ แต่มันคือรอยเท้าของคนเปลือยเปล่าที่เดินมุ่งหน้าไปยังประตูคฤหาสน์ที่แง้มรออยู่ หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เมื่อเธอหยิบไฟฉายขึ้นมาส่อง รอยเท้านั้นไม่ได้เดินจากทางอื่น แต่มันดูเหมือน 'งอก' ออกมาจากเงาของต้นไม้ใหญ่ข้างทางราวกับคนผู้นั้นไม่มีตัวตนอยู่จริงในแสงสว่าง เธอหันไปจะเรียกอคิน แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ทนายความหนุ่มหายไปจากจุดที่เขาควรจะยืนอยู่ ทิ้งให้เธอเผชิญหน้ากับความมืดลำพัง ขณะที่เธอกำลังจะก้าวถอยหลัง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นจากด้านหลังประตูคฤหาสน์ที่เปิดอ้าออกครึ่งหนึ่ง บานประตูไม้โอ๊กเก่าแก่ค่อยๆ ขยับเปิดออกเองช้าๆ เผยให้เห็นหญิงชราในชุดสีดำสนิทผู้มีใบหน้าซีกหนึ่งถูกปกปิดด้วยผ้าคลุมสีหม่น เธอถือตะเกียงที่จุดไฟสว่างจ้าในมือ ก่อนจะเอ่ยชื่อที่รินรดาไม่ได้ยินมานานนับสิบปีด้วยน้ำเสียงแหบพร่าราวกับเสียงใบไม้เสียดสีกัน "หลานกลับมาแล้วหรือ... รินรดา... คนที่ทุกคนรอคอยในเงาแห่งความตาย" ตุ๊กตาโบราณหวังเป็นอย่างยิ่งว่ารอยเท้าในความมืดนี้จะนำพาคุณรี้ดทุกท่านไปพบกับปมปริศนาที่ซ่อนอยู่ในตอนต่อไปนะคะ