เงาของผู้มาก่อน

"อย่าแม้แต่จะคิดที่จะเปิดลิ้นชักนั้นรินรดา... ของบางอย่างมันถูกล็อคไว้ไม่ใช่เพื่อกันขโมย แต่เพื่อกันไม่ให้คนไร้เดียงสาอย่างคุณต้องจบชีวิตลง" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยบาดลึกลงในโสตประสาท รินรดาสะดุ้งจนหัวใจแทบกระดอนออกมาจากอก มือที่กำลังสั่นระริกของเธอชะงักค้างอยู่เหนือคันโยกเหล็กเก่าคร่ำคร่าในห้องเก็บเอกสารใต้ดินของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี ความมืดมิดรอบกายไม่ได้น่ากลัวเท่ากับเงาร่างสูงใหญ่ที่ทอดตัวยาวอยู่ตรงประตูทางออก เธอค่อยๆ หันกลับไป พบกับสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็งของ 'อคิน' ทนายความหนุ่มที่มักจะปรากฏตัวในจังหวะที่โชคชะตาเล่นตลกกับเธอเสมอ "คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?" รินรดาถาม เสียงของเธอแหบพร่า พยายามบังคับมือที่สั่นเทาให้ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อ "แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน นี่มันของของครอบครัวฉัน..." "ครอบครัว?" อคินแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขและเต็มไปด้วยความขมขื่น เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "อย่าได้ทึกทักเอาเองว่าสายเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวคุณคือบัตรผ่านทางไปสู่ขุมนรก หากคุณรู้ความจริงว่าเหตุใดพวกเขาถึงทิ้งคุณไว้ที่สถานรับเลี้ยงเด็กในคืนที่พายุคลั่งนั้น คุณจะไม่อยากเรียกที่นี่ว่าบ้านอีกเลย" รินรดาเม้มปากแน่นจนห้อเลือด ดวงตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ผสมปนเปกับความหวาดหวั่น เธอพยายามก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง แต่แผ่นหลังกลับปะทะเข้ากับตู้ไม้โอ๊กเก่าแก่ที่ส่งกลิ่นอับชื้นของกาลเวลา "ฉันไม่ได้ต้องการคำเตือนจากคนนอก" เธอเชิดหน้าขึ้น แม้ในใจจะรู้ดีว่าอคินไม่ได้โกหก "ฉันต้องการคำตอบ เรื่องรอยเท้าในความมืดที่ฉันเห็นเมื่อคืน และเรื่องกุญแจที่ถูกซ่อนไว้ใต้พื้นไม้ห้องสมุด... คุณเป็นคนเอาไปใช่ไหม?" อคินหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าๆ จากตัวเขาทำให้รินรดารู้สึกหายใจติดขัด เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาจดจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังค้นหาความไร้เดียงสาที่อาจหลงเหลืออยู่ "ผมไม่ได้เอาไป แต่ผมกำลัง 'ปกป้อง' มันไว้จากเงาที่กำลังคืบคลานตามหลังคุณมา" อคินลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบ "รินรดา มองไปที่กระจกเงาบานนั้นสิ... เห็นอะไรไหม?" รินรดาหันไปมองกระจกเงาฝ้ามัวบนผนังห้องเก็บเอกสาร ในความมืดสลัวที่สะท้อนผ่านเงาสีเทา เธอไม่ได้เห็นเพียงแค่ตัวเธอเอง แต่เธอกลับเห็นเงาร่างของหญิงสาวอีกคนยืนซ้อนหลังเธออยู่—หญิงสาวที่มีใบหน้าเหมือนกับเธอราวกับถอดแบบออกมา แต่มีรอยแผลเป็นกรีดลึกที่ข้างลำคอ เธอหวีดร้องออกมาอย่างลืมตัว มือของเธอยกขึ้นจับลำคอตัวเองโดยสัญชาตญาณ อคินคว้าข้อมือเธอไว้แน่นด้วยแรงที่มากกว่าที่เคยได้รับ แต่แววตาเขากลับอ่อนแสงลงชั่วขณะหนึ่ง "นั่นคือ 'เงาของผู้มาก่อน'" อคินกระซิบ เสียงของเขาเคร่งเครียด "ทุกย่างก้าวที่คุณพยายามจะขุดคุ้ยความลับในอดีต คือการปลุกสิ่งที่ควรจะตายไปพร้อมกับกาลเวลาให้ฟื้นคืนชีพ คุณกำลังพาตัวเองไปอยู่ในจุดที่อันตรายที่สุด... จุดที่คนตระกูลของคุณไม่มีใครรอดชีวิตกลับมาได้" "ทำไมคุณต้องมาเตือนฉัน?" รินรดาถาม เสียงของเธอสั่นเครือ "คุณเป็นทนายของคุณพ่อ... หรือคุณเป็นส่วนหนึ่งของเกมนี้กันแน่?" อคินปล่อยมือจากข้อมือเธอ ความเย็นชาที่ฉาบไว้บนใบหน้าจางหายไปแทนที่ด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด เขาหมุนตัวกลับไปยังประตูที่เปิดแง้มไว้ แสงสลัวจากโถงทางเดินด้านนอกอาบไล้ร่างของเขาให้ดูโดดเดี่ยว "เพราะผมสัญญาไว้กับคนคนหนึ่งว่าจะให้คุณมีชีวิตรอดไปจนกว่าความจริงจะปรากฏ... แม้ว่าความจริงนั้นจะทำให้คุณแตกสลายก็ตาม" เขาเดินจากไปทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางความมืดมิดของห้องเก็บเอกสาร เสียงฝีเท้าของเขาจางหายไปพร้อมกับความเงียบที่กดทับ แต่แล้วเธอก็ต้องชะงัก เมื่อมีเสียง 'คลิก' เบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลังตู้ไม้ที่เธอพิงอยู่ ลิ้นชักที่เธอกำลังจะเปิดเมื่อครู่ เลื่อนเปิดออกมาเองช้าๆ โดยที่ไม่มีใครแตะต้อง ภายในนั้นไม่ได้มีเอกสารเก่าหรือสมบัติอย่างที่เธอคิด แต่มันกลับมีเพียงรูปถ่ายใบเดียวที่เพิ่งถูกถ่าย... เป็นรูปของเธอกับอคินที่ยืนอยู่ด้วยกันในห้องนี้ เมื่อไม่ถึงหนึ่งนาทีที่แล้ว ข้อความเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ที่มุมรูปว่า: 'อย่าไว้ใจเงาที่พูดแทนคนตาย' ตุ๊กตาโบราณหวังว่าเรื่องราวในบทนี้จะทำให้คุณรี้ดรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แฝงอยู่ในความอบอุ่นของความลึกลับนะคะ