รอยแยกในขบวนการศัตรู

"ถ้าคุณคิดว่าความพยศของตัวเองคือเครื่องหมายการค้าที่ทำให้คุณดูน่าเกรงขามล่ะก็... ฉันบอกได้เลยว่ามันน่าสมเพชกว่าที่คุณคิดนะคะ" น้ำเสียงของหญิงสาวผู้มาใหม่—คนที่รินรดาไม่เคยพบหน้า แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดในความเย็นเยียบ—ก้องสะท้อนอยู่ในห้องโถงกว้างที่เงียบงัน อคินยืนนิ่งขวางหน้าทิ้งระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าวจากรินรดา มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ทว่าแววตาที่จ้องมองไปยังผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงข้ามกลับเต็มไปด้วยความร้าวรานที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชา "หุบปากเสียที เอลีน่า" อคินเค้นเสียงลอดไรฟัน "กฎที่เธอวางไว้มันไม่ได้มีไว้เพื่อความยุติธรรม แต่มันมีไว้เพื่อสนองความกระหายในอำนาจที่เน่าเฟะของเธอเท่านั้น" เอลีน่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการเสียดสีมากกว่าความขบขัน เธอเดินวนรอบโต๊ะหินอ่อนตัวยาวอย่างใจเย็น นิ้วเรียวสวยกรีดกรายผ่านผิวโต๊ะราวกับกำลังไล่เรียงตัวหมากรุกที่เธอถือสิทธิ์เป็นผู้เล่นแต่เพียงผู้เดียว "ยุติธรรมเหรอคะ? คำพูดสวยหรูที่คนแพ้ชอบหยิบมาใช้ปลอบใจตัวเอง" เอลีน่าหยุดกะทันหัน เธอหันไปสบตารินรดาผ่านแว่นกันแดดสีเข้ม แม้จะมองไม่เห็นดวงตา แต่รินรดาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่พุ่งเข้าใส่ราวกับกระแสไฟฟ้า "และเธอก็ด้วย... รินรดา ยิ่งเธอพยายามขุดคุ้ยหาตัวตนของตัวเองมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งก้าวเข้าใกล้หลุมศพที่ครอบครัวเธอขุดไว้ให้มากขึ้นเท่านั้น" รินรดากำหมัดแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก เธอจะไม่ยอมเป็นเบี้ยที่ใครจะมาจูงจมูกได้อีก "คุณพูดเหมือนรู้ดี... ทั้งที่ตัวคุณเองก็เป็นแค่เงาที่แอบอิงอยู่กับความมืดมิดของคนอื่น ไม่ต่างจากพวกเราหรอกค่ะ" "อุ๊ย" เอลีน่าแสร้งทำสีหน้าประหลาดใจ "ปากคอเราะร้ายขึ้นนี่คะ เห็นไหมคะ อคิน? ผู้หญิงคนนี้เริ่มเปลี่ยนไปแล้ว... แต่อย่าลืมสิว่าคนอย่างเธอไม่มีวันหลุดพ้นจากพันธนาการที่ฉันสร้างไว้ได้หรอก" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ทันใดนั้น เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว แรงจนแก้วคริสตัลที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นสะเทือน ชายวัยกลางคนอีกคนที่ยืนนิ่งอยู่ในเงามืดมุมห้องมาโดยตลอดก้าวออกมาข้างหน้า สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ "พอได้แล้ว!" เสียงของเขาตวาดก้อง "เราไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังนิทานปรัชญาของเธอ เอลีน่า! แผนที่วางไว้พังไม่เป็นท่าเพราะความมั่นใจเกินเหตุของเธอคนเดียว เรื่องนี้บอสไม่ปล่อยเธอไว้แน่" เอลีน่าหันไปมองชายคนนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย ผิดกับอคินที่นัยน์ตาเริ่มวาวโรจน์ด้วยความหวังที่แทรกเข้ามาในวิกฤต การที่คนในขบวนการเริ่มขัดแย้งกันเองคือรอยแยกที่รินรดาเฝ้ารอคอย "บอสเหรอคะ?" เอลีน่าเดินเข้าไปหาชายผู้นั้นอย่างคุกคาม "คุณคิดว่าการที่บอสส่งคุณมาเป็นพี่เลี้ยงฉัน จะทำให้คุณมีสิทธิ์ขึ้นเสียงกับฉันงั้นหรือคะ? อย่าลืมสิว่าใครกันแน่ที่เป็นคนถือรหัสผ่านเข้าถึงฐานข้อมูลลับนั่น... และถ้าฉันตัดสินใจจะทำลายมันทิ้งเสียตอนนี้ คุณคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับอนาคตอันสดใสของคุณ?" ชายคนนั้นชะงัก ลมหายใจหอบถี่ด้วยความโกรธจัด เขาชักปืนพกออกมาเล็งไปที่เอลีน่าโดยไม่ลังเล "ฉันไม่สน! ถ้าฉันไม่ได้งานนี้ ก็ไม่มีใครได้ทั้งนั้น!" "คุณกล้าเหรอ?" เอลีน่าเลิกคิ้วถาม ท่ามกลางความตึงเครียดที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย รินรดาสังเกตเห็นท่าทางของอคินที่เปลี่ยนไป เขาขยับตัวช้าๆ อย่างระแวดระวัง เตรียมพร้อมที่จะชิงจังหวะที่โกลาหลที่สุดนี้เพื่อพาเธอหนีออกไป "พวกคุณมันก็แค่สุนัขที่ไล่กัดกันเอง" อคินเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัด "ปล่อยให้พวกเขากัดกันจนตายไปข้างหนึ่งเถอะ รินรดา... ตามผมมา" รินรดาหันไปมองอคิน ความลังเลฉายชัดอยู่ในแววตา เธอไม่แน่ใจว่าอคินคือคนที่เธอควรเชื่อใจได้มากน้อยเพียงใดในสถานการณ์นี้ แต่ในขณะที่เธอกำลังจะก้าวตามเขานั้น มือถือของเธอก็สั่นขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอที่ปรากฏชื่อสายเรียกเข้าทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น มันไม่ใช่ชื่อคนรู้จัก... แต่มันคือเบอร์โทรศัพท์บ้านหลังเก่าที่ถูกทิ้งร้างไปนานกว่ายี่สิบปี สถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของปริศนาทั้งหมดที่เธอพยายามตามหา เอลีน่าหยุดกึก สายตาของเธอเหลือบมามองที่หน้าจอมือถือของรินรดา ความมั่นใจที่เคยมีพลันหายไปกลายเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "นั่น... เธอไปเอารหัสลับนั่นมาจากไหน?!" เสียงปืนนัดหนึ่งดังขึ้นก้องห้องโถง ทว่ามันไม่ใช่การยิงใส่เอลีน่าหรืออคิน แต่มันคือการยิงพุ่งเป้าไปที่โคมไฟระย้าเหนือหัวพวกเขาทั้งหมด ทุกอย่างตกอยู่ในความมืดมิดในทันทีท่ามกลางเสียงแตกกระจายของคริสตัล พร้อมกับเสียงกระซิบที่ข้างหูรินรดาที่ทำให้เธอตัวเย็นวาบ "ความลับที่คุณตามหา... มันไม่ได้อยู่ในฐานข้อมูลหรอกรินรดา แต่มันอยู่ในสายเลือดของคุณเอง... วิ่งไปที่ประตูบานที่สามซะ ก่อนที่เขาจะตื่นขึ้นมา" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความลับอันดำมืดนี้ไปพร้อมกับตุ๊กตาโบราณนะคะ