กำลังใจจากอคิน

"คุณรู้... คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหมคะ?" น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงไปด้วยความแข็งกร้าวที่เพิ่งก่อตัวขึ้นท่ามกลางความแตกสลาย เธอจ้องมองแผ่นหลังกว้างของอคินที่ยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นสลักจากหินอ่อน ดวงตาของเขาไม่ได้สั่นไหวไปกับความโกลาหลที่เกิดขึ้นในห้องทำงานนี้เลยแม้แต่น้อย ราวกับว่าผู้มาเยือนที่ยืนอยู่เบื้องหลังไม่ใช่บุคคลแปลกหน้า แต่เป็นชิ้นส่วนสุดท้ายที่เขาจงใจวางลงในกระดานหมากรุกที่เขาสร้างขึ้นมาเองกับมือ อคินค่อยๆ หมุนตัวกลับมา ความเงียบในห้องนั้นกดทับจนรินรดารู้สึกเหมือนลมหายใจเริ่มขาดห้วง เขาไม่ได้ตอบคำถามด้วยคำพูด แต่เพียงก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ฝีเท้าของเขามั่นคงหนักแน่น ผิดกับหัวใจของหญิงสาวที่กำลังเต้นระรัวราวกับกลองรบ "ถ้าผมบอกว่าผมรู้... คุณจะหนีไปจากที่นี่ไหม รินรดา?" เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความนัยอันน่าสะพรึงกลัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววบางอย่างที่เธอยังอ่านไม่ขาด—ไม่ใช่ความผิดบาป ไม่ใช่ความสะใจ แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกฝังกลบไว้ลึกเกินกว่าใครจะมองเห็น รินรดาแค่นยิ้มออกมา หยาดน้ำตาที่รื้นขอบตาไม่ได้ไหลริน แต่มันกลับทำให้ดวงตาของเธอดูลุ่มลึกและบอบช้ำ "นี่คือเหตุผลที่ตั้งแต่วันแรกที่คุณยื่นข้อเสนอให้ฉันใช่ไหมคะ? คุณไม่ได้ต้องการทนายความมาช่วยค้นหาตัวตนของฉัน... คุณต้องการ 'หมาก' ที่จะทำลายความลับของคนตระกูลนั้น โดยใช้ชีวิตของฉันเป็นเดิมพัน" อคินหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ และกลิ่นหอมสะอาดของไม้สนที่คุ้นเคย เขาเชยคางเธอขึ้นเบาๆ บังคับให้เธอต้องสบตากับความว่างเปล่าที่เขาสร้างขึ้นมาเพื่อปิดบังความจริง "หมากเหรอคะ?" อคินทวนคำเบาๆ ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอ "สำหรับคนอื่นคุณอาจจะเป็นหมาก แต่สำหรับผม... คุณคือความผิดพลาดเพียงอย่างเดียวที่ผมยอมให้เกิดขึ้นในชีวิตที่วางแผนมาอย่างดี ผมยอมหักหลังโลกทั้งใบ ยอมแม้กระทั่งทำลายหลักฐานที่สืบหามาสิบปี เพียงเพื่อไม่ให้คุณต้องแปดเปื้อนกับความโสมมของเรื่องนี้" "แล้วตอนนี้ล่ะคะ?" รินรดาแทรกขึ้น เสียงของเธอสั่นเครือ "ความโสมมที่ว่านั่นมันพังประตูเข้ามาหาเราแล้ว คุณยังจะบอกว่าปกป้องฉันอยู่หรือเปล่า ในเมื่อคนที่คุณให้เข้ามาในห้องนี้ คือคนที่ทิ้งฉันไว้ในสถานรับเลี้ยงเด็กเมื่อยี่สิบปีก่อน!" อคินนิ่งไปครู่ใหญ่ มือที่วางอยู่ข้างตัวกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน เขาขยับเข้าใกล้เธออีกก้าว ปลายจมูกของเขาเกือบจะแตะกับหน้าผากของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงหน้า "รินรดา ฟังผมนะ..." เสียงของเขาอ่อนลง ทว่าทรงพลังอย่างประหลาด "ไม่ว่ากาลเวลาจะหมุนไปอย่างไร หรือความลับที่ผมเก็บไว้จะโหดร้ายแค่ไหน ผมจะไม่มีวันปล่อยมือจากคุณ เราจะจมลงไปในกองเพลิงนี้ด้วยกัน หรือจะปีนป่ายขึ้นไปบนกองซากปรักหักพังนั่นด้วยกัน ผมสัญญา... ผมจะอยู่เคียงข้างคุณจนถึงวินาทีสุดท้ายของลมหายใจ ไม่ใช่ในฐานะทนายความ ไม่ใช่ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด แต่ในฐานะของคนที่รู้ดีว่าคุณคือความหมายเดียวที่หลงเหลืออยู่ในชีวิตอันว่างเปล่าของผม" รินรดานิ่งงัน คำพูดนั้นเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ผูกมัดหัวใจของเธอไว้กับเขาอย่างไม่มีวันหลุดพ้น เธอรู้ดีว่าเขากำลังโกหกหรือซ่อนบางอย่างที่ร้ายแรงกว่านั้นไว้ แต่ภายใต้สายตาที่เว้าวอนและมั่นคงคู่นั้น เธอกลับไม่สามารถก้าวถอยหลังได้แม้แต่ก้าวเดียว "ถ้าถึงเวลานั้น... ถ้าความจริงมันทำให้เราต้องฆ่ากันเองล่ะคะ?" เธอถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม อคินคลี่ยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ถ้าถึงวันนั้นจริงๆ รินรดา คุณก็แค่ใช้มีดเล่มนั้นปักลงมาที่หัวใจผม... แล้วผมจะช่วยคุณจัดการกับความเจ็บปวดนั้นเอง" ทว่า ก่อนที่รินรดาจะได้ทันตั้งตัว หรือได้ถามถึงความหมายของประโยคที่ฟังดูคล้ายคำสารภาพบาปนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ—จังหวะการเคาะที่หนักแน่นและเป็นเอกลักษณ์ จนทำให้รินรดาต้องหน้าถอดสี เสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นจังหวะที่คนๆ นั้นชอบใช้เป็นสัญลักษณ์ประจำตัวมาตลอดกาล... คนที่ควรจะตายไปจากโลกนี้แล้วตั้งแต่เหตุการณ์เพลิงไหม้ที่บ้านพักตากอากาศเมื่อสิบปีก่อน ประตูห้องทำงานค่อยๆ เปิดออก กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกลอยมาแตะจมูกร่างที่ก้าวเข้ามาในห้องทำให้รินรดาถึงกับทรุดตัวลงกับเก้าอี้ด้วยความช็อกสุดขีด เพราะใบหน้าที่ปรากฏตรงหน้าคือภาพสะท้อนของเธอเอง... ในเวอร์ชันที่แก่กว่าและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่น่าสะพรึงกลัว! "อคิน... ฉันบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่าอย่าทำตัวเป็นพระเอกให้มากนัก" หญิงสาวผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นประสาทที่สุดเท่าที่รินรดาเคยได้ยินมา "เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่จะต้องเขียนบทอวสานให้กับเรื่องนี้... คือฉัน" ตุ๊กตาโบราณขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยหัวใจที่ลุ้นระทึกไปพร้อมกันนะคะ