ใต้เงามืดของคฤหาสน์

เสียงรองเท้าหนังเหยียบย่ำลงบนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบในความมืด ดังก้องกังวานราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย รินลดาแทบไม่กล้าหายใจ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผมและแนวสันหลังในความเงียบสงัด เงามืดที่ทอดตัวยาวผ่านช่องประตูไม่ได้มาจากคนนอก... แต่มันคือผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้าของนรกแห่งนี้ คิรากรก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับเต็มไปด้วยพลังอำนาจกดดันที่บดขยี้ออกซิเจนในปอดจนหมดสิ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องอยู่ที่เธอ ร่างเพรียวบางของหญิงสาวแนบชิดติดบานประตูไม้สักทอง โดยมีแผงอกกว้างและกลิ่นกายคุ้นเคยของเขาก้าวเข้ามาปิดกั้นทุกเส้นทางหลบหนีอย่างแนบเนียน "ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้... ศิลปินตัวน้อยของผมกำลังค้นหาแรงบันดาลใจอะไรในเขตหวงห้ามกันแน่ครับ รินลดา" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่เปลือยเปล่าจนขนลุกชัน รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นอย่างถือดี แม้หัวใจจะเต้นโครมครามรากระหน่ำตีกลองศึก "ฉันแค่... หาทางออกไม่เจอ" เธอกล่าวปฏิเสธเสียงแข็ง ทั้งที่หลักฐานคือบันไดวนที่ทอดตัวลึกลงไปสู่เบื้องล่าง ซึ่งถูกเปิดออกอย่างไร้การป้องกัน คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน มือหนาเอื้อมมาตรึงข้อมือเรียวไว้ด้วยแรงบีบที่หนักหน่วงแต่ไม่ถึงกับเจ็บ เป็นการพันธนาการที่ไร้ซึ่งทางขัดขืน เขาดึงร่างของเธอกลับเข้าหาตัวจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม เนื้อตัวของเขาแผ่ซ่านไอความร้อนคุกรุ่นออกมา ราวกับเตาไฟที่พร้อมจะหลอมละลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า "โกหกไม่เนียนเอาเสียเลยนะครับ... รู้ไหมว่าประตูบานนั้น ไม่เคยต้อนรับใครหน้าไหนทั้งสิ้น นอกเสียจากเจ้าของคฤหาสน์" ดวงตาสีเข้มดุดันก้มลงมองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มันมีความกระหาย ความหึงหวง และความลับบางอย่างที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายใต้รอยแผลเป็นทางใจที่ไม่มีใครลบเลือนได้ รินลดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้เรียวขาจะสั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านจากความใกล้ชิดอันตรายนี้ "ถ้ามันเป็นเขตหวงห้าม... ทำไมคุณถึงไม่ล็อกมันตั้งแต่แรก หรือว่าคุณจงใจเปิดมันไว้ เพื่อรอให้ฉันเดินตกลงไปในกับดักของคุณกันแน่ คิรากร" คำถามท้าทายนั้นทำให้มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ ร่างสูงไม่ตอบคำถาม แต่กลับใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้นบังคับให้เธอน้อมรับสัมผัส รสจูบที่ถาโถมเข้ามาในความมืดนั้นรุนแรง ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้เนิ่นนาน ริมฝีปากหนาบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตักตวงความหวานล้ำท่ามกลางความเงียบงันของโถงทางเดิน รินลดาครางประท้วงในลำคอเมื่อมือใหญ่เริ่มลูบไล้ไปตามแนวโค้งเว้าของสัดส่วนผ่านเนื้อผ้าอย่างจาบจ้วง แรงดึงดูดระหว่างทั้งคู่รุนแรงเสียจนสติสัมปชัญญะหลุดลอย ความหอมหวานของรสจูบแปรเปลี่ยนเป็นไฟราคะที่แผดเผา คิรากรไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสได้ตั้งตัว เขาดันร่างบางจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเยียบอีกครั้ง ก่อนจะแทรกกายเข้าตรงกลางระหว่างเรียวขาของเธอ บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและเสียงครางต่ำในลำคอของชายหนุ่มที่แสดงถึงความต้องการอันไร้ขีดจำกัด มือหนาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกอย่างไร้ความปราณี ผิวเนียนละเอียดสัมผัสกับอากาศเย็นยามวิกาลก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มจากฝ่ามือหยาบกร้านที่ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่าง รินลดาแอ่นอกรับสัมผัสด้วยความซ่านสยิว เธอยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่ง จิกเล็บลงบนลาดไหล่หนาเพื่อระบายความเสียวซ่านที่กัดกินไปถึงขั้วหัวใจ ความเป็นสุภาพบุรุษมักถูกโยนทิ้งไปเมื่อคิรากรอยู่ในโหมดนักล่า และเธอก็คือเหยื่อสาวที่ยอมจำนนต่อสัญชาตญาณดิบเถื่อนนี้อย่างเต็มใจ บทเพลงรักอันเร่าร้อนและดุดันดำเนินไปท่ามกลางเงามืดของคฤหาสน์ ทุกการสัมผัส ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทะกันระหว่างความใคร่และความลึกลับที่ยังไม่ถูกเปิดเผย ร่างกายแนบสนิทเป็นเนื้อเดียวกันในความมืดมิด เสียงหอบหายใจและเสียงครางหวานหูประสานกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะทะลุออกมานอกอก คิรากรฝังใบหน้าลงที่ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มผิวเนื้ออ่อนจนเกิดรอยสีุ่กปลั่งเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ขณะที่เรียวขาเรียวถูกยกขึ้นเกี่ยวสะโพสอบอุ่นของเขาไว้แน่น แรงปรารถนาพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดก่อนที่ทั้งคู่จะปล่อยให้คลื่นอารมณ์ซัดสาดจนร่างกระตุกเกร็งด้วยความสุขสมอย่างรุนแรง ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดกันและกันในความเงียบงัน รินลดาซบหน้าลงกับแผงอกเปลือยเปล่าของชายหนุ่ม ปล่อยให้ร่างกายพักฟื้นจากพายุอารมณ์ที่โหมกระหน่ำเมื่อครู่ ขณะที่นิ้วมือแข็งแกร่งของคิรากรยังคงลูบไล้อย่างทะนุถนอมบนแผ่นหลังเนียน ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความเคลิบเคลิ้มนั้นอยู่ได้ไม่นาน เสียงกุกกักเบาๆ ลอยขึ้นมาจากเบื้องล่าง... จากภายใน "ห้องใต้ดิน" ที่ประตูเปิดแง้มไว้! คิรากรชะงักกึก ร่างกายที่เคยผ่อนคลายกลับมาตึงเครียดขึ้นในเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความระแวดระวัง เขาดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงร่างของรินลดามาซ่อนไว้ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง ทว่าแววตาของเขากลับฉายแววตกตะลึงและเหี้ยมเกรียมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเงาร่างหนึ่งก้าวขึ้นมาจากบันไดมืดมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเอ่ยทักขึ้นในความมืดสนิท "ไม่นึกเลยนะครับ... ว่าคุณพี่ชายใจร้าย จะแอบพาแขกมาต้อนรับกันถึงหน้าประตูห้องลับแบบนี้" ---------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นมาจนถึงบรรทัดนี้นะครับ