การตัดสินใจครั้งใหญ่

กลิ่นสนิมเหล็กและควันบุหรี่จางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่มืดสลัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานส่องกระทบใบหน้าคมคายที่ไร้รอยแผลของคิรากรให้ดูราวกับรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นด้วยความพิถีพิถัน ทว่าในวินาทีนี้ รูปปั้นนั้นกลับกำลังสั่นสะเทือนด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความเงียบงัน นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองรอยสลักสัญลักษณ์รูปกางเขนหัวกลับบนกระดาษเอกสารเก่าๆ ที่ลูกน้องเพิ่งนำมาวางไว้บนโต๊ะ มันไม่ใช่แค่สัญลักษณ์ แต่มันคือลายเซ็นของความตาย... ศัตรูเก่าที่เขาฝังมันลงหลุมไปเมื่อหลายปีก่อน กลับฟื้นคืนชีพขึ้นมาเพื่อทวงคืนทุกอย่าง "ออกไปให้หมด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟันด้วยความเย็นยะเยือก ราวกับสายลมหนาวที่พัดผ่านสันหลัง ลูกน้องในชุดสูทสีดำต่างก้มหัวรับคำและเดินถอยหลังจากไปอย่างเงียบเชียบ เหลือเพียงเขากับความมืด และ... ใครบางคนที่ยังยืนหยัดอยู่มุมห้อง รินลดาก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานทีละน้อย ส้นรองเท้ากระทบพื้นห้องเกิดเสียงก้องกังวานในความเงียบ เธอมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังเกร็งแน่นของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพลด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย "คุณควรจะกลับไป ริน" คิรากรเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความตึงเครียด "เกมนี้มันอันตรายเกินกว่าที่ผู้หญิงอย่างคุณจะเอาชีวิตมาทิ้ง" "ผู้หญิงอย่างฉันเหรอคะ... อ้อ, ขอโทษทีครับ ฉันติดนิสัยพูด ครับ/นะคะ กับคนทั่วไป" รินลดาแก้คำพูดตัวเองด้วยรอยยิ้มมุมปาก ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้สรรพนามและน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นเมื่อเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา "คุณคิดว่าฉันเป็นแค่ช่างสักข้างถนนที่บังเอิญจับพลัดจับผลูเข้ามาในโลกของคุณหรือไงคะ... คิรากร" เธอใช้ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนปกเสื้อสูทสีเข้มของเขาเบาๆ สัมผัสที่ทำให้ร่างสูงชะงักกึก คิรากรเกลียดการถูกสัมผัส นั่นคือสัญชาตญาณดิบที่ฝังรากลึกในตัวเขาเพื่อป้องกันอันตราย แต่แปลก... ปลายนิ้วของรินลดากลับไม่สร้างความรังเกียจให้เขารู้สึกเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มันปลุกเร้าความร้อนรุ่มที่เขาพยายามกดขี่มันไว้ให้ปะทุขึ้นมาเสียอีก คิรากรเงยหน้าขึ้นสบตา ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนรินลดาต้องแหงนมอง มือหนาเอื้อมคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ทันที แรงบีบกระชับแน่นด้วยความโมโหปนความปรารถนาที่พุ่งพล่าน "คุณไม่เข้าใจริน... มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือการล้างบาง ฉันไม่อยากดึงคุณเข้าไปเปื้อนเลือด" "แล้วใครบอกว่าฉันกลัวเลือดล่ะคะ?" รินลดาเอ่ยสวนกลับด้วยน้ำเสียงที่ท้าทาย แววตาคู่สวยเป็นประกายวาววับด้วยความดื้อรั้น "รอยสักทุกรอยที่ฉันลงเข็ม มันแลกมาด้วยความเจ็บปวดและหยดเลือดทั้งนั้น... ถ้าฉันเลือกที่จะยืนอยู่ตรงนี้ นั่นแปลว่าฉันตัดสินใจแล้ว ว่าจะร่วมแบกรับคมมีดไปพร้อมกับคุณ" คำพูดนั้นราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงกลางใจของมาเฟียหนุ่ม คิรากรสูดลมหายใจเข้าปอดลึก รสชาติของความหวั่นไหวตีรวนขึ้นมาในอก ชายหนุ่มกระชากร่างบางเข้ามาประชิดตัวอย่างแรงจนแผ่นอกของเธอแนบชิดกับแผงอกแกร่ง กลิ่นกายหอมหวานเฉพาะตัวของเธอผสมผสานกับกลิ่นหมึกสักจางๆ กลายเป็นยาเสน่ห์ที่ทำให้สติของเขาขาดผึ่ง "คุณกำลังเล่นกับไฟ รินลดา" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังอยู่ชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนร่างบางสะท้านเฮือก "ถ้าไฟดวงนั้นมันจะแผดเผาเราทั้งคู่... ฉันก็ยอม" คำตอบสุดท้ายที่หลุดจากเรียวปากอิ่มทำให้คิรากรหมดความอดทน มือหนาเลื่อนจากข้อมือขึ้นมาประคองท้ายทอยของเธอไว้มั่น ก่อนจะบดริมฝีปากลงมาอย่างไร้ความปราณี รสจูบดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้เนิ่นนาน รินลดาครางแผ่วในลำคอแต่ไม่ได้ขัดขืน มือเล็กเปลี่ยนเป็นโอบรอบคอแกร่ง จิกปลายนิ้วลงบนเส้นผมหนาเพื่อตอบรับรสสัมผัสที่ร้อนแรงและเร่าร้อนจนแทบหลอมละลาย ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ คิรากรตักตวงความเร่าร้อนจากเธอราวกับคนกระหายน้ำกลางทะเลทราย แรงดึงดูดทางกายและอารมณ์พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ร่างสูงช้อนตัวเธอลอยขึ้นจากพื้นโดยที่ริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน รินลดาเกี่ยวรัดเรียวขาเข้ากับสะโพกสอบของเขาโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณดิบเถื่อนของนักล่าตื่นเต็มตา พร้อมที่จะกลืนกินและครอบครองทุกตารางนิ้วของหญิงสาวผู้กล้าหาญคนนี้ให้จมดิ่งไปกับห้วงเสน่หาอันไร้ทางถอย ทว่า ในวินาทีที่เปลวเพลิงแห่งความปรารถนากำลังลุกโชนถึงขีดสุดจนแทบแผดเผาทุกสิ่ง... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบและรุนแรง ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา ตามด้วยเสียงตะโกนกระหึ่มจากลูกน้องหน้าห้องที่พังประตูเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "นายครับ! แย่แล้วครับ! ระบบความปลอดภัยโซน B ถูกเจาะ และ... และศพของสายลับที่เราส่งไปสืบข่าว ถูกส่งกลับมาแขวนไว้ที่หน้าคฤหาสน์แล้วครับ!" คิรากรชะงักกึก ร่างกายที่กำลังร้อนรุ่มเย็นเฉียบลงทันที นัยน์ตาดำมืดวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่รินลดาสัมผัสมา เขากระชากร่างเธอลุกขึ้นยืนบังไว้ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง พร้อมกับคว้าปืนพกสีดำสนิทขึ้นมาขึ้นลำกล้องด้วยมือข้างเดียวอย่างคล่องแคล่ว รินลดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกเมื่อมองลอดผ่านไหล่กว้างออกไปเห็นเงาสลัวของใครบางคนกำลังเดินตรงเข้ามาในเขตหวงห้ามของคฤหาสน์... ผ่านทางประตูหลักที่ถูกเปิดออกโดยไม่มีใครอนุญาต! วริศร์วิสกี้ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในดาร์กโรมานซ์บทนี้ด้วยกันนะครับ