เงาอดีตที่คืบคลาน

เสียงโลหะกระทบกันดังเคร้งจากห้องโถงชั้นใต้ดิน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่เหยียบย่ำลงบนพื้นหินอ่อนอย่างไม่เกรงใจเจ้าของสถานที่ ความเงียบสงบในคฤหาสน์ของคิรากรถูกฉีกกระชากจนขาดวิ่นในพริบตา รินลดา التيยังคงนั่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเตือนภัยให้เธอดีดตัวลุกขึ้นยืน มือเรียวเผลอเอื้อมไปคว้าประแจเหล็กพกพาเครื่องมือช่างที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขามาถือไว้แน่นโดยอัตโนมัติ "มันเข้ามาทางท่อระบายน้ำเก่าหลังคฤหาสน์ครับนาย! พวกมันมีไม่ต่ำกว่าสิบคนและพกอาวุธครบมือ" เสียงลูกน้องคนสนิทตะโกนรายงานผ่านเครื่องสื่อสารไร้สายด้วยความร้อนรน ก่อนสัญญาณจะถูกตัดขาดไปด้วยเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว คิรากรไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นยังคงฉายแววเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก เขาวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะด้วยความนิ่งสงบผิดมนุษย์ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้าไปยืนบังรินลดาไว้เบื้องหลังอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับมัจจุราชที่พร้อมปลิดชีพทุกคนที่กล้าล้ำเส้น "อยู่ข้างหลังผม" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกึ่งคำสั่ง กรามคมขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านอยู่ในอกไม่ใช่เพราะทรัพย์สินถูกรุกล้ำ แต่เป็นเพราะพวกมันบังอาจก้าวเข้ามาในพื้นที่ที่มี "ผู้หญิงของเขา" อยู่ "ฉันไม่ใช่เด็กที่จะต้องให้คุณมาปกป้องนะคิรากร ฉันมีมือมีตีน" รินลดากัดฟันกรวด ดวงตากลมโตฉายแววพยศ แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัวต่อสถานการณ์ตรงหน้า แต่ความท้าทายในสายเลือดศิลปินนักสักผู้ผ่านโลกมาโชกโชนกลับทำให้เธอไม่อยากหลบอยู่ข้างหลังใคร คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหันกลับมามองเธอนิ่งชั่วขณะ มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้แน่น ออกแรงดึงเข้าหาตัวจนร่างบางแนบชิดกับแผงอกแกร่ง "ดื้อด้าน... ไว้ค่อยไปเถียงกันบนเตียง หลังผมจัดการพวกมันเสร็จ" สิ้นคำพูด ประตูห้องทำงานไม้สักทองราคาแพงก็ถูกถีบกระเด็นด้วยแรงมหาศาล เศษไม้กระจายเกลื่อนกลาด กลุ่มชายฉกรรจ์สวมหน้ากากอนามัยสีดำและชุดยุทธวิธีรัดกุมก้าวเข้ามาพร้อมปืนกลมือเล็งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ ผู้นำกลุ่มก้าวออกมาข้างหน้า ดวงตาหลังหน้ากากจ้องมองคิรากรด้วยความเคียดแค้นชิงชัง "ไง... คิรากร วันนี้คลังแสงและธุรกิจในมือแกจะต้องล่มสลาย เริ่มจากผู้หญิงข้างกายแกนี่แหละ!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินลดาเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อปากกระบอกปืนสีดำสนิทหันมาทางเธอโดยตรง ทว่าก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะทันได้เหนี่ยวไก คิรากรก็เคลื่อนไหวรวดเร็วดุจพายุหมุน มือหนาชักอาวุธปืนพกสั้นประจำกายออกมายิงสวนกลับไปอย่างไร้ความปราณี นัดแรกเจาะเข้าที่กลางหน้าอกของมือปืนแถวหน้าล้มคว่ำลงทันที ความโกลาหลระเบิดขึ้นในห้องทำงานกว้าง เสียงปืนดังสนั่นหู กลิ่นดินปืนคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง คิรากรใช้ร่างกายของตนเองเป็นโล่กำบังให้รินลดาอย่างมิดชิด พร้อมกับจัดการศัตรูทีละคนด้วยความแม่นยำและดุดัน ความดิบเถื่อนของมาเฟียผู้ไร้รอยแผลถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มรูปแบบ ท่ามกลางกระสุนที่เฉียดผ่านไปมาและความตายที่อยู่ตรงหน้า แรงดึงดูดทางอารมณ์ระหว่างคนทั้งสองกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นอย่างประหลาด เมื่อเสียงปืนนัดสุดท้ายเงียบลง ร่างไร้ลมหายใจของศัตรูนอนเกลื่อนกลาดบนพื้นพรมราคาแพง คิรากรยืนหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย เขาหันกลับมาหารินลดาที่ยังคงถือประแจแน่น มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงก่อนจะกดริมฝีปากลงบนเรียวปากอิ่มของเธอทันทีเพื่อระบายความตึงเครียดและอารมณ์ดิบเถื่อนที่พลุ่งพล่าน จูบนั้นไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่เป็นการครอบครองและย้ำเตือนว่าเคือของเขา รินลดาครางประท้วงในลำคอเล็กน้อยก่อนที่เรียวลิ้นร้อนร้ำจะแทรกซึมเข้าไปเกี่ยวพัน บดขยี้อย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ มือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนผ่านเนื้อผ้าจนเธอกายสั่นสะท้าน ความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามและไฟปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นมาอย่างรวดเร็วท่ามกลางคราบเขม่าควันปืน คิรากรผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจจนอกกระเพื่อม สายตาทรงเสน่ห์มองสำรวจเรือนร่างของเธอด้วยความพึงพอใจ ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นร่องรอยความต้องการในแววตาของเธอ "เก่งมาก... ที่ไม่ยอมเป็นภาระ" เขากระซิบชิดริมฝีปาก เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าด้วยแรงอารมณ์ "แต่เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้แน่ รินลดา" ทว่าในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะกลับเข้าสู่ความเร่าร้อน เสียงฝีเท้าฝูงใหญ่และเสียงไซเรนรถตำรวจนอกคฤหาสน์ก็ดังขึ้นแทรกเข้ามา ลูกน้องคนสนิทของคิรากรวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องอีกครั้งด้วยสีหน้าซีดเผือด "นายครับ! ไม่ใช่แค่พวกมันกลุ่มเดียว... ทางตำรวจและหน่วยสืบสวนพิเศษกำลังปิดล้อมคฤหาสน์ทุกด้าน และที่สำคัญที่สุด... คนที่สั่งการกองกำลังชุดนี้อยู่เบื้องหลัง ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'สารวัตรภูวดล' อดีตคู่หมั้นเก่าของ... คุณรินลดาครับ!" คิรากรชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีนิลหันขวับกลับมามองรินลดาที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน ใบหน้าสวยซีดเผือดลงทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่อยากเชื่อ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของวริศร์วิสกี้เสมอมานะครับ