รอยสักสุดท้ายก่อนจาก

เสียงปืนนัดสุดท้ายที่ก้องกังวานขึ้นในห้องโถงมืดทึบ ไม่ได้เป็นเพียงสัญญาณของการปลิดชีพคนทรยศ แต่เป็นเสียงระฆังมรณะที่ตอกย้ำว่า "ความปลอดภัย" ในโลกของคิรากรไม่เคยมีอยู่จริง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินปืน ร่างไร้ลมหายใจของการ์ดคนสนิทผู้หักหลังล้มฟุลงแทบเท้า รินลดาเบิกตากว้าง หัวใจของเธอกระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น เมื่อเงาสีดำทมิฬของศัตรูรอบด้านกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาประชิดจากทุกทิศทุกทาง กระสุนปืนนัดเมื่อครู่คือหลักฐานว่าพวกมันเจาะทะลวงเข้ามาถึงใจกลางเซฟเฮาส์แห่งนี้ได้แล้ว "หนีไป" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและทรงอำนาจ บัดนี้กลับแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย คิรากรหันกลับมามองเธอ นัยน์ตาสสีดำสนิทที่เคยเยือกเย็น บัดนี้ฉายแววร้อนรนอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เลือดสดๆ ไหลรินจากบาดแผลบริเวณหัวไหล่ของเขา ย้อมเสื้อเชิ้ตสีเข้มให้เปียกชุ่ม แต่วินาทีนี้ผู้ชายที่อันตรายที่สุดในเอเชียกลับไม่ได้สนใจบาดแผลของตัวเองเลยแม้แต่น้อย "ไม่... ฉันไม่ไป" รินลดาปฏิเสธเสียงแข็ง น้ำตารื้นขึ้นคลอหน่วยแต่เธอพยายามกะพริบไล่ความอ่อนแอออกไป มือเรียวสั่นเทาแต่ยังคงกำด้ามปืนพกในมือแน่น "เราต้องออกไปด้วยกัน คิรากร" "คุณดื้อเกินไปแล้ว รินลดา!" คิรากรคำรามลั่น พุ่งเข้าประชิดตัวเธอด้วยความเร็วที่เหนือกว่า มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของเธอ บีบแน่นจนเนื้อตัวสั่นสะท้อน แรงอารมณ์ดิบเถื่อนและหงุดหงิดผสมปนเปอยู่ในแววตาที่จ้องมองมา "ฟังให้ดี... ผมไม่ได้ให้คุณเลือก! ถ้าคุณยังดื้อด้านอยู่ตรงนี้ เราจะตายกันหมดทั้งคู่ และผมยอมให้มันเกิดขึ้นไม่ได้... โดยเฉพาะกับคุณ" แรงดึงดูดระหว่างพวกเขารุนแรงเสียจนอากาศรอบตัวแทบหลอมละลาย ท่ามกลางเสียงฝีเท้าและเสียงกระสุนที่กำลังใกล้เข้ามาทุกที คิรากรกระชากร่างบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนหน้าอกแนบชิดกับแผงอกกว้างที่เปื้อนคราบเลือด รสชาติของความตายและความเร่าร้อนตีรวนอยู่ในความรู้สึก ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาประกบเรียวปากหยักลึกอย่างไร้ความปราณี เป็นจูบที่ดุดัน บดขยี้ และเต็มไปด้วยความโหยหาเพื่ออำลา รินลัตดาสั่นสะท้าน รสจูบที่คละคลุ้งด้วยกลิ่นเลือดและรสชาติอันเป็นเอกลักษณ์ของเขาทำให้เธอแทบละลาย เรียวปากที่เคยดื้อรั้นเผยอรับสัมผัสอันรุนแรงนั้นอย่างจำนน มือบางเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งอย่างไร้ทางต้านทาน สัมผัสทางกายในวินาทีที่เป็นตายเท่ากันนี้กลับยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวของทั้งคู่ให้พุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล คิรากรผละริมฝีปากออกอย่างจำใจ ลมหายใจของทั้งสองคนหอบกระชั้น หน้าผากแนบชิดกันชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อซึมซับสัมผัสสุดท้ายก่อนพายุลูกใหญ่จะโหมกระหน่ำ "กุญแจรถมอเตอร์ไซค์หลังตึก... ขี่ออกไปทางเส้นทางลับที่ผมเคยบอก อย่าหันหลังกลับ ไม่ว่าคุณจะได้ยินเสียงอะไรก็ตาม" เขาออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่ยอมให้มีการโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น "แล้วคุณล่ะ..." "ผมจะตามไป... เชื่อใจผม" คิรากรผลักเธอก้าวถอยหลังไปทางประตูหนีไฟอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับฝูงหشป่าที่พังประตูเข้ามาด้วยสายตานักล่าที่กระหายการนองเลือด รินลดาเม้มปากแน่นจนห่อเลือด ตัดสินใจวิ่งฝ่าความมืดออกไปตามเส้นทางที่เขาบอก แม้หัวใจจะแหลกสลายเป็นจุล เสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวตามหลังมาติดๆ เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกท่วมเซฟเฮาส์ รินลดาบิดคันเร่งมอเตอร์ไซค์พุ่งทะยานออกมาสู่ถนนสายเปลี่ยว น้ำตารินไหลอาบแก้มท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาผสมกับควันไฟ เธอรอดชีวิตออกมาได้ตามคำสั่งของเขา... แต่หัวใจกลับถูกทิ้งไว้เบื้องหลังกองเพลิงนั้น ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เธอบิดรถมาจนถึงสตูดิโอสักลับของตัวเอง รินลดาก้าวลงจากรถด้วยสภาพเนื้อตัวเปียกปอนและเนื้อตัวสั่นเทา เธอไขกุญแจเปิดประตูเข้าไปในความมืด กลิ่นสีและเข็มสักที่คุ้นเคยไม่ได้ช่วยให้ความหวาดกลัวในใจลดลงเลยแม้แต่น้อย เธอยืนหอบหายใจอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ยกมือขึ้นลูบไล้รอยสักรูปงูลายกุหลาบดำบนแผ่นหลัง—รอยสักที่คิรากรเป็นคนบังคับให้เธอฝังมันลงบนเรือนร่างของเขา และเขาก็มีรอยสักเดียวกันนี้ประทับอยู่เช่นกัน เพื่อแสดงถึงพันธะที่ไม่มีวันตัดขาด ทันใดนั้นเอง... เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นจากความมืดที่มุมห้อง รินลดาชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบด้วยความตกใจ เธอกำหมัดแน่น หมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับผู้บุกรุกในความมืด พร้อมจะหยิบอาวุธขึ้นมาป้องกันตัวอย่างสุดชีวิต แต่ภาพที่ปรากฏตรงหน้าภายใต้แสงไฟสลัวจากถนนด้านนอก กลับทำให้ลมหายใจของเธอดับวูบลงในลำคอ ร่างสูงใหญ่ของคิรากรก้าวพ้นเงาดำออกมาด้วยสภาพที่สะביินสะบาน เสื้อผ้าขาดวิ่นและเปอะเปื้อนคราบเขม่าควัน เลือดสีเข้มไหลอาบซีกหน้าคมคาย แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอกลั้นหายใจ... สิ่งที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบจนชาไปทั้งร่าง คือปลายกระบอกปืนสีดำสนิทที่ถูกจ่อตรงมาที่หน้าผากของเธอ... โดยฝีมือของคนที่เธอกำลังโหยหา นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นว่างเปล่า เย็นชา และไร้ซึ่งความทรงจำใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับว่าเขาไม่เคยรู้จักผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้ามาก่อนในชีวิต "แก... เป็นใคร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม ไร้ซึ่งความอ่อนโยนใดๆ ทั้งสิ้น --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าความมืดและเพลิงแค้นมาด้วยกันในตอนนี้นะครับ