เกมไล่ล่าในห้องทำงาน

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและกลิ่นบุหรี่คิวบาที่ยังคงตกค้างอยู่ในอากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของคิรากร มันเป็นกลิ่นที่บอกเล่าถึงความรุนแรงที่เพิ่งจบลงไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา... รินลดานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่หลังโต๊ะทำงานของเขา เธอไม่ได้หนีไปไหนตามคำสั่ง แต่นิ้วเรียวกลับไล้ไปตามขอบโต๊ะที่ทำจากไม้พะยูงหายาก ดวงตากลมโตหรี่ลงมองประตูที่ถูกล็อคตายจากด้านนอก เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การกักขัง แต่มันคือการประกาศอาณาเขต เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังใกล้เข้ามาก่อนที่ประตูจะถูกผลักออก คิรากรก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดสูทที่ดูยับย่นกว่าปกติ กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกจนเผยให้เห็นแผงอกแกร่งที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ยังไม่คงที่ แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชาเหมือนทุกครั้ง แต่มันวาวโรจน์ด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกจุดติดจนพร้อมจะเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ "ผมบอกให้คุณรอ... ไม่ใช่ให้คุณมาทำตัวล่อตาเสือแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำของเขากดดันจนบรรยากาศในห้องดูเบาบางลง รินลดาเลิกคิ้วมองเขาด้วยความท้าทาย เธอไม่สะทกสะท้านต่อออร่าแห่งความตายที่เขาสร้างขึ้นรอบตัว "ถ้าฉันกลัว... ฉันคงไม่ก้าวเข้ามาในโลกของคุณตั้งแต่แรกแล้ว คิรากร" ชายหนุ่มสาวเท้าเข้ามาหาด้วยความเร็วเกินกว่าที่เธอจะคาดเดา มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอแล้วออกแรงดึงเพียงครั้งเดียว ร่างบางก็ลอยละลิ่วขึ้นไปนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารลับคดีอิทธิพล คิรากรแทรกตัวเข้ามาอยู่ระหว่างขาของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหน้าเนียนใส "คุณชอบเล่นกับไฟ... งั้นก็ต้องยอมรับให้ได้ว่าความร้อนของมันอาจจะเผาคุณจนไม่เหลือชิ้นดี" ริมฝีปากหยักได้รูปบดขยี้ลงมาโดยไม่มีการเกริ่นนำ รสจูบของเขาไม่ได้นุ่มนวลหรือทะนุถนอม แต่มันคือการเรียกร้อง เป็นการยึดครอง และเป็นการยืนยันอำนาจ ลิ้นร้อนกวาดต้อนไปทั่วโพรงปากอย่างหิวกระหาย รินลดาตอบโต้กลับด้วยจังหวะที่เร่าร้อนไม่แพ้กัน มือเล็กขยำเส้นผมของเขาจนยุ่งเหยิง ความเงียบภายในห้องถูกแทนที่ด้วยเสียงลมหายใจหอบกระเส่าและการเสียดสีของเนื้อผ้าที่รัดแน่น คิรากรผละริมฝีปากออกเพียงนิด สายตาของเขามองไล่ตั้งแต่ลำคอระหงลงไปยังเนินอกที่กระเพื่อมไหวจากการตื่นตัว "ผมเกลียดการสัมผัส... แต่สำหรับคุณ ผมกลับอยากจะสลักรอยแผลของผมลงบนตัวคุณให้ลึกที่สุด" เขาไม่ได้พูดเปล่า มือหยาบกร้านสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อของเธอ สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นเฉียบตัดกับความร้อนระอุของร่างกายทำให้รินลดาเผลอครางกระเส่า เธอรู้สึกถึงความดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าสุขุมนั้น ทุกจังหวะที่เขาขยับกายเข้าใกล้ มันไม่ใช่แค่ความต้องการทางกาย แต่คือเกมจิตวิทยาที่เขากำลังเล่นกับความอดทนของเธอ "ถ้าคุณต้องการ... ก็พิสูจน์ให้เห็นสิว่าคุณมีค่าพอที่จะถูกสลักรอยนั้น" รินลดาท้าทาย เสียงสั่นพร่าขณะที่เขากดจูบหนักๆ ลงที่ซอกคอ คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและอันตราย เขาจงใจลากไล้ปลายนิ้วไปตามแนวกระดูกสันหลัง ทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะกดจูบที่เน้นย้ำความรู้สึกเป็นเจ้าของอย่างหนักหน่วง ราวกับต้องการลบเลือนทุกร่องรอยที่เคยสัมผัสเธอมาก่อนหน้า "อย่าได้ขอร้องให้ผมหยุด... เพราะคืนนี้ เกมของเราเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" เขาช้อนตัวเธอขึ้นแนบกาย ในจังหวะที่กำลังจะพาเธอออกไปจากพื้นที่โต๊ะทำงานนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้นจากหน้าห้อง ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวและกระวนกระวานจนผิดสังเกต คิรากรชะงัก สายตาที่เคยเร่าร้อนแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาในเสี้ยววินาที "นายครับ... ขอโทษที่ขัดจังหวะ แต่ว่า... ผู้หญิงคนนั้น เธอหนีออกมาจากที่คุมขังแล้วครับ" คิรากรนิ่งไปทันที มือที่โอบรัดเอวของรินลดากระชับแน่นขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บ รินลดาเห็นแววตาของเขาที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความกังวลที่เขาไม่เคยเผยให้เห็นมาก่อน "ผู้หญิงคนไหน" รินลดาเอ่ยถามด้วยเสียงที่แผ่วลง คิรากรไม่ตอบ เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอเหมือนต้องการจะสื่อสารบางอย่างที่เกินกว่าคำพูด ก่อนจะหันไปตะโกนสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงดุดัน "ล็อกประตูห้องนี้ไว้! อย่าให้ใครเข้ามาแม้แต่คนเดียว ไม่ว่าจะมีคำสั่งอะไรก็ตาม!" เขาหันกลับมาหาเธออีกครั้ง แววตาคู่นั้นมีความสับสนวูบผ่านก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเด็ดขาดที่น่าหวาดหวั่น เขากระซิบข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดต่ำลงฉับพลัน "ได้เวลาที่คุณต้องเลือกว่า... จะเป็นแค่ผู้หญิงที่ผมเชยชม หรือจะเป็นหมากตัวสำคัญที่ต้องตายในเกมนี้ไปพร้อมกับความลับของผม" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป มันคือความเงียบที่มาพร้อมกับการตัดสินใจที่อาจเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของคิรากรและรินลดามาจนถึงตอนนี้นะครับ วริศร์วิสกี้สัญญาว่าจะทำทุกตอนให้เข้มข้นที่สุดเพื่อคุณครับ