เลือดที่ไหลเวียนใต้ผิวหนัง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นดินปืนจางๆ ยังคงติดตรึงอยู่ที่ปลายจมูก ทว่าสิ่งที่รินลดาหวาดหวั่นยิ่งกว่ากลิ่นอายความตายเหล่านั้น คือความจริงที่ว่า โลกอันมืดมนของคิรากรได้ลุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียวของเธอจนพังทลายไม่เป็นท่า สตูดิโอสักขนาดกะทัดรัดของเธอในย่านเมืองเก่า บัดนี้ถูกความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุม กระจกหน้าร้านที่เคยใสสะอาดมีรอยร้าวเป็นทางยาวจากกระสุนปืนเตือนภัยเมื่อช่วงหัวค่ำ มันคือสาส์นเตือนจากอริกลุ่มอื่นของคิรากร—สาส์นที่ประกาศชัดเจนว่า ชีวิตอันสงบสุขในฐานะศิลปินอิสระของเธอนั้น ได้จบลงอย่างถาวรแล้วตั้งแต่วินาทีที่เธอตวัดปลายเข็มฝังรอยหมึกรูปลงบนแผ่นหลังของมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล รินลดากำด้ามเข็มสแตนเลสในมือแน่นจนข้อพับนิ้วขาวซีด ดวงตาคมกริบจ้องมองเศษกระจกที่แตกกระจายบนพื้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธเคือง หงุดหงิด และ... หวาดกลัวลึกๆ ที่ไม่อาจปฏิเสธ เธอมั่นใจในฝีมือและศักดิ์ศรีของตัวเองเสมอมา แต่เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงตัวคนเดียว ไม่ได้มีกองกำลังหรือปืนกลไว้ปกป้องร้านเหมือนอย่างที่ผู้ชายคนนั้นมี เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านเข้ามาในบรรยากาศ คิรากรก้าวเข้ามาในร้านโดยมีบอดี้การ์ดมือขวายืนคุมเชิงอยู่ด้านนอก ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยยับดูโดดเด่นท่ามกลางความเสียหาย เขากวาดสายตาคมกริบมองรอบร้านด้วยแววตาเรียเฉย เย็นชา ไร้ความรู้สึกผิดบาปใดๆ ราวกับเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่เป็นเพียงแค่เรื่องดินฟ้าอากาศ "คุณควรจะย้ายไปอยู่ที่อื่น... รินลดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่ทรงอำนาจจนคนฟังรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง คิรากรสาวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่ราคาแพงลอยมาแตะจมูก ร่างสูงหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอ ห่างกันเพียงแค่คืบ จนเธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา "ที่นี่คือบ้านของฉัน คิรากร" รินลดาหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยความพอยะหยิ่งและดื้อรั้น "เพราะคุณ... เพราะโลกบ้าๆ ของคุณ ทำให้ร้านของฉันต้องกลายเป็นเป้ากระสุน คุณเอาสิทธิ์อะไรมาบงการชีวิตฉัน!" แทนที่จะโกรธเคือง คิรากรกลับยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ร้ายกาจ ดวงตาคมกริบวับวาวด้วยความปรารถนาอันดิบเถื่อน เขาไม่ชอบการถูกต่อต้าน แต่กับรินลดา... ความดื้อรั้นของเธอกลับเป็นเชื้อเพลิงที่คอยกระตุ้นความกระหายในตัวเขาให้ลุกโชนอย่างไร้ขีดจำกัด "สิทธิ์งั้นเหรอ?" คิรากรทวนคำ เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหู ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมไปคว้าเอวบางของเธอเข้าหาตัวด้วยความเร็วที่ไม่ทันตั้งตัว ร่างของรินลดาถูกดึงเข้าไปแนบชิดกับแผงอกแกร่งจนแทบไม่เหลือช่องว่าง "บนโลกใบนี้ ถ้าฉันต้องการอะไร... สิ่งนั้นต้องเป็นของฉัน และถ้าฉันสนใจใคร คนคนนั้นย่อมอยู่ในความคุ้มครองของฉันโดยปริยาย... รวมถึงเธอด้วย" "ปล่อยนะ!" รินลดาพยายามขัดขืน มือเล็กดันแผงอกแน่นตึงของเขาเอาไว้ แต่มันก็ไร้ความหมายเมื่อเทียบกับพละกำลังอันมหาศาลของมาเฟียหนุ่ม เขาล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้วยมือเดียวตรึงไว้เหนือศีรษะอย่างง่ายดาย ขณะที่มืออีกข้างกอบกุมคางคางเรียวให้แหงนเงยขึ้นมารับสัมผัส "ดื้อด้าน... แต่หวานเสียจนฉันอยากจะทำลายให้พังคามือ" คิรากรกระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะทาบริมฝีปากลงมาบดขยี้อย่างไร้ความปราณี รสจูบดุดัน เร่าร้อน และเปี่ยมไปด้วยอำนาจครอบงำ ราวกับต้องการลงทัณฑ์ความอวดดีของเธอ รินลดาครางประท้วงในลำคอ พยายามเบือนหน้าหนีแต่ก็ถูกตรึงเอาไว้แน่น เรียวลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ สัมผัสที่คุ้นเคยและอันตรายนี้แผดเผาความนึกคิดของเธอให้มอดไหม้ สมองที่เคยประมวลผลอย่างเฉียบคมกลับขาวโพลน ร่างกายทรยศต่อความตั้งใจด้วยการอ่อนยวบลงแนบชิดไปกับแผงอกของเขาอย่างจำนน ความต้องการที่พุ่งพล่านจากภายนอกถูกทดแทนด้วยแรงดึงดูดทางกายที่รุนแรงและเร่าร้อน คิรากรช้อนตัวเธอลอยขึ้นจากพื้นโดยไม่ละริมฝีปากออกแม้แต่น้อย รินลดากอดรอบลำคอแกร่งโดยสัญชาตญาณ เรียวขาเกี่ยวรัดสะโพสอบอุ่นของเขาไว้แน่น ลมหายใจหอบกระชั้นประสานกันในความเงียบงันของห้องทำงานด้านหลังร้าน เตียงนอนหนังสีดำขนาดใหญ่รองรับร่างของทั้งคู่ที่ล้มลงไปพร้อมๆ กัน คิรากรทาบทับลงมาด้วยร่างอันกำยำ แววตาของเขาในยามนี้เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความกระหายที่ถูกปลุกเร้าจนยากจะดับลง เสื้อผ้าเนื้อดีถูกปลดเปลื้องออกทีละชิ้นอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางเสียงหอบหายใจที่เริ่มถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ สัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ไปตามผิวเนียนละเอียดทุกตารางนิ้ว ราวกับต้องการสำรวจและตีตราจองความเป็นเจ้าของ รินลเดาสะท้านเฮือกเมื่อริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาเคลื่อนต่ำลงมาตามซอกคอขาว ประทับรอยจูบและขบเม้มเบาๆ จนเกิดรอยแดงกุหลาบตัดกับผิวขาวเนียน ความเจ็บแปลบปนความวาบหวามเล่นงานประสาทสัมผัสจนเธอต้องจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน "มองหน้าฉัน... รินลดา" คิรากรเงยหน้าขึ้นมาสบตา ลมหายใจร้อนรดรินรดแก้มสาง ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันแต่ลุ่มลึกเกินกว่าจะหยั่งถึง "จำไว้ว่า ต่อจากนี้ไป... ไม่มีที่ไหนปลอดภัยสำหรับเธออีกแล้ว นอกจากที่นี่... ในอ้อมแขนของฉัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและแววตาที่จริงจังจนน่ากลัวทำให้หัวใจของรินลิดากระตุกวูบ เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่คำอ้อนหวานของคนรักทั่วไป แต่มันคือคำประกาศิตของมาเฟียผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อสิ่งใด และเธอก็ได้ก้าวล่วงเข้าไปในเขตอันตรายนั้นด้วยความเต็มใจของตัวเองเสียแล้ว ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและร้อนแรงดำเนินไปท่ามกลางเสียงกระซิบพร่าและสัมผัสที่บีบคั้นหัวใจ ร่างกายแนบสนิทประสานเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นจนแทบหลอมละลาย ความเจ็บปวดจากโลกภายนอกถูกแทนที่ด้วยความสุขสมทางอารมณ์ที่รุนแรงและป่าเถื่อน จนกระทั่งทั้งคู่เข้าสู่จุดสูงสุดของการปลดปล่อย ลมหายใจหอบสะท้านประสานกันในความมืด ทว่า ในขณะที่รินลบากำลังเคลิบเคลิ้มไปกับไออุ่นจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็แผดเสียงดังทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน คิรากรขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เขากวาดตามองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นในความมืด ก่อนที่แววตานิ่งสงบจะแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบราวน้ำแข็ง มือหนาเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดรับสายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่ากลัว "ว่าไง..." เสียงปลายสายที่ลอดออกมาผ่านลำโพง ทำเอาหัวใจของรินลดาที่นอนพักหายใจอยู่ข้างกายกระตุกวูบด้วยความตกใจ มันไม่ใช่เสียงลูกน้องของเขา แต่เป็นเสียงทุ้มต่ำของผู้ชายอีกคนที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้ยินในเวลานี้—เสียงของอริเก่าแก่ที่ประกาศตัวเป็นศัตรูคู่อาฆาตกับคิรากรมาโดยตลอด *"กูส่งของขวัญไปให้มึงที่ร้านสัก... หวังว่ามึงจะชอบนะ คิรากร"* คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหันกลับมามองรินลดาที่นอนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างๆ ทันที ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคตัดบทที่ทำให้เลือดในกายของรินลดาเย็นเฉียบลงในพริบตา "แกกล้ามากนะ... ที่แตะต้องคนของกู" *"คนของมึงเหรอ?"* ปลายสายหัวเราะเยาะอย่างสะใจ *"มึงลองเปิดดูข่าวด่วนตอนนี้สิ... สตูดิโอของเด็กนั่น กำลังถูกไฟไหม้จนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้าแล้วล่ะ!"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความดาร์กเร่าร้อนนี้นะครับ