บทที่ 36

กลิ่นอายความชื้นของฝนที่ปะทะกับกำแพงปูนเย็นเยียบในห้องแคบๆ ดูเหมือนจะกลายเป็นอาวุธที่ทิ่มแทงกวินให้จมดิ่งลงไปในความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบมาตลอดหลายปี ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในเงามืดไม่ใช่ผีร้ายที่ไหน แต่เป็น 'อดีต' ที่มีลมหายใจ “นายไม่ได้ตาย...” กวินพึมพำ เสียงของเขาสั่นเครือเหมือนเศษแก้วที่บาดคอตัวเอง มือที่กำแก้วกาแฟเย็นชืดจนนิ้วซีดเผือดเริ่มสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้ “นายแค่หายไป... หายไปพร้อมกับทุกอย่างที่ฉันเคยศรัทธา” ชายคนนั้นขยับตัว ก้าวพ้นจากเงามืดของมุมห้อง แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนข้างนอกที่กะพริบถี่ๆ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่พาดผ่านหางคิ้วจนถึงโหนกแก้ม ดวงตาของเขาว่างเปล่าราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง “ความศรัทธาเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแหบแห้งราวกับกิ่งไม้แห้งที่หักสะบั้น “น่าขันนะกวิน นายเอาความล้มเหลวไปฝากไว้ที่คนอื่น แล้วตัวนายล่ะ? นายทิ้งความเป็นตัวเองไว้ตรงไหนในกองเอกสารพวกนั้น” รินที่ยืนหลบอยู่หลังตู้หนังสือเก่าๆ ในห้องทำงานของกวินกำหมัดแน่น เธอรับรู้ได้ถึงแรงปะทะทางอารมณ์ที่รุนแรงจนอากาศในห้องดูจะเบาบางลง เธอไม่เคยเห็นกวินในมุมนี้ มุมที่เปราะบางเหมือนแก้วคริสตัลที่พร้อมจะแตกละเอียดได้ทุกเมื่อ “ฉันใช้เวลาสิบปีเพื่อที่จะลืมเรื่องคืนนั้น” กวินเงยหน้าขึ้น สบตากับคนตรงหน้าอย่างกล้าหาญเป็นครั้งแรก “สิบปีที่ฉันต้องก้มหน้าทำงานที่ฉันไม่ได้รัก เพื่อแลกกับความรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตรอด... แล้วนายจะกลับมาทำไม?” ชายคนนั้นเดินเข้ามาใกล้จนกวินสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู น้ำเสียงนั้นแฝงความสมเพชที่บาดลึก “ฉันกลับมาเพื่อให้รู้ว่า ‘ทางเลือก’ ที่นายคิดว่านายเลือกเองน่ะ แท้จริงแล้วมันเป็นแค่กรงขังที่นายสร้างขึ้นมาประดับชีวิตอันไร้รสชาติของนายเองต่างหาก กวิน... นายยังจำสมุดบันทึกเล่มนั้นได้ไหม?” กวินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก รินที่แอบฟังอยู่ถึงกับเบิกตากว้าง สมุดบันทึกเล่มสีน้ำตาลที่เธอถือครองอยู่ มันมีอะไรมากกว่าแค่เรื่องเล่าของคนแปลกหน้าอย่างนั้นหรือ? “นายหมายความว่ายังไง” กวินเค้นเสียงถาม มือเริ่มควานหาของบนโต๊ะโดยไม่รู้ตัว “ในหน้าที่ 36 ของเล่มนั้น...” ชายปริศนายิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งถึงดวงตา “มันไม่ได้เขียนด้วยหมึกหรอกนะ แต่มันเขียนด้วยความลับที่นายเป็นคนทำหล่นหายไปในวันที่ฝนตกหนักที่สุดของชีวิตนาย และตอนนี้... เจ้าของสมุดเล่มนั้นกำลังถือมันอยู่ข้างหลังนายไงล่ะ” บรรยากาศในห้องหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ราวกับเข็มนาฬิกาถูกแช่แข็ง รินรู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากากที่ปกปิดตัวตนออกทันทีที่สายตาของชายคนนั้นตวัดมาที่จุดที่เธอซ่อนตัวอยู่ ไม่ใช่ความบังเอิญที่เธอมาอยู่ที่นี่ และไม่ใช่ความบังเอิญที่สมุดบันทึกเล่มนี้เลือกเธอ รินตัดสินใจก้าวออกมาจากเงามืด สบตากับชายคนนั้นด้วยแววตาที่สั่นไหวแต่ไม่ยอมแพ้ “คุณต้องการอะไรกันแน่” เธอถามเสียงเรียบ แม้ใจจะเต้นรัวเหมือนกลองรบ ชายคนนั้นเหลือบมองรินก่อนจะหัวเราะเบาๆ “ฉันไม่ได้ต้องการอะไรหรอกแม่สาวน้อย ฉันแค่ต้องการให้กวินตื่นจากความฝันที่เขาจ้างตัวเองให้หลับใหลเสียที” เขาหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทที่เปียกโชกแล้วโยนลงบนโต๊ะ “อ่านซะ แล้วนายจะรู้ว่าเหตุผลที่ฉัน ‘ตาย’ ในวันนั้น... แท้จริงแล้วมันคือของขวัญที่นายเป็นคนเลือกให้ฉันเอง” กวินหยิบจดหมายขึ้นมา มือที่สั่นเทาคลี่กระดาษที่ดูเก่าคร่ำออก ลายมือในนั้นเป็นลายมือของเขาเอง... ลายมือที่เขาเขียนไว้เมื่อสิบปีก่อน ในวันที่เขาทิ้งทุกอย่างเพื่อความมั่นคงที่จอมปลอม ทันทีที่เขากวาดสายตาผ่านบรรทัดแรก ใบหน้าของกวินก็ซีดเผือดจนไม่เหลือสีเลือด เขาหันไปหารินด้วยสายตาที่แตกสลาย “ริน... ทั้งหมดที่ฉันคิดว่ามันคือโชคชะตา ที่จริงแล้วฉันเป็นคนเลือกทำลายมันตั้งแต่วินาทีแรกเลยงั้นเหรอ?” ก่อนที่รินจะทันได้เอ่ยปากปลอบ ชายคนนั้นก็เดินไปที่หน้าต่างบานเก่าที่เปิดอ้าทิ้งไว้ สายฝนสาดเข้ามาเป็นละออง กวินพุ่งตัวไปคว้าแขนเขาไว้ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า เมื่อเขามองออกไปนอกหน้าต่าง สิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่ตรอกซอยมืดๆ แต่เป็นภาพของตัวเขาเองในวัยเด็กที่กำลังเผาสมุดบันทึกเล่มหนึ่งด้วยความโกรธแค้น “นั่นไม่ใช่ภาพหลอน แต่มันคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นถ้าพรุ่งนี้เช้า... นายยังคงเป็นกวินคนเดิม” เสียงของชายคนนั้นแว่วมาตามสายลม ก่อนที่เงาร่างของเขาจะหายวับไปในความมืด พร้อมกับเสียงกุญแจที่ถูกไขดังขึ้นจากประตูห้องด้านหน้า รินถอยกรูดไปติดผนัง เมื่อบานประตูเปิดออกพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในเวลาวิกาลเช่นนี้ "ฉันมาตามหาสิ่งที่ควรจะเป็นของฉันคืน กวิน... และดูเหมือนว่าบันทึกเล่มนั้น จะต้องจบลงที่มือของฉันเสียที" รอยยิ้มเยือกเย็นของคนที่ก้าวเข้ามาใหม่ ทำให้กวินและรินรู้ทันทีว่า... เรื่องราวที่พวกเขาพยายามปกป้อง กำลังถูกทำลายลงอย่างไม่มีวันหวนกลับ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษที่เปียกชื้นนี้ไปกับสมุดบันทึกสีน้ำตาลนะคะ