บทที่ 24

“คุณไม่ได้กำลังเขียนบันทึกเพื่อเยียวยาอดีตหรอกค่ะกวิน คุณแค่กำลังขังตัวเองไว้ในสุสานของความฝันที่ตายไปแล้วต่างหาก” รินวางสมุดบันทึกเล่มสีน้ำตาลลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ เสียงกระแทกเบาๆ ของมันดังก้องไปทั่วคาเฟ่เงียบเชียบในยามบ่ายที่ฝนเริ่มตั้งเค้า กวินชะงักมือที่กำลังถือปากกาหมึกซึมแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม แววตาของเธอในวันนี้ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนทุกครั้ง แต่มันคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเปราะบางที่เขาพยายามปิดบังมาตลอด “ผมแค่… ผมแค่ยังไม่พร้อมจะปล่อยมันไป” กวินตอบเสียงเบาหวิว เขาพยายามหลบสายตาไปทางหน้าต่างบานเก่าที่หยดน้ำฝนเริ่มเกาะพราวราวกับน้ำตาของท้องฟ้า “ความไม่พร้อมของคุณ มันกำลังทำลายปัจจุบันของคนรอบข้าง” รินโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นจางๆ ของกระดาษเก่าและกาแฟดำจากตัวเธอทำให้หัวใจกวินกระตุกวูบ “กวินคะ มองมาที่ฉัน… คุณคิดว่าบันทึกเล่มนี้เขียนขึ้นมาเพื่อให้คุณใช้เป็นข้ออ้างในการจมอยู่กับความล้มเหลวเหรอ? ไม่เลยนะ มันถูกเขียนขึ้นเพื่อให้คุณเห็นว่า ในวันที่ทุกอย่างพังทลาย คุณเคยเป็นใคร และคุณมีค่าแค่ไหนที่จะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง” กวินเม้มปากแน่น ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างเรา เสียงพัดลมเพดานที่หมุนช้าๆ ดูเหมือนจะดังขึ้นในโสตประสาทของเขา เขาจำได้ดีถึงวันที่เขาวางความฝันเรื่องดนตรีทิ้งไว้ที่สถานีรถไฟ เพียงเพื่อจะก้มหน้าก้มตาทำงานออฟฟิศที่เหมือนเครื่องจักรไร้วิญญาณ ความฝันที่ว่านั้นไม่ได้หายไปไหน แต่มันถูกฝังดินและรดน้ำด้วยความเสียดายซ้ำแล้วซ้ำเล่าผ่านบันทึกเล่มนี้ “ถ้าผมปล่อยมันไป ผมก็ไม่เหลืออะไรเลยนะริน” เขาพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ “ไม่มีชื่อเสียง ไม่มีโอกาส ไม่มีแม้แต่ความกล้าที่จะเริ่มใหม่ตอนอายุเท่านี้” “คุณเคยถามฉันไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกทิ้งทุกอย่างแล้วมานั่งคุยกับคนที่จมปลักอย่างคุณในร้านกาแฟซอมซ่อแห่งนี้?” รินเปลี่ยนน้ำเสียงให้เบาลง แต่มันกลับหนักแน่นเสียยิ่งกว่าเดิม “เพราะฉันเห็นความเจ็บปวดในหน้ากระดาษพวกนี้ และฉันรู้ดีว่าถ้าคุณไม่ยอมเผชิญหน้ากับความจริง คุณก็จะกลายเป็นคนแปลกหน้าในชีวิตของตัวเองไปตลอดกาล” กวินมองมือตัวเองที่สั่นเทา เขาค่อยๆ เอื้อมไปสัมผัสสมุดบันทึกเล่มนั้น ผิวสัมผัสของมันหยาบกร้านเหมือนชีวิตของเขา ก่อนที่เขาจะตัดสินใจเปิดหน้าสุดท้ายที่ยังว่างเปล่าออก กระดาษเปล่าสีขาวโพลนดูเหมือนจะเป็นศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดในชีวิตตอนนี้ “ฉันมีอะไรจะให้คุณดู” รินหยิบซองจดหมายสีเหลืองซีดออกมาจากกระเป๋าสะพายใบเก่า เธอยื่นมันให้เขาด้วยท่าทีที่ลังเลเพียงเสี้ยววินาที “นี่ไม่ใช่บันทึกของฉัน แต่มันคือสิ่งที่คุณลืมไว้ในห้องเก็บของที่บ้านเช่าหลังเก่าเมื่อสามปีก่อน วันที่ฝนตกหนักที่สุดวันนั้น” กวินรับซองจดหมายมาด้วยความฉงน มือของเขาสั่นแรงขึ้นเมื่อเห็นลายมือหน้าซอง มันเป็นลายมือของเขาเองที่เขียนถึง ‘ตัวเขาในอีกสามปีข้างหน้า’ หัวใจของเขารัวเร็วจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความกลัวที่จะได้อ่านความจริงจากอดีตพุ่งปะทะกับความอยากรู้อยากเห็นจนเขารู้สึกหน้ามืด เขาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอับของกระดาษเก่าพัดผ่านเข้ามาในจมูก เขาค่อยๆ ฉีกซองจดหมายนั้นออกอย่างเชื่องช้า กระดาษแผ่นหนึ่งร่วงหล่นลงบนโต๊ะ พร้อมกับรูปถ่ายโพลารอยด์ใบเล็กที่สีเริ่มซีดจางลงตามกาลเวลา ในรูปนั้นคือกวินในวัยที่ยังสดใส เขากำลังหัวเราะอยู่กับใครบางคน... คนที่เขาพยายามลืมไปจากความทรงจำเสียสนิท ทว่า ทันทีที่เขากวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดแรกในจดหมาย แววตาของกวินก็เปลี่ยนไปทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองรินด้วยความตกตะลึง เพราะสิ่งที่เขียนอยู่ในนั้น คือวันที่และเวลาที่เขากำลังนั่งอยู่ ณ วินาทีนี้ “คุณ... คุณไปเอาสิ่งนี้มาจากไหน” กวินเค้นเสียงถาม ราวกับคนหมดลม “ในนี้เขียนว่า... ‘ในวันที่ฝนตก และเธอกลับมาเพื่อทวงคืนความฝันที่ฉันฝากไว้ในสมุดเล่มนั้น’... ริน คุณเป็นใครกันแน่” รินไม่ได้ตอบ เธอเพียงแต่ยิ้ม ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมไปด้วยความลับที่ลึกซึ้งเกินกว่ากวินจะหยั่งถึง เธอกำลังจะเอ่ยปากพูด แต่แล้วเสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของชายวัยกลางคนที่ก้าวเข้ามาในร้าน ชายคนนั้นสวมเสื้อกันฝนสีเข้มชุ่มโชก เขาหยุดกึกเมื่อเห็นกวินที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับริน ก่อนจะชี้ปืนสีดำสนิทตรงมาที่พวกเขาโดยไม่มีคำเตือน! “เงียบไว้ แล้วส่งบันทึกเล่มนั้นมา” ชายแปลกหน้าคำรามด้วยเสียงที่กวินคุ้นเคยอย่างประหลาด ราวกับเป็นเสียงของคนที่เขาเคยร่วมงานด้วยในบริษัทที่เขาเพิ่งลาออกมาเมื่อวานนี้ สมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มนี้ ไม่ได้เป็นเพียงแค่บันทึกความทรงจำของเขาอีกต่อไป แต่มันกำลังกลายเป็นกุญแจสำคัญที่ใครบางคนพร้อมจะฆ่าเพื่อแย่งชิงไปในวินาทีนี้เอง ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยดน้ำฝนและถ้อยคำในสมุดเล่มนี้ไปพร้อมกับกวินนะคะ โดย สมุดบันทึกสีน้ำตาล