บทที่ 23

"ถ้าคุณเลือกที่จะวางมันลงตรงนี้ตอนนี้ เราก็ไม่จำเป็นต้องรู้จักกันอีกเลย ตลอดไป" รินเอ่ยประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแววตาของเธอกลับสั่นไหวเหมือนเปลวเทียนที่ถูกลมกรรโชกแรงพัดผ่าน กวินหยุดชะงัก มือของเขาที่กำลังเอื้อมไปหยิบสมุดบันทึกเล่มสีน้ำตาลซีดบนโต๊ะไม้ตัวเก่าชะงักค้างอยู่กลางอากาศ อากาศรอบตัวดูเหมือนจะหนักอึ้งขึ้นมาฉับพลัน กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ ในร้านคาเฟ่เล็กๆ แห่งนี้กลายเป็นฉากหลังที่บีบคั้นหัวใจจนกวินแทบหายใจไม่ออก เขาไม่ได้หันไปมองเธอทันที เพราะเขารู้ดีว่าหากสบตาคู่นั้น ความตั้งใจที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายสัปดาห์จะพังทลายลง กวินค่อยๆ ชักมือกลับมาวางบนตัก กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เขาเงียบไปนานจนเสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ ในร้านดูจะดังขึ้นจนน่ารำคาญ "ริน... เธอคิดว่าการเก็บความทรงจำที่แตกสลายไว้ในหน้ากระดาษ มันจะช่วยเยียวยาเราได้จริงๆ เหรอ" กวินถามเสียงพร่า "หรือจริงๆ แล้วเราแค่กำลังหลอกตัวเอง ว่าสิ่งที่เราทำไม่สำเร็จ มันมีความหมายมากพอที่จะต้องบันทึกเอาไว้" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสดใส แต่เต็มไปด้วยรอยร้าว เธอขยับที่นั่งเข้ามาใกล้เขาอีกนิดจนกวินรู้สึกถึงไออุ่นจางๆ จากร่างของเธอ "ความหมายไม่ได้อยู่ที่ว่ามันสำเร็จหรือไม่กวิน มันอยู่ที่ว่าในวันที่เราล้มลง เรายังเหลือ 'ความกล้า' ที่จะหันกลับไปมองแผลของตัวเองหรือเปล่า แต่ถ้าคุณอยากจะทิ้งมันไว้ที่นี่... ก็เชิญค่ะ" เธอดันสมุดเล่มนั้นไปตรงกลางโต๊ะ กระดาษที่ผ่านกาลเวลามานานจนขอบเหลืองกรอบดูราวกับระเบิดเวลาที่รอวันทำงาน กวินมองมันด้วยสายตาที่ซับซ้อน มันคือหลักฐานของความฝันที่เขาเคยทอดทิ้ง มันคือหน้าต่างบานเก่าที่เขาพยายามปิดตายมาตลอดหลายปี แต่ริน—ผู้หญิงที่เขามักจะคอยสังเกตผ่านกระจกเงาของชีวิต—กลับเป็นคนเปิดมันออกอีกครั้ง กวินหันไปมองรินเต็มตา เธอไม่ได้ดูโกรธ แต่มันคือความผิดหวังที่เจือด้วยความเมตตา ซึ่งสำหรับกวินแล้ว มันทรมานยิ่งกว่าการถูกตะโกนด่า "ผมไม่ได้อยากทิ้งมัน... แต่ผมกลัว" "กลัวอะไรคะ?" "กลัวว่าถ้าอ่านบันทึกเล่มนี้จนจบ ผมจะพบว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา ตัวตนที่ผมพยายามสร้างขึ้นมาใหม่... คือตัวตนที่ผมเกลียดที่สุด" คำพูดของกวินทำให้ความเงียบเข้าปกคลุมบทสนทนา รินวางมือลงบนสมุดเล่มนั้น นิ้วเรียวของเธอลูบไล้ไปตามปกหนังที่ถลอกปอกเปิก เธอนิ่งไปครู่ใหญ่เหมือนกำลังชั่งใจกับสิ่งที่เธอกำลังจะทำต่อไป "ถ้าอย่างนั้น ก็ลองอ่านหน้าสุดท้ายดูสิคะ" รินกล่าวพร้อมกับเลื่อนสมุดมาทางเขาอีกครั้ง "หน้าสุดท้ายที่คุณยังไม่เคยเปิด... หน้าที่ฉันเพิ่งเขียนทิ้งไว้เมื่อคืนนี้" มือของกวินสั่นเทาขณะเอื้อมไปแตะสมุดเล่มนั้น สัมผัสของมันเย็นเฉียบราวกับหินในฤดูหนาว เขาเปิดมันออกอย่างช้าๆ พลิกผ่านหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยตัวหนังสือลายมือหวัดๆ ของตัวเองที่คุ้นเคย จนมาถึงหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายที่มีลายมือประณีตและสะอาดตากว่าของเขาสอดแทรกอยู่ *‘แด่กวิน... ในวันที่คุณตัดสินใจว่าจะเลิกวิ่งหนีเสียที หน้าต่างบานนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อให้คุณมองผ่านไปสู่โลกของคนอื่น แต่เพื่อให้คุณได้มองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในวันที่ฝนหยุดตก... และในวินาทีที่คุณอ่านถึงบรรทัดนี้ คนที่ยืนรอคุณอยู่ที่ประตูร้านไม่ใช่ฉัน... แต่เป็นเขา’* กวินขมวดคิ้วด้วยความฉงน เขารีบเงยหน้าขึ้นจากสมุดทันที แต่ทว่าที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับว่างเปล่า รินหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ และเสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังกรุ๊งกริ๊งเบาๆ เขารีบวิ่งไปที่ประตูร้าน หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทันทีที่ผลักบานประตูออกไป สายฝนที่หยุดตกไปชั่วขณะกลับโปรยปรายลงมาอีกครั้ง ทว่าภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้กวินต้องหยุดกึก ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาคุ้นตา—คนที่เขาไม่ได้พบเจอมานานกว่าสิบปี—กำลังยืนกางร่มรออยู่ตรงทางเท้า สายตาคู่นั้นจ้องมองมาที่กวินด้วยความรู้สึกที่เขายากจะคาดเดา "พ่อ..." กวินอุทานออกมาเบาๆ ในขณะที่ชายคนนั้นค่อยๆ หันมา แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกของกวินพลิกคว่ำทันที "บันทึกเล่มนั้น... นายไม่ควรจะได้รับมันมาตั้งแต่แรกนะกวิน" สมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มนั้นในมือของกวินเริ่มรู้สึกหนักขึ้นอย่างประหลาด ราวกับว่าสิ่งที่อยู่ข้างในไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องราวของเขาคนเดียวอีกต่อไป แต่เป็นพันธสัญญาบางอย่างที่เขาไม่เคยล่วงรู้มาก่อน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยดน้ำฝนและถ้อยคำในสมุดเล่มนี้ไปพร้อมกับกวินนะคะ โดย สมุดบันทึกสีน้ำตาล