บทที่ 28

"ถ้ารินเชื่อมั่นในความฝันขนาดนั้น ทำไมรินถึงยอมปล่อยให้บันทึกเล่มนี้กลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ถูกทิ้งไว้ในร้านหนังสือมือสองล่ะคะ?" กวินถามออกไปโดยไม่ทันได้ยั้งคิด เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยในความเงียบงันของห้องสมุดเก่าที่เต็มไปด้วยกลิ่นกระดาษสาและฝุ่นจางๆ เขาจ้องมองรินที่นั่งอยู่ตรงข้าม เธอไม่ได้หลบตา แต่รอยยิ้มที่เคยสดใสกลับดูบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ ราวกับว่าคำถามของเขากลายเป็นคมมีดที่กรีดลึกลงไปบนรอยแผลเป็นที่ไม่มีใครมองเห็น รินวางปากกาในมือลงช้าๆ เสียงโลหะกระทบโต๊ะไม้เป็นจังหวะที่ฟังดูเยือกเย็น "กวินคิดว่าคนเราเลือกที่จะทิ้งสิ่งที่รักเพราะเราหมดรักมันแล้วจริงๆ หรือคะ?" เธอเอื้อมมือมาแตะขอบสมุดบันทึกสีน้ำตาลที่วางกั้นกลางระหว่างคนทั้งสอง ปลายนิ้วของเธอแตะลงบนปกที่เริ่มถลอกปอกเปิกด้วยความทะนุถนอม ราวกับกำลังลูบไล้ความทรงจำที่แตกสลาย "บางครั้ง เราก็จำเป็นต้องทิ้งตัวตนในอดีตลงในสมุดสักเล่ม เพื่อให้เรามีที่ว่างพอที่จะหายใจในปัจจุบัน แต่สิ่งที่กวินถาม... มันไม่ใช่แค่การทิ้งค่ะ มันคือการขังตัวเองไว้ในความล้มเหลวที่ไม่ได้เป็นคนก่อ" กวินชะงัก ลมหายใจของเขาติดขัด เขาพยายามจะหาคำโต้แย้ง แต่ทุกคำพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เมื่อรินค่อยๆ เลื่อนสมุดเล่มนั้นมาทางเขา บรรยากาศรอบตัวเริ่มหนักอึ้งเหมือนพายุที่กำลังก่อตัวหลังม่านฝน รินไม่ได้เป็นแค่หญิงสาวผู้รักอิสระที่เขาเคยจินตนาการอีกต่อไป แต่เธอคือภาพสะท้อนของความเปราะบางที่เขาพยายามซุกซ่อนไว้ใต้ชุดสูทราคาแพงและการทำงานตามคำสั่งของคนอื่น "ที่ฉันเก็บสมุดเล่มนี้ไว้ ไม่ใช่เพื่อรอใครสักคนมาเจอ" รินกระซิบ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไปเป็นโทนที่ต่ำและนิ่งสนิท "แต่เพราะในนั้นมีหน้าหนึ่งที่ฉันไม่เคยกล้าฉีกทิ้ง... หน้าที่บันทึกเหตุผลว่าทำไม 'กวิน' ถึงเป็นคนเดียวที่ไม่มีวันหันหลังให้ความฝันของตัวเองได้ แม้ว่าเขาจะพยายามฆ่ามันตายซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ตาม" กวินรู้สึกเหมือนพื้นดินใต้ฝ่าเท้ากำลังสั่นไหว เขาไม่ได้แค่กำลังอ่านเรื่องราวของริน แต่มันกลับกลายเป็นว่าทุกถ้อยคำในบันทึกนี้กำลังเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของเขา ราวกับว่ารินรู้จักเขาดีกว่าที่เขาตระหนักเสียอีก ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม กวินคว้าสมุดเล่มนั้นมาเปิดออกด้วยมือที่สั่นเทา หน้าที่รินพูดถึงนั้นถูกเขียนด้วยหมึกสีดำสนิท ราวกับเพิ่งเขียนเสร็จเมื่อไม่กี่นาทีนี้เอง ไม่ใช่ลายมือของริน... เขาจำลายมือนั้นได้แม่นยำ มันคือลายมือของเขาเอง ลายมือสมัยที่เขายังเชื่อว่าโลกทั้งใบหมุนรอบความฝันก่อนที่ชีวิตพนักงานออฟฟิศจะพรากทุกอย่างไปจากเขา กวินเงยหน้าขึ้นหวังจะหาคำตอบจากริน แต่ที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับว่างเปล่า มีเพียงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ และเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในห้องสมุดจากทางด้านหลัง "คุณหากุญแจเจอนานแล้วสินะ กวิน" เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นจากเงามืด "แต่เสียใจด้วยนะ ที่กุญแจดอกนั้น มันไขได้แค่ประตูนรกที่คุณสร้างขึ้นมาเองเท่านั้น" กวินหันขวับไปมอง เจ้าของเสียงคือชายวัยกลางคนที่สวมเสื้อโค้ทสีเทาเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝน ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยเงา แต่ดวงตานั้น... ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความแค้นที่ส่งตรงมายังเขา มันคือดวงตาคู่เดียวกับที่เขามักจะเห็นในกระจกทุกครั้งที่รู้สึกพ่ายแพ้ ชายคนนั้นวางกุญแจทองเหลืองดอกเก่าลงบนโต๊ะข้างบันทึกสีน้ำตาล ก่อนจะก้าวถอยหลังหายเข้าไปในความมืดมิดของชั้นหนังสือ โดยทิ้งให้กวินนั่งอยู่เพียงลำพังกับคำถามที่ว่า... คนตรงหน้านี้คืออนาคตของเขา หรือคืออดีตที่เขาลืมเล่ากันแน่? ความจริงที่กวินกลัวที่สุดไม่ได้อยู่ในสมุด แต่มันกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาในวินาทีนี้ และดูเหมือนว่าความทรงจำที่เขาพยายามลบเลือน กำลังจะเริ่มเขียนบทใหม่ด้วยหยดเลือดและน้ำตาที่เขาไม่อาจหลีกหนีได้อีกต่อไป ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและหยดน้ำฝนในบทที่เข้มข้นนี้นะคะ โดย สมุดบันทึกสีน้ำตาล