บทที่ 41

"ถ้าคุณจะเดินออกไปตอนนี้ ก็เท่ากับว่าคุณกำลังยอมรับว่าสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดคือเรื่องโกหก... กวิน" เสียงของรินนิ่งสนิท ทว่าความนิ่งนั้นกลับบาดลึกยิ่งกว่าคำตวาด กวินชะงักฝีเท้าอยู่หน้าบานประตูไม้เก่าๆ ที่เขามักจะใช้เป็นที่พักพิงใจเสมอ มือของเขาที่กำลังเอื้อมจับลูกบิดสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นฝนที่อวลอยู่ในอากาศห้องเล็กๆ นี้ มันหนักอึ้งจนเขารู้สึกหายใจไม่ออก กวินไม่หันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาคู่นั้น เขาจ้องมองเพียงรอยแตกของไม้บนบานประตู "แล้วถ้าสิ่งที่ผ่านมาทั้งหมดมันคือความจริงที่ผมไม่ควรได้รับรู้ล่ะริน? คุณไม่ได้แค่เปิดหน้ากระดาษบันทึกของคุณให้ผมอ่าน แต่คุณกำลังรื้อสร้างตัวตนที่พังทลายของผมขึ้นมาใหม่... ทั้งที่ผมไม่เคยขอ" รินวางสมุดเล่มสีน้ำตาลเล่มนั้นลงบนโต๊ะไม้ เสียงปึกของมันดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ เธอเดินเข้ามาใกล้จนกวินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ จากตัวเธอ รินยื่นมือไปแตะที่หัวไหล่ของเขาเบาๆ ไม่ใช่การรั้งไว้ แต่เป็นการสื่อสารว่าเธอไม่ได้หนีไปไหน "ความฝันที่ล้มเหลวไม่ใช่เรื่องที่ต้องปิดตายนะคะกวิน มันแค่รอคอยเวลาที่จะถูกนำมาเรียบเรียงใหม่ในวันที่เราโตพอที่จะมองมันด้วยสายตาที่อ่อนโยนขึ้น คุณกลัวอะไรคะ? กลัวว่าถ้าผมเห็นคุณในแบบที่คุณเป็นจริงๆ คุณจะไม่มีค่าพอในสายตาฉัน หรือกลัวว่าจริงๆ แล้วคุณไม่เคยให้อภัยตัวเองเลยสักครั้ง" กวินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขมปร่า "คุณพูดเหมือนมันง่ายนะริน โลกข้างนอกนั่นไม่ได้มีบันทึกที่คอยปลอบประโลมเรา ทุกย่างก้าวคือการพิสูจน์ ทุกความผิดพลาดคือตราประทับที่ไม่มีวันลบเลือน... ผมใช้เวลาสิบปีในการสร้างกำแพงนี้ขึ้นมา เพื่อที่จะไม่ต้องรู้สึกว่าตัวเองเป็น 'คนขี้แพ้' อีก" เขาหันกลับไปเผชิญหน้ากับเธอ ดวงตาของกวินแดงก่ำ แววตาที่เคยหม่นแสงไร้สีสันในอดีตบัดนี้กลับเต็มไปด้วยพายุอารมณ์ที่รอวันปะทุ "คุณบอกว่าคุณคือกระจกเหรอ? งั้นบอกผมทีสิ ว่าในกระจกบานนี้คุณเห็นอะไร? เห็นคนที่ควรค่าแก่การได้รับโอกาส หรือเห็นแค่เงาจางๆ ของใครบางคนที่คุณกำลังพยายามจะเปลี่ยนแปลงให้เป็นเหมือนตัวเอง?" รินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแน่วแน่ เธอหยิบเศษกระดาษแผ่นหนึ่งที่คั่นอยู่ในหน้าสุดท้ายของสมุดบันทึกออกมา แล้วยื่นให้กวิน "ฉันเห็นคนที่พยายามวิ่งหนีเงาตัวเองมาตลอดชีวิตค่ะกวิน... แต่น่าแปลกนะ ทั้งที่วิ่งหนีไปไกลแค่ไหน สุดท้ายคุณก็กลับมาหยุดอยู่หน้าประตูบานนี้เสมอ เหมือนกับคนที่กำลังหาทางกลับบ้าน ทั้งที่ลืมไปแล้วว่าบ้านจริงๆ ของตัวเองคือความฝันในวันที่ฝนตกนั่นแหละ" กวินรับกระดาษแผ่นนั้นมามือสั่น เขาคลี่มันออก ลายมือคุ้นตาที่เขาไม่ได้เห็นมานานหลายปี... ลายมือของเขาเองในวัยยี่สิบที่เขียนระบายความในใจเกี่ยวกับโครงการออกแบบที่ถูกปฏิเสธจนราบคาบ แต่ที่มุมกระดาษนั้น มีลายมือของใครอีกคนเขียนต่อท้ายไว้ด้วยน้ำหมึกสีน้ำเงินเข้ม *‘เพราะโลกนี้โหดร้ายกับคนที่รักความฝันมากเกินไป เราถึงต้องหัดที่จะรักตัวเองให้มากขึ้นไงคะ... กลับมานะ’* กวินชะงัก ลมหายใจของเขาขาดห้วง หัวใจเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก "คุณ... คุณไปเอาลายมือนี้มาจากไหน? ริน นี่มันบันทึกเมื่อสิบปีก่อน... มันไม่มีทางที่จะอยู่ในมือคุณได้ นอกจากว่า..." เขามองรินด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ แต่สิ่งที่รินทำคือการหยิบสมุดเล่มสีน้ำตาลที่เขาถวิลหาขึ้นมาเปิดหน้าแรก หน้าที่เขาเคยคิดว่าเขาทำหายไปในวันที่ฝนตกหนักวันนั้นที่สถานีรถไฟ "คุณจำไม่ได้จริงๆ หรือคะกวิน ว่าคนสุดท้ายที่ยืนอยู่ข้างคุณในวันที่คุณตัดสินใจทิ้งทุกอย่างแล้วเดินจากมา คือใคร?" วินาทีนั้นราวกับเวลาหยุดหมุน กวินมองเห็นภาพจำอันพร่าเลือนในอดีต ภาพของหญิงสาวคนหนึ่งที่ยื่นร่มให้เขา ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำซัด แผ่นหลังที่เขาคุ้นเคยแต่กลับหลงลืมไปตามกาลเวลา "ริน... คุณคือ..." ยังไม่ทันที่กวินจะเอ่ยชื่อนั้นจบ เสียงเคาะประตูอย่างแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้นสลับกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้ยินในเวลานี้... เสียงของหัวหน้างานที่เขาเพิ่งยื่นใบลาออกไปเมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา! "กวิน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น และฉันก็รู้ด้วยว่าคุณแอบเก็บไฟล์โปรเจกต์นั้นไว้... ถ้าคุณไม่เปิดออกมาตอนนี้ สิ่งที่ฉันมีอยู่ในมือ จะทำลายชีวิตคุณให้พังพินาศยิ่งกว่าเมื่อสิบปีก่อนเสียอีก!" กวินหันไปมองรินด้วยใบหน้าซีดเผือด แต่ทว่ารินกลับยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้กวินรู้สึกว่าทุกอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ คือบททดสอบสุดท้ายที่เขาหนีไม่พ้นเสียที ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่เปราะบางนี้ไปกับกวินและสมุดบันทึกสีน้ำตาลนะคะ