บทที่ 32

"ถ้าคุณจะเปิดเผยความจริงทั้งหมดเพียงเพื่อจะจบเรื่องนี้ให้สวยหรูเหมือนในนิยายที่วางขายตามแผงหนังสือ ผมว่าเราไม่ต้องคุยกันต่อดีกว่าครับ" กวินกดเสียงต่ำ ดวงตาที่เคยราบเรียบไร้ความรู้สึกบัดนี้แข็งกร้าวราวกับเศษแก้วที่ถูกบดละเอียด เขาไม่ได้มองหน้าคนตรงข้าม แต่มองทะลุผ่านหน้าต่างบานเก่าที่เปียกชื้นไปด้วยคราบฝน ราวกับว่าโลกภายนอกนั้นไม่มีตัวตนอีกต่อไปสำหรับเขา รินชะงักมือที่กำลังถือแก้วกาแฟอุ่นจัด เธอค่อยๆ วางมันลงบนโต๊ะไม้ตัวเก่า เสียงกระทบของเซรามิกที่ดังก้องในความเงียบเปรียบเสมือนเสียงระฆังเตือนสติที่สายเกินไป เธอมองกวินด้วยสายตาที่ซับซ้อน—มันมีความสงสาร ความโหยหา และความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มบางๆ นั้น "คุณคิดว่าสิ่งที่ฉันเขียนลงในบันทึกนั่น... มันคือเรื่องสมมติงั้นหรือคะ กวิน?" รินถามเสียงแผ่ว แต่มั่นคง เธอขยับตัวเข้าใกล้เขาอีกนิดจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่ม "คุณอ่านมันกี่รอบแล้ว? คุณแกะรอยตัวอักษรทุกตัวที่คุณบอกว่ามัน ‘ไร้สาระ’ นั่นกี่ครั้งจนจำขึ้นใจ?" กวินหันขวับมา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "ผมจำได้ดีเกินไปต่างหาก! ผมจำได้กระทั่งหยดน้ำตาที่เปื้อนหน้ากระดาษหน้าที่คุณสารภาพว่า ‘ความฝันเป็นเพียงกับดักของคนขี้แพ้’ คุณรู้ไหมริน... คำพูดนั้นมันทำลายสิ่งที่ผมเพียรพยายามสร้างมาตลอดชีวิตพังทลายลงในชั่วข้ามคืน" บรรยากาศในห้องแคบๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและความกดดันที่หนักอึ้งเหมือนพายุที่กำลังก่อตัวอยู่เหนือหัว รินไม่ได้หลบสายตา เธอโน้มตัวไปข้างหน้าจนระยะห่างระหว่างเขาสองคนเหลือเพียงแค่ปลายจมูก "ที่ฉันเขียน... เพราะฉันหวังว่าสักวัน คุณจะอ่านมันแล้ว ‘เข้าใจ’ ไม่ใช่แค่อ่านแล้ว ‘ตัดสิน’" รินเว้นจังหวะ เธอถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีก "กวินคะ ชีวิตเราไม่ใช่บันทึกที่มีตอนจบแบบที่เราเขียนเองได้เสมอไปหรอกนะ บางครั้งเราก็แค่ตัวละครที่ถูกเขียนขึ้นโดยใครบางคน... คนที่อาจจะกำลังมองดูเราผ่านหน้าต่างบานนี้อยู่ก็ได้" กวินขมวดคิ้ว "คุณหมายความว่ายังไง?" "ดูที่หน้าต่างนั่นสิคะ" รินกระซิบเบาๆ ราวกับกลัวว่าความลับที่กำลังจะเปิดเผยจะรั่วไหลออกไปสู่โลกภายนอก กวินหันกลับไปมองหน้าต่างบานเก่าที่เคยคิดว่ามันเป็นเพียงฉากหลังของความทุกข์ระทม แต่ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หัวใจเขากระตุกวูบ เมื่อภาพสะท้อนในกระจกหน้าต่างไม่ได้มีเพียงแค่เงาของเขาและริน แต่มี 'เงาที่สาม' ยืนตระหง่านอยู่หลังม่านสีทึบตรงมุมห้องที่เขาแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ก่อนหน้านี้ ชายในชุดโค้ทสีดำสนิทที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนกำลังยืนถือสมุดบันทึกสีน้ำตาลเล่มหนึ่งในมือ เล่มที่เขามั่นใจว่ามันควรจะวางอยู่บนโต๊ะทำงานของเขาที่บ้าน ชายคนนั้นค่อยๆ ก้าวออกมาจากเงามืด เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของเขาทำให้กวินรู้สึกเหมือนโลกรอบข้างกำลังจะแตกสลาย ชายแปลกหน้าคนนั้นไม่พูดอะไร เพียงแค่ยื่นสมุดเล่มนั้นออกมาให้กวิน ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำให้เลือดในกายกวินเย็นเฉียบ "เธอไม่ได้เขียนเรื่องราวของเธอแค่คนเดียวหรอกกวิน... เธอเขียนเรื่องราวของคุณไว้จนถึงหน้าสุดท้ายแล้ว" กวินมือสั่นเทาขณะเอื้อมไปรับสมุดเล่มนั้น เขาเปิดมันออกอย่างเร่งรีบ ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของรินที่ดูเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่านี่คือจุดจบของความสัมพันธ์ของพวกเขา หน้ากระดาษสุดท้ายที่ถูกเขียนด้วยลายมือคุ้นตาไม่ได้มีข้อความบรรยายถึงความหวังหรือกำลังใจอย่างที่เขาเคยอ่านมาตลอด แต่มันกลับเป็นชื่อของเขาเองที่ถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงสด พร้อมกับวันที่ระบุไว้ว่าเป็น ‘วันนี้’... ในเวลาอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางและอดทนรอคอยคำตอบของปริศนานี้ไปพร้อมกับสมุดบันทึกสีน้ำตาลนะคะ