จิตใต้สำนึกที่บิดเบี้ยว

"คุณกำลังรื้อฟื้นขยะที่ตัวเองเป็นคนเขี่ยทิ้งไปหรือคะ ธันวา?" เสียงของรินรดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานหรูหราของธันวาจนแทบหายใจไม่ออก เธอไม่ได้นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเหมือนแขกผู้มาเยือน แต่ยืนพิงขอบโต๊ะไม้ราคาแพงของเขา นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพื้นผิวไม้มะฮอกกานีเป็นจังหวะที่ฟังดูเย็นเยียบดุจเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศ ธันวาชะงักมือที่กำลังหยิบปากกา เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเขาเคยวางไว้เป็นเพียง 'ตุ๊กตาประดับบ้าน' แต่บัดนี้ ดวงตาคู่นั้นกลับว่างเปล่าและลึกซึ้งเกินกว่าเขาจะหยั่งถึง "ผมแค่... อยากรู้ว่าทำไมคุณถึงเก็บภาพถ่ายใบนี้ไว้" เขาขยับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่เปิดค้างอยู่ มันคือภาพถ่ายเก่าในวันที่เขาเคยเมินเฉยต่อคำขอร้องให้ไปร่วมงานนิทรรศการศิลปะเล็กๆ ของเธอ วันที่ฝนตกหนักและรินรดากลับมาบ้านด้วยสภาพเปียกปอนพร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย "ภาพถ่ายใบนี้เหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะ เสียงของเธอก้องกังวานด้วยความสมเพช "ฉันเก็บมันไว้เพื่อเตือนใจตัวเองค่ะ ว่าในวันที่ฉันร้องขอความอบอุ่นจากคนที่เป็นสามี สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความหนาวเหน็บที่เขาจงใจยัดเยียดให้ ฉันจำได้แม่น... วันนั้นคุณบอกว่างานของฉันมันไร้ค่า และชีวิตของคุณมีเรื่องสำคัญกว่าภรรยาที่เอาแต่เรียกร้องความสนใจ" ธันวารู้สึกเหมือนถูกคมมีดนับพันเล่มกรีดลงบนอก เขาขยับตัวอย่างอึดอัด พยายามจะเอื้อมมือไปคว้ามือเธอ แต่รินรดากลับชักมือหนีราวกับสัมผัสของเขาคือเชื้อโรค "ริน... ผมในตอนนั้นมันโง่เขลา ผมไม่เคยเห็นค่าสิ่งที่มีอยู่จนกระทั่งมันหายไป" เสียงของเขาแหบพร่า สั่นเครือด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินมาตลอดหลายเดือนหลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น "ไม่ค่ะ คุณไม่ได้โง่ คุณแค่ไม่เคยแคร์" รินรดาโน้มตัวลงไปหาเขา กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ของเธอมันเหมือนกับกลิ่นดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาในฤดูหนาว "ความเย็นชาที่คุณมอบให้ฉันในอดีต มันฝังรากลึกจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของจิตใต้สำนึกที่บิดเบี้ยวของฉันไปแล้ว คุณอยากจะไถ่บาปงั้นเหรอคะ? อยากจะชดเชยเวลาที่เสียไปเหรอ? งั้นบอกฉันที... คุณจะชดเชยอย่างไรให้กับคืนวันที่ฉันต้องนอนร้องไห้คนเดียวในห้องนอนที่กว้างใหญ่และอ้างว้างนั่น?" เขานิ่งอึ้ง สิ่งที่เขาเคยทำ... การมองข้ามความเจ็บปวดของเธอ การขังเธอไว้ในกรงทองที่เต็มไปด้วยความเหงา ทุกอย่างมันย้อนกลับมาทิ่มแทงเขาในวันนี้ "ผมจะทำทุกอย่าง... ริน ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ" รินรดายกยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันสะใจจนธันวาหนาวสันหลังวาบ เธอหยิบซองจดหมายสีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วเปิดออก กระดาษแผ่นหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้นตรงหน้าของธันวาพอดี มันไม่ใช่ภาพถ่าย แต่มันคือใบรับรองแพทย์ที่ดูเก่าและซีดจาง ข้อมูลตัวอักษรบนนั้นทำเอาลมหายใจของธันวาขาดห้วงไปทันที "นี่คือผลตรวจในวันที่ฉันตัดสินใจไปหาหมอด้วยตัวเอง... วันที่ฉันรู้ว่าตัวเองกำลังจะมีเจ้าตัวเล็ก แต่คุณกลับบอกว่า 'อย่ามาสร้างภาระให้ผมในช่วงเวลาแบบนี้' " ธันวาก้มลงมองกระดาษใบนั้น มือหนาสั่นเทาเมื่ออ่านข้อความที่ถูกเขียนด้วยลายมือหมอ 'ภาวะแท้งคุกคามเนื่องจากความเครียดสะสมและการพักผ่อนไม่เพียงพอ' "ความผิดพลาดครั้งนั้น... ไม่ใช่เพราะโชคชะตาหรอกค่ะธันวา แต่มันเป็นเพราะคุณ" รินรดาเดินอ้อมโต๊ะไปกระซิบที่ข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบจนน่ากลัว "ความเจ็บปวดที่ฉันได้รับในวันนั้น มันหล่อหลอมให้ฉันเป็นฉันในวันนี้... คนที่พร้อมจะดึงคุณลงไปสู่ความมืดมิดในแบบที่ฉันเคยเผชิญ" จังหวะที่ธันวากำลังจะเอ่ยปากแก้ตัว ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างกะทันหัน เลขาส่วนตัวของเขาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีลนลานในมือถือเอกสารสำคัญบางอย่าง "ท่านประธานคะ... มีพัสดุด่วนส่งถึงคุณค่ะ เป็นรูปถ่าย... ที่ไม่มีชื่อผู้ส่ง" ธันวารับซองพัสดุมาด้วยมือที่ยังสั่นไหว เขาฉีกซองออกแล้วหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู หัวใจของเขาแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นเด็กชายตัวน้อยวัยประมาณห้าขวบคนหนึ่งกำลังยืนยิ้มอยู่หน้าโรงเรียนแห่งหนึ่ง ดวงตากลมโตและเค้าโครงหน้าของเด็กคนนั้น... มันคือสำเนาถูกต้องของตัวเขาเองในวัยเด็กไม่มีผิดเพี้ยน เขาเงยหน้าขึ้นมองรินรดาอย่างตื่นตะลึง ทว่าหญิงสาวกลับยืนนิ่ง ใบหน้าเรียบเฉยนั้นไม่มีแม้แต่ความตกใจ เธอแค่เหยียดยิ้มบางๆ ที่แฝงไปด้วยนัยยะที่เขาเพิ่งจะเข้าใจในวินาทีนี้เอง "ของขวัญชิ้นแรกสำหรับการไถ่บาปของคุณ... ถูกส่งมาถึงมือแล้วนะคะธันวา" หวังว่าเนื้อหาในตอนที่ 7 นี้จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและติดตามความสัมพันธ์ที่แสนบีบคั้นของทั้งคู่นะคะ ขอบคุณที่สนับสนุนกันเสมอมาค่ะ - กระจกเงาต้องสาป -