ความลับในเอกสารเก่า

เสียงกระดาษ A4 ที่ถูกพลิกอย่างแผ่วเบาในห้องทำงานที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า เปรียบเสมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่การพังทลายของอาณาจักรที่ธันวาใช้เวลาสร้างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและคราบเลือดของคนอื่น รินรดานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานสีมะฮอกกานีเข้ม ตัวตนของเธอในยามนี้ไม่ใช่ภรรยาผู้แสนอ่อนแอที่เคยนั่งรอเขาอย่างไร้จุดหมายในมุมมืดของบ้านหลังนี้อีกต่อไป แววตาของเธอนิ่งสนิท สะท้อนแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ คมกริบและเย็นเยียบราวกับเศษกระจกที่อาบยาพิษ ปลายนิ้วเรียวยาวบรรจงไล้ไปตามตัวเลขและลายเซ็นในเอกสารบัญชีลับชุดที่สาม—หลักฐานชิ้นสำคัญที่แสดงให้เห็นถึงการยักยอกเงินกองทุนวิจัยและการฟอกเงินผ่านบริษัทนอกอาณาเขต ซึ่งธันวาเคยใช้มันเขี่ยคู่แข่งทางธุรกิจให้พ้นทางเมื่อสามปีก่อน "คุณช่างประมาทเหลือเกินนะคะ ธันวา..." รินรดาพึมพำกับความว่างเปล่า มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความสมเพชเวทนา รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา กลับเต็มไปด้วยความสะใจที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ซากปรักหักพังของความทรงจำอันเจ็บปวด เอกสารเหล่านี้ไม่ได้หากได้มาง่ายๆ มันซ่อนอยู่หลังผนังไม้สักปลอมในห้องทำงานส่วนตัวของเขา ห้องที่เขาคิดว่าปลอดภัยที่สุด ห้องที่เขาคิดว่าไม่มีใครกล้าก้าวล่วงเข้าไป แม้แต่ตัวเขาเองในยามนี้ก็ยังหลงลืมไปแล้วว่าเคยซ่อนรอยด่างพร้อยเหล่านี้ไว้ที่ใดบ้าง จนกระทั่งรินรดาเดินเข้าไปหยิบมันออกมาด้วยตัวเอง ราวกับมีวิญญาณอาฆาตคอยนำทาง แกร๊ก... เสียงลูกบิดประตูด้านนอกหมุนเบาๆ ทำให้รินรดาชะงักมือ เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่ในความมืด ไม่ได้รีบร้อนเก็บเอกสารเหล่านั้นเข้าแฟ้ม ราวกับจงใจรอให้เหยื่อเดินเข้ามาติดกับดักด้วยตัวเอง ร่างสูงของธันวาก้าวเข้ามาในห้อง กลิ่นอายความเหนื่อยล้าจากงานภายนอกผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมาแตะจมูก เขายืนนิ่งอยู่ที่กรอบประตู ดวงตาคมกราบกวาดมองเข้ามาในความสลัว ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของภรรยาที่ควรจะหลับใหลไปนานแล้ว "ดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้ทำไมยังไม่นอน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เจือความระแวงที่เขาพยายามปกปิดไว้ภายใต้ความเรียบเฉย ธันวาก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สายตาคมกริบพยายามเพ่งมองสิ่งที่อยู่บนโต๊ะ "แล้วคุณ... เข้ามาทำอะไรในห้องนี้" รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาที่ว่างเปล่าแต่นิ่งงันของเธอกรีดแทงความรู้สึกผิดในใจของธันวาให้ไหววูบ เขาชะงักฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว ความเย็นเยียบจากตัวเธอกัดกินบรรยากาศรอบกายจนแทบหายใจไม่ออก "ฉันแค่กำลังทบทวนความทรงจำค่ะ..." เสียงหวานเอ่ยเรียบเรื่อย แต่กลับหนักแน่นจนน่ากลัว เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ปล่อยให้เอกสารแผ่นสำคัญหลุดจากปลายนิ้วร่วงลงสู่พื้นทีละแผ่น "ความทรงจำเกี่ยวกับคุณ... สามีผู้แสนดีและซื่อสัตย์ของฉัน" ธันวาก้มมองเอกสารที่กระจายอยู่แทบเท้า หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับหัวกระดาษและลายเซ็นคุ้นตา เลือดในกายก็เย็นเฉียบจนชาไปทั้งร่าง หน้าอกด้านซ้ายกระตุกวูบราวกับถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง "ริน... นี่มัน..." ธันวาครางชื่อภรรยาออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้ ใบหน้าคมคายซีดเผือดไร้สีเลือด ความมั่นใจทั้งหมดที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เมื่อเงาในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบ กำลังลุกขึ้นมาบีบคอเขาด้วยมือของเธอเอง "ตกใจอะไรคะ?" รินรดาก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงเรื่อยๆ จนธันวาได้กลิ่นอายความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ "นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น ธันวา สิ่งที่คุณทำไว้กับฉัน กับลูก... และกับคนที่คุณเหยียบย่ำเพื่อความสำเร็จ มันกำลังจะย้อนกลับมาทวงคืนทุกอย่าง... ทั้งหมด!" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือหนาที่เคยทรงอำนาจสั่นเทาจนต้องกำเข้าหากันแน่น ความสำนึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายเดือนประเดประดอนเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก เขาเอื้อมมือจะคว้าแขนเธอไว้เพื่ออธิบาย แต่รินรดากลับถอยหลังหลบด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์อย่างไม่ปิดบัง "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" เสียงนั้นเฉียบขาดราวกับใบมีด ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหวาดกลัวและแรงแค้น จู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้ง—ก๊อก ก๊อก ก๊อก—ตามด้วยเสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงใสที่เอ่ยเรียกเข้ามาจากด้านนอกประตูที่แง้มอยู่ "คุณแม่ขา... นิทานก่อนนอนที่หนูขอเมื่อกี้ คุณแม่ยังไม่ได้เล่าให้ฟังเลยค่ะ" ธันวาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาด ร่างกายหยุดชะงัก หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อเสียงนั้นแทรกผ่านเข้ามาในโถงประสาทสัมผัส เด็กหญิงตัวน้อยในชุดนอนลายตุ๊กตาผลักประตูเปิดกว้างขึ้นด้วยรอยยิ้มบริสุทธิ์ ดวงตากลมโตคู่นั้น... และใบหน้าครึ่งซีกที่ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับส่องกระจกเงา ยืนจ้องมองผู้เป็นพ่อด้วยความสงสัยระคนหวาดระแวง ขณะที่รินรดากลับยกยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะในเกมนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ