เผชิญหน้ากับศัตรูหน้าเก่าในมุมมืด

กลิ่นอับชื้นของโกดังร้างเขตอุตสาหกรรมเก่าผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กคละคลุ้งในอากาศยามวิกาล แสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สะท้อนเงาของชายฉกรรจ์ไม่ต่ำกว่าสิบชีวิตที่ยืนล้อมกรอบร่างสองร่างไว้ตรงกลาง "คิดไม่ถึงเลยนะ... ว่าแกจะกล้าโผล่หัวมาตามนัดคนเดียวจริงๆ คิน" เสียงหัวاะเยาะเย้ยดังขึ้นจากมุมมืด ทัศนียภาพค่อยๆ ปรากฏร่างของ 'กรณ์' อดีตเพื่อนสนิทผู้เคยร่วม판ทุกข์ร่วมสุขกันมาสมัยที่คินยังเป็นเพียงเกมเมอร์ไร้ชื่อเสียง บัดนี้ สวมสูทแบรนด์ดังราคาแพงระยับ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม ดวงตาคู่พรีเมียมคู่นั้นมองตรงมายังคินด้วยความสมเพชเวทนา คินยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉย เยือกเย็นดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบมองอดีตเพื่อนรักราวกับกำลังมองเศษขยะข้างถนน ข้างกายเขามีริน เลขาสาวแว่นในชุดสูทเข้ารูปกำลังยืนดันแว่นด้วยมือข้างที่สั่นเทาเล็กน้อย ความกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธออย่างปิดไม่มิด เนื่องจากเบื้องหลังของกรณ์ในตอนนี้ไม่ใช่แค่เด็กติดเกมธรรมดาอีกต่อไป แต่อิทธิพลมืดที่มันกุมอยู่สามารถทำให้คนหายสาบสูญไปจากเมืองนี้ได้อย่างง่ายดาย "แกหักหลังฉัน เอา source code เกมที่พวกเราช่วยกันสร้างไปขายให้บริษัทคู่แข่ง เพื่อแลกกับเศษเงินและตำแหน่งผู้บริหารระดับสูง..." คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากลับกดดันจนบรรยากาศรอบข้างเยือกเย็นลงถนัดตา "แล้ววันนี้ แกยังกล้าเรียกฉันมาที่นี่เพื่ออะไรอีก?" กรณ์หัวเราะร่วน เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่วโกดังร้าง "ฮ่าๆๆ! โลกนี้มันไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยมิตรภาพหรอกนะคิน มันขับเคลื่อนด้วยอำนาจและเงินตรา! แกมันก็แค่คนโง่ที่ยึดติดกับอุดมการณ์ กินไม่ได้นอนไม่หลับ แกคิดจริงๆ เหรอวะว่าแค่มีระบบเศรษฐีบ้าบออะไรนั่นแล้วจะพลิกเกมกลับมาสู้ฉันได้?" กรณ์โบกมือเป็นสัญญาณ ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์สามคนก้าวออกมาจากเงาดอท พร้อมกับดึงเหล็กเส้นและท่อนไม้ในมือ ล้อมเข้ามาใกล้คินและรินทีละก้าว รินสะดุ้งสุดตัว เธอขยับกายเข้ามาบังคินไว้ด้วยสัญชาตญาณ แม้ขาสจะสั่นพับๆ แต่เสียงของเธอกลับพยายามเปล่งออกมาอย่างกล้าหาญ "ป... 𠀡ปล่อยพวกเราไปเถอะค่ะ! การทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ!" "กฎหมายเหรอ? หึ! ในเขตนี้ อำนาจเงินของฉันเหนือกว่ากฎหมายโง่ๆ พวกนั้นซะอีก!" กรณ์แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม "จัดการมัน หักแขนมันซะ ให้มันรู้สำนึกว่าใครคือผู้กุมชะตากรรมที่แท้จริง!" สิ้นคำสั่ง ชายฉกรรจ์พุ่งเข้ามาพร้อมกันด้วยความดิบเถื่อน ทว่า... คินไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนกาย สีหน้าของเขาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปากที่ถูกจุดขึ้นอย่างช้าๆ ดวงตาของคินเหลือบมองสมาร์ทโฟนในมือ นิ้วเรียวยาวกดแตะหน้าจอสองสามครั้งอย่างใจเย็น *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสถานการณ์ภัยคุกคามระดับสูง ท่านต้องการเรียกใช้ "หน่วยรักษาความปลอดภัยส่วนบุคคลระดับท็อป (Apex Security Force)" หรือไม่?]* *กดปุ่มยืนยัน.* วินาทีนั้นเอง... *ตูมมมมม!* เสียงระเบิดกัมปนาทราวกับฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหวหลังคาโกดังสังกะสีสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ฝุ่นควันและเศษปูนร่วงหล่นลงมาทับถม แรงลมมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนทุกคนต้องยกแขนขึ้นป้องหน้าด้วยความตกใจ เสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ยุทธวิธีทหารรุ่นล่าสุดไม่ต่ำกว่าสามลำกดต่ำลงเหนือลานกว้างหน้าโกดัง แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลสว่างจ้าเจาะทะลุกระจกหน้าต่างสาดส่องลงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ราวกับกลางวัน ประตูกระจกและผนังด้านข้างของโกดังถูกพังทลายลงในพริบตา ร่างของชายในชุดสูททหารรับจ้างเต็มยศ พร้อมอาวุธปืนไรเฟิลจู่โจมล้ำสมัยครบมือกว่าสามสิบชีวิตพุ่งเข้าควบคุมพื้นที่ทั้งหมดอย่างรวดเร็วและเป็นมืออาชีพ "เคลียร์พื้นที่! คุ้มกันท่านคินและเลขาฯ รินทันที!" เสียงคำรามกึ่งตะโกนด้วยความเด็ดขาดดังขึ้น หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยระดับโลกเดินดุ่มๆ เข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าคินด้วยความเคารพสูงสุด ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุม ทั่วทั้งบริเวณมีเพียงเสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ที่คำรามก้อง กรณ์หน้าซีดเผือด สีเลือดบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทายิ่งกว่าลูกนกตากฝน เมื่อกี้มันยังหัวเราะเยาะความจนของคิน แต่ตอนนี้... กองกำลังที่อยู่เบื้องหน้าสามารถกวาดล้างบริษัทของมันให้หายไปจากแผนที่โลกได้ภายในเวลาไม่ถึงหนาที คินค่อยๆ ก้าวเดินผ่านหน้ารินที่ยืนอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เขาเดินเข้าไปหากรณ์ที่กำลังถอยหลังกรูดจนสะดุดขาตัวเองล้มลงไปกองกับพื้น คินก้มมองอดีตเพื่อนรักด้วยสายตาที่เย็นชาดุจมัจจุราช ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในโสตประสาทของอีกฝ่าย "แกบอกว่า... โลกนี้ขับเคลื่อนด้วยอำนาจและเงินตราสินะกรณ์?" คินหยิบบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทไร้ลวดลาย (Black Card) ที่ปลดล็อกวงเงินไม่จำกัดออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท ควงมันเล่นปลายนิ้วเบาๆ "น่าเสียดายจริงๆ ที่เงินในบัญชีของฉันตอนนี้... มันซื้อชีวิตแกได้เป็นพันๆ ครั้งเลยล่ะนะ" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ระบุยอดเงินในบัญชีปัจจุบันที่ถูกหักค่าใช้จ่ายในการปฏิบัติภารกิจของกองกำลังรักษาความปลอดภัยระดับโลกเมื่อครู่—**-150,000,000 USD** (หนึ่งร้อยห้าสิบล้านดอลลาร์สหรัฐ) ผ่านฉลุยอย่างไร้ที่ติโดยไม่มีการสะดุดแม้แต่วินาทีเดียว! กรณ์มองหน้าจอโฮโลแกรมนั้นด้วยดวงตาที่เอ่อ 1 ด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง สมองของเขาขาวโพลนเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองได้ไปประกาศสงครามกับปีศาจที่แท้จริงเข้าเสียแล้ว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้กับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ นายน้อย "ผู้กล้าตกอับ" นำความสะใจมาเสิร์ฟให้ทุกท่านเสมอครับ!